Veel minder bekend dan Keith Richards en misschien niet zo belangrijk, maar wel razend veel interessanter is de Amerikaanse filmregisseur Alan Rudolph, die vandaag dus ook zeventig wordt…

“Choose me” is de eerste film van Alan Rudolph, de vroegere assistent van Robert Altman, die mij is opgevallen. Dat was in 1984. De hoofdrol wordt erin vertolkt door Genevieve Bujold die in de film de gastvrouw is van een sex-talkshow op de radio in Los Angeles. Je zou kunnen zeggen: een Amerikaanse Goedele Liekens, ware het niet dat Goedele op dat moment nog op de schoolbanken zat en er wellicht nog geen vermoeden van had dat ze ooit tot miss België zou worden verkozen en dat haar dat uiteindelijk tot “in de media” zou brengen.
Goed, Bujold vindt van zichzelf dat ze het contact met “de straat” aan het verliezen is en daarom gaat ze op zoek naar een flatgenote. Die duikt op in de figuur van Lesley Ann Warren, een ex-prostituée die nu een bar uitbaat. Geen van de twee vrouwen is er zich van bewust dat ze elkaar eigenlijk al goed kennen, aangezien Warren een vaste telefoonklant is in de uitzending van Bujold. De film is stilistisch mooi verzorgd, wat het kenmerk van alle producties van Rudolph zou worden. De humor is lichtvoetig charmant, het verhaal verrassend maar toch realistisch en herkenbaar.
98 timothy hutton en kelly mcgillis“Made in heaven” was reeds de tiende film van Alan Rudolph. Kelly McGillis is Annie/Allyson, een romantische, eenzame, kwetsbare vrouw die verliefd wordt in de hemel en door relationele ontgoochelingen geteisterd wordt op aarde, tot ze haar hemelse liefde (Timothy Hutton als Mike/Elmo) terug tegen het lijf loopt. De hemel verschilt overigens niet veel van de aarde, alleen is het er technicolor en hier op aarde alleen maar zwart/wit. En er is (zoals in alle films van Rudolph) veel muziek. Popmuziek deze keer, met cameo-appearances van Neil Young en Tom Petty. Er zit ook een hele hoop cinematografisch werk van speciale aard in deze film, zoveel zelfs dat hij de hele tijd de uiterste concentratie vergt van de toeschouwer om de draad niet te verliezen. Alan Rudolph neemt ons in een verhaal van Bruce A. Evans en Raynold Gideon mee naar de hemel en laat ons daar kennis maken met een hoop doden die… het heel goed stellen. Zij eten er weliswaar geen rijstpap met gouden lepeltjes maar zij genieten er toch van heel wat andere genoegens. En sommigen onder hen mogen zelfs even naar aarde terugkeren om het daar een tweede keer, onder een andere gedaante, te proberen. Wij volgen aldus een jongeman, die in 1948 verongelukte, bij zijn nieuwe kans in 1968 en die op onze planeet op zoek trekt naar zijn geliefde uit de hemel. Zoals hoger reeds gezegd is deze geschiedenis met de vele gedaantewisselingen van de hoofdpersonages erg ingewikkeld gemaakt door de scenarist maar de regisseur heeft met zijn spel van verdwijnen en herverschijnen toch een bepaalde charme aan zijn werkstuk kunnen geven wat met zich brengt dat men dit vreemde verhaal tot het einde uitkijk, ook al weet men daarbij heel goed dat_ men een stel leugens voorgeschoteld krijgt. (De Rode Vaan nr.6 van 1988)
In 1991 was er de film “Mortal thoughts”, die ik pas in 2017 heb gezien en daar ben ik blij om, aangezien hij volgens mij helemaal niet past in het plaatje dat ik me van Alan Rudolph heb gevormd. Niet dat ik het een slechte film vind (verre van zelfs, ik vind hem very entertaining), maar het zou me misschien op een dwaalspoor hebben gezet. Misschien dat het kwam omdat the original director Claude Kerven was fired before filming began and was eventually replaced by Alan Rudolph. The film’s title refers to Shakespeare’s tragedy ‘Macbeth’ (Act I, Scene 5), in which Lady Macbeth invokes the powers of darkness in preparation for committing murder: “Come, you spirits / That tend on mortal thoughts, unsex me here / And fill me from the crown to the toe top-full / Of direst cruelty…” Wie deze “Mortal thoughts” dan heeft, moet ik in het midden laten omdat de intrige van de film daarop rust. Ik vermeld echter wel stevige prestaties van Demi Moore, Glenne Headly en Harvey Keitel als detective.
In 1994 was Rudolph op het Festival van Cannes vertegenwoordigd met een film over de controversiële schrijfster Dorothy Parker (“Mrs.Parker and the vicious circle”). Dit is een zeer knappe film over de tijd dat de Amerikanen nog zinnen konden uitspreken met woorden van meer dan drie lettergrepen. In die tijd hield ik nog van erotische films, maar meestal vond ik dat men de bedscènes beter kort kon houden. En hier werd ik op mijn wenken bediend. Het enige spijtige is dat Jennifer Jason Leigh als het hoofdpersonage helemaal niet veroudert, ook al moet ze op het einde een door de alcohol afgetakelde dame spelen. Volgens Sylvia Kristel, die dezelfde manager heeft als Jennifer en haar daardoor persoonlijk kent, is deze fout ongetwijfeld toe te schrijven aan regisseur Alan Rudolph en niet aan Jennifer zelf, die b.v. niet zou kunnen verdragen dat ze er lelijk moet uitzien.
Harvey Keitel, Bruce Willis and Glenne Headly also co-starred, after “Mortal thoughts”, in “Breakfast of Champions” (1999), also directed by Alan Rudolph.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s