Niet veel soeps

« Met de nieuwe productie “Moeder, er zit een vriend in mijn soep ! ” blijft Theater Stekelbees opteren voor vormend en experimenteel muziektheater voor kinderen. Vormend, omdat Theater Stekelbees kiest voor inhoudelijke zinvolle producties. Zonder daarom in langdradig gemoraliseer of pedagogisch betweterij te vervallen. Experimenteel, omdat zoveel mogelijk theatrale middelen onderzocht en aangewend worden voor een boeiend en kleurrijk spektakel. Zonder een waarde-oordeel te vellen over collega-theatermakers moet vastgesteld dat Theater Stekelbees een (voor Vlaanderen) unieke theatervorm en -inhoud nastreeft ».

Zo hoogdravend begint de perstekst van Theater Stekelbees (ik heb de indruk dat ze opzettelijk de term « kindertheater » vermijden) en, helaas, ook voor dit anders zo sympathieke gezelschap geldt de stelregel : wie hoog grijpt, kan diep vallen. Verveling troef, met andere woorden, en niet alleen bij de recensenten of andere vervelende volwassenen, maar ook bij de kinderen zelf. De « neutralen » gingen op een bepaald ogenblik zelfs « boe » roepen, maar gelukkig waren er nog enkele « getrouwen » om ervoor te zorgen dat de afgang niet compleet was.
Laten we immers deze productie eens toetsen aan de normen die Stekelbees zichzelf heeft opgelegd. « Inhoudelijk zinvol » zegt men. Akkoord, men hoeft daarom niet per se een verhaaltje te vertellen, maar het belangrijkste element « spanning » mag je op die manier al vergeten. Blijft nog over « humor », vroeger een grote troef van het Stekelbees-gezelschap, nu echter met een vergrootglas te zoeken. Er zijn natuurlijk kinderen die al applaudisseren voor decorwisselingen, maar dit mag geen norm zijn. Evenmin als het handig bespelen van het publiek (in dit geval met « hoger, lager »), wat in « traditionele » kindertheaters ook steeds wordt gedaan. Ik dacht dat Stekelbees zich altijd hierboven verheven heeft geacht.
« Aansluiten op de leef- en ervaringswereld van kinderen » luidt het verder. Uit de begeleidende persnota’s blijkt dat inderdaad. Maar op het podium ? Zouden kinderen de fragmenten « de bende van de driewielers », « tassen hebben oren », « eens gestolen, altijd dief » en « als ik val hoop ik op jou te vallen » begrepen hebben ? Zo ja, chapeau. Ik immers niet.
Daarmee hangt ook dat « geen gemoraliseer » samen. Wie zou zich immers niet achter deze slogan kunnen scharen ? Maar ik heb meer en meer de indruk dat « geen gemoraliseer » eigenlijk wil zeggen « geen betekenis ».
Bovendien is het nu toch werkelijk uitverkoop geweest bij Stekelbees. De muzikanten zijn nog met twee (de drummachine staat m.i. model voor het kunstmatige van deze productie) en worden steeds meer in hun rol van begeleider teruggedrongen, zodat nog slechts drie mensen echt op scène staan. Waarvan Willy Jonckheere niet kan zingen, wat hem in een belangrijk onderdeel van de productie « onbruikbaar » maakt. Verder weet Laurette Muylaert ons niet meer te verbazen en hetzelfde geldt zeker voor Wim De Wulf, die we bij Theater Symptoom reeds aan het werk hadden gezien.

Referentie
Ronny De Schepper, Niet veel soeps, De Rode Vaan nr.51 van 1983

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.