“Spel”: verbluffend

Ook in Gentbrugge was er een jeugdclub die zich op toneelgebied liet opvallen, Esmoreit namelijk. Nog binnen de structuur van de jeugdclub zelf was er reeds een merkwaardige voorliefde voor absurd theater aanwezig. Zo herinneren we ons nog een voorstelling van « Vertikaal » van Tone Brulin ondertussen tien jaar geleden met o.a. Dirk D’Hont en Lucien Bollaert. Diezelfde Dirk D’Hont vinden we nu terug bij de Werkgroep van Absurd Theater (W.A.T.), die in Gent een verbluffende voorstelling bracht van « Spel » van Samuel Beckett. Trouwens als we ons niet vergissen, moet de oorsprong van de theatrale passie van de twee andere actrices, Sonja Schouppe en Annie Trinconie, en van regisseur Alain De Smet ook in Esmoreit worden gezocht.

Amateurstheater dus, maar van een verrassend hoog niveau. Beckett is immers niet direct wat men « een gemakkelijk auteur » zou kunnen noemen. Hij vergt het uiterste van iedereen, voor, op of achter de scène. Zo wordt niet alleen de tekst fragmentarisch opgesplitst, maar bovendien krijgen de acteurs geen kans om deze tekst met gebaren te verduidelijken : ze zitten tot aan de nek in een urn (een manie van Beckett trouwens, vergelijk de vuilnisbakken in « Eindspel » en de berg zand in « Happy days »).
Al dient gezegd dat de acteurs een volgehouden, knappe inspanning leveren, dan gaat onze be- (en ook wel ver-) wondering vooral uit naar regisseur Alain De Smet, die de teugels strak in handen heeft gehouden. De lichtregie is pijnlijk accuraat b.v. en ook de muziek wordt uiterst exact aangewend (al mag hiervoor ook wel het vakmanschap van Etienne Delaruye, Jef De Visscher en Benjamin Bollaert, allen ex-Arena, worden onderlijnd). Het meest aangevochten is zijn interpretatie om tegen Becketts opdracht in de teksten niet toonloos te laten debiteren. Wijzelf staan achter zijn opvatting. De reeds aanwezige (in)spanning zou anders onhoudbaar zijn. Bovendien is Beckett ook niet helemaal consequent met zichzelf : indien de tekst niet fragmentarisch was opgesplitst, zou hij zeker de minst absurde zijn die de auteur ooit heeft geschreven.

Referentie
Ronny De Schepper, “Spel”: verbluffend, De Rode Vaan nr.23 van 1983

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.