The American Songbooks

In 2001 werd bij Rod Stewart schildklierkanker gedetecteerd. Gelukkig bleek deze na een operatie goedaardig te zijn geweest, zodat hij een jaar later – zij het met een (nu echt) beschadigde stem – toch nog een comeback kon maken met “It had to be you”, een CD vol nummers “his dad used to like”. Het werd verrassend genoeg één der best verkopende CD’s van het jaar, zodat eind 2003 een tweede deel werd uitgebracht onder de titel “As time goes by”. Tegelijk stelde hij ook zijn nieuwste langbenige jonge blonde vriendin voor, ene Penny Lancaster. Als “captatio benevolentiae” stuurde “De Rode Loper” dus ook maar een jonge blonde reporter naar Rod, namelijk Cath Luyten, maar aangezien hij tijdens het interview een voetbalwedstrijd op televisie moest missen, ging deze poging alvast volledig de mist in. Bovendien stelde Luyten verschrikkelijk stupiede vragen (zoals: “waarom staan er geen eigen nummers op deze CD?”), zodat Stewart geïrriteerd vroeg of ze de CD eigenlijk wel al beluisterd had. Dus ging hij in de kamer ernaast (waar de voetbalwedstrijd aan de gang was) een exemplaar halen, maar toen Luyten als eerste reactie opmerkte “dat hij mooi op de foto stond”, verdween Stewart met een gemeende “oh fuck!” opnieuw, en deze keer voorgoed, in de belendende kamer.

Deze tweede CD was overigens lang niet zo goed als de eerste, mede door een aantal irritante duetten, zoals met Cher (voor “Bewitched, bothered and bewildered” dan nog wel!) en vooral met Alessandro Safina (“Don’t get around much anymore”), toch verkocht ze ook zo goed dat in oktober 2004 zowaar nog een derde deel verscheen onder de titel “Stardust”! In november 2005 volgde zelfs nog een vierde deel (“Thanks for the memory”), ongeveer tegelijk met alweer een kleine Stewart, Alistair Wallace, deze keer dus met als moeder Penny Lancaster.
In oktober 2006 volgde dan eindelijk het reeds lang aangekondigde rock coveralbum onder de titel “Still the same… great rock classics of our time”. Deze titel verwijst uiteraard naar de song van Bob Seger en verder was er nog werk op te horen van John Fogerty, Bob Dylan, Van Morrison en… Bonnie Tyler, de “vrouwelijke” Rod Stewart! Ik hoorde hem enkele nummers zingen in zo’n typisch Amerikaanse talkshow (van ene Martha) en zijn stem was compleet wég. Praten kon hij gelukkig nog wel en zo vernamen we dat hij een buitenverblijf heeft in Saint-Paul-de-Vence, een dorpje aan de Côte d’Azur op 15 km van Nice. Vroeger was het vooral bekend om z’n schilders, nu wonen er voornamelijk popvedetten (zoals Keith Richards en Tina Turner).
In juni 2007, precies een jaar nadat de echtscheidingsprocedure met Rachel Hunter eindelijk achter de rug was, trouwde Stewart voor de derde keer, deze keer dus met Penny Lancaster. Aangezien toevallig in die periode ook een aantal Engelse topvoetballers in het huwelijk traden, besloten de Engelse bookmakers weddingschappen te laten afsluiten over wie het langste getrouwd zou blijven. Rod Stewart kreeg hierbij de hoogste quotatie (12 tegen 1), wat dus wil zeggen dat ze er het minste vertrouwen in hadden. Men kon ook wedden of de huwelijken goed zouden zijn voor een gouden jubileum (50 jaar getrouwd) en daarvoor scoorde Rod zelfs 500 tegen 1, maar in dit geval was dit vrij logisch want in 2057 zal Rod dus precies 112 jaar oud zijn…
Eind 2007 nam Penny deel aan “Strictly come dancing” op de BBC, nadat Rachel Hunter reeds had deelgenomen aan de gelijkaardige competitie in de VS. Ondanks haar enorme gestalte, waardoor ze nogal eens met haar benen in een knoop kwam te zitten, bracht ze het er toch goed vanaf, maar ze werd er door de kijkers tamelijk vlug uitgestemd. Ook de aanwezigheid in de zaal van Rod (met een blauw oog) kon dat niet verhelpen.
Hoe Rod aan dat blauw oog was geraakt, bleef een goed bewaard geheim, misschien was het wel een gevolg van de repetities voor een mogelijke reünie van The Faces (met Rod’s bandleader Conrad Korsch op bas, ter vervanging van de overleden Ronnie Lane)? Alhoewel Ian McLagan in Humo van 31 maart 2009 vertelt dat het drankgebruik wel meeviel omdat Ron Wood voor de zoveelste keer probeerde ervan af te raken… Diezelfde McLagan wist trouwens ook te melden dat alles in een andere toonaard diende te worden ingestudeerd omdat Rod niet meer zo hoog kon zingen. Het was trouwens niet allemaal rozegeur en maneschijn op die reünie. McLagan had immers vier jaar gewerkt aan het samenstellen van een verzamelbox (“Five guys walk into a bar”) en op die repetities bleek dat geen enkele van de andere Faces ook maar de moeite had gedaan ze eens te bekijken, laat staan te beluisteren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.