“Alleen nauwelijks en met kinderen helemaal niet te harden”

20Voor onze tweede aflevering van vrouwen in de crisis trokken we naar Gent. En alhoewel we plusminus in dezelfde sociale en leeftijdsklasse bleven (M. is 28 en graficus), toch hebben we juist op die manier ervoor gezorgd dat we een schril contrast opriepen. Waar L. vorige week mee uit werken ging naast haar echtgenoot, is M. alleenstaande. In een voorafgaandelijk gesprek legt ze er ook de nadruk op dat ze politiek actief is, maar niet uit feministische overwegingen. Die activiteit stemt overigens ook reeds uit de periode van haar huwelijk en heeft dus niks te maken met het feit dat ze op een bepaald moment alleen kwam te staan. Maar sociaal-financieel gezien is er wel een groot verschil tussen de twee levenswijzen.

PRIJSBEWUST KOPEN
M. : Zolang ik getrouwd was, kon ik kopen wat ik wilde. Akkoord, dat is nu reeds een paar jaar terug, de crisis was nog niet zo hevig enzovoort, maar toch — rekening houdend met inflatie e.d. — kan men duidelijk stellen dat wij toen rustig konden leven met twee relatief goede inkomens, terwijl nu zowel mijn ex-echtgenoot als ik, ieder voor zich met dezelfde wedde (mits de nodige indexaanpassingen), het werkelijk erg lastig heeft. Ik heb nu b.v. schulden wat tijdens mijn huwelijk louter een abstract gegeven was. En dat is bijna uitkomstloos. Daarmee bedoel ik niet dat er geen eten op tafel komt, maar maandelijks moet ik steeds een sluitend budget opmaken om die schulden te kunnen afbetalen en er geen nieuwe bij te maken. En om een kleine reserve aan te leggen voor onverwachte zaken zoals achterstallige belastingen e.d. En voor hem is dat net hetzelfde.
De conclusie daarvan is dat het in mijn ogen onmogelijk is te leven van één wedde. Natuurlijk moet ik eraan toevoegen dat wij wel ’t een en ’t ander gewend waren en dat het misschien makkelijker is wanneer men van in het begin met een kleine som, b.v. stempelgeld, moet rondkomen. Alhoewel. Ik kan me soms deksels kwaad maken, zoals nog deze morgen wanneer ik in een blad een lezersbrief ontdek als reactie op een andere lezeres die zei met 11.000 fr. in de maand niet te kunnen leven. De briefschrijver wilde het tegendeel bewijzen door nóg kleinere pensioenen aan te halen of zelfs naar de ontwikkelingslanden te verwijzen. Dat vind ik echt vreselijk dom. Natuurlijk creveert men niet van honger met zo’n « hongerloon », maar léven is toch meer dan dat ? En dat kan niet. Daar ben ik vast van overtuigd.
Zo kan ik nu niet langer meer zo maar naar de bioscoop gaan als het in me opkomt, of verre reizen maken, of zelfs een boek kopen. Je zou het nog eerder ergens lenen. En, geef toe, een boek dat is nu toch geen luxe, nietwaar ?
ALLEENSTAANDE: EEN KEUZE ?
— Dus het is volgens u niet haalbaar om als vrouw alleen te blijven ? Afgezien van emotionele redenen natuurlijk.
M. :
Vooreerst dit : op sociaal-economisch vlak is er zéér weinig verschil tussen een man of een vrouw om alleen te zijn. Emotioneel is dat iets anders. Maar goed, « niet haalbaar » is misschien te veel gezegd, maar het is toch zeer moeilijk. Het wordt vooral zeer moeilijk gemaakt door onze maatschappij. En ik kan me zelfs inbeelden dat er precies daarom mensen trouwen. De maatschappij is immers hoegenaamd niet op alleenstaanden afgestemd. En dan heb ik het nog niet eens over de recente crisismaatregelen, want die treffen vooral de gehuwde of samenwonende vrouwen, de niet-gezinshoofden dus. Maar ik heb het vooral over de aankoopmarkt. In de grootwarenhuizen b.v. zijn alle verpakkingen op z’n minst bedoeld voor twee personen. En er zijn nog andere aspecten, zoals reizen. Ik heb een vriendin die dit jaar op reis wenst te gaan — alleen — en die daarvoor een extra-som moet betalen. Bovendien komt ze enkel in aanmerking als er nog plaatsen over zijn. Alleen wonen wordt dus financieel beboet. Dat vind ik zeer erg. Nochtans is er m.i. daarvoor een oplossing, maar die brengt ons dan wel bij een totaal andere maatschappijvisie e.d., wat een verregaande discussie is.
Dan is er nog iets. Ik woon in Gent. Een stad dus. Daar ben ik geen alleenstaand geval. Ook de sociale infrastructuur is daar beter om tegen isolatie op te tornen. Maar in een dorp b.v. valt die weg en rust er bovendien een sterke sociale druk op u.
— Je bent (voorlopig ?) kinderloos. Zonder mij nogmaals op het emotionele vlak te wagen, had ik graag geweten of het mogelijk is als alleenstaande vrouw kinderen groot te brengen ?
M. :
Dit is wel een onderwerp dat je moeilijk uit de emotionele sfeer kunt halen, omdat er rationeel m.i. geen enkele reden is om in deze maatschappij een kind op de wereld te brengen. Als men het dan toch doet, is het in een euforie die alleen aan bepaalde gevoelens kan worden toegeschreven. Wat ik wel erg belangrijk vind, want het zou erg, zelfs zeer erg zijn mocht het emotionele het op sommige momenten niet halen van het rationele.
Toch zou ikzelf proberen het in de hand te houden. Anders zou ik mijn leven compleet moeten reorganiseren. Ik zou afhankelijk worden van vrienden, al was het maar voor de oppas, omdat die in Vlaanderen van overheidswege totaal onvoldoende is. En ook financieel zou ik in noodgevallen op iemand moeten kunnen terugvallen.
Afrondend zou ik trouwens willen stellen dat ik het geen maatschappelijk alternatief vind om alleen te gaan leven. Het is een situatie die u wordt opgedrongen. Ik vind dat mensen om zo te zeggen « van nature » gemaakt zijn om tenminste met twee en anders met drie, vier of zoveel ze maar willen samen te wonen, maar niet alleen.

Referentie
Ronny De Schepper, Gescheiden: “Alleen nauwelijks en met kinderen helemaal niet te harden”, De Rode Vaan nr.15 van 1981

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.