Het is vandaag veertig jaar geleden dat ik in het Gentse Arenatheater naar “Foxtrot” ging kijken, een musical van Annie M.G.Schmidt (foto).

In De Rode Vaan nr. 15 van 1981 lazen we dat directeur Jacques Veys van Arena « een gelukkig publiek » wil, « geen vendelzwaaiers, die moeten naar politieke meetings ». Om deze doelstelling waar te maken opteert Arena vooral voor een musicalprogrammatie.
Annie M.G. Schmidt daarentegen verklaart met klem dat ze geen vrijblijvende onderwerpen (meer) wil behandelen. In « Foxtrot » (1977) wordt dan ook expliciet een link gelegd tussen de opkomst van het fascisme in de jaren dertig en de toenemende verrechtsing onder druk van de economische crisis op het huidige ogenblik. Om deze doelstelling waar te maker; heeft ze geopteerd voor… een musical.
Als je het dus eigenlijk goed nagaat, is Veys consequenter met zichzelf dan Schmidt. Het lijkt me immers een beetje gemakkelijk om in het slotlied aan te klagen dat « we er ons allemaal niets van aantrekken » en tegelijk de verworvenheden van een puur entertainmentgenre over te nemen. Het kári natuurlijk. In de film b.v. Daar is Bob Fosse daarin met “Cabaret” uitstekend geslaagd (“Foxtrot” lijkt daarop trouwens wel erg geïnspireerd). Maar bij de directe confrontatie in de toneelzaal blijft men te zeer haken aan de glitter, de pseudo-Busby Berkeley-toestanden en de lange benen van de chorus girls opdat het zou bijdragen tot bewustwording (dat was b.v. ook het geval met de NTG-versie van « Cabaret »).
Zoals iemand zei : glitter hoort bij musical zoals honing bij een bij. En als je dan tóch dat genre wil brengen, dan moet je het maar goed doen (zo kunnen we zelfs zeggen dat het beste nummer uit « Foxtrot », namelijk het abortuslied, eigenlijk een stijlbreuk betekende omdat het in « realistische » kledij werd gebracht — voor de cocktailjurken is abortus immers nooit een probleem geweest). En als dusdanig kan onze conclusie wel positief zijn. Arena bouwt nu al een paar jaren aan dat vaak misprezen musical-genre en, zoals het altijd moet gaan hier in dit landje waar van dergelijke zaken geen opleiding voorhanden is, al doende leert men.
Arena heeft nu een aantal acteurs die naast acteren (vaak toch een beetje te geaffecteerd) ook behoorlijk kunnen dansen en zingen. Het peil van de chorus girls ligt ook al hoger dan wat we soms op de BRT te zien krijgen.
Dat men daarin iemand als Linda Lepomme kan stoppen b.v., dat is natuurlijk pure luxe. Het orkest tenslotte klonk puntgaaf, maar volgens sommigen iets te luid. Nooit tevreden waarschijnlijk.

Referentie
Ronny De Schepper, Foxtrotten tot we rotten, De Rode Vaan nr.19 van 1981

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.