De Franse wielrenner Roger Hassenforder viert vandaag zijn negentigste verjaardag. Jaren geleden schreef Fred Brouwers over hem een column voor De Rode Vaan. En hij heeft me toegestaan ze hier nogmaals af te drukken…

31 roger hassenforder

Humor is blijkbaar helemaal weg uit de topsport, terwijl je er vroeger toch altijd wel een paar lolbroeken had tussenlopen. Enkele jaren geleden heb ik nog zo’n halve legende ontmoet.
Mijn vrouw en ik hadden de Elzas gekozen voor een weekje uit en zoals we dat gewoonlijk doen, reden we zonder planning of reservatie richting daarheen. De platen met Duitse namen gleden ons tegen 90 kilometer per uur voorbij tot dat ene dorpje kwam: Kaysersberg!
Dat klonk prachtig, het zag er aantrekkelijk uit, dokter Schweitzer was er geboren – had dus ook nog wat aan Sartre meegegeven – Route du Vin. Kaysersberg dus.
De Rue de Général de Gaulle was lang, kronkelig, roodbebloemd en tussen de restaurants, boulangeries, caves en andere etablissementen sprong één naam mij in het oog: Roger Hassenforder-Bar-Hotel. In mijn achteruitkijkspiegel keek ik vijfentwintig jaar terug toen ik als kind de exploten van Roger op de radio en in de krant volgde. Hij reed een kwartier voorop, hield dan halt voor ijs met slagroom en chocoladesaus. Toen hij zijn lepeltje had afgelikt en nog even met de wijsvinger langs de binnenkant van zijn coupe had gegleden, kon hij nog net achteraan bij het peloton aanpikken.

05 roger hassenforder

Op weg naar de Côte d’Azur sprong hij weg om een half uurtje te kunnen gaan zwemmen en een paar knappe baadsters hier en daar eens lekker te knijpen. Hij werd dan in de sport wel afgedroogd.
Een andere keer stapte hij af voor een pastis en zwalpte over de volledige breedte van de weg achter de rest aan. Hij zat vaker achterstevoren op de fiets of met de voeten op het stuur dan wat anders en tussendoor won hij zelfs wat ritten. Roger was rigolo.
Na elke ritaankomst speelde ik met Marcel “Tour” met de knikkers. We rolden er een honderdtal uit over een in zand getraceerd parcours en schoten ze een voor een vooruit tot ze de volledige afstand hadden afgelegd. De uitslagen werden opgeschreven, tijden en classeringen werden opgemaakt en de eigen favorieten catapulteerden we iets krachtiger naar voren. Ik Rik Van Looy.
Roger Hassenforder was er ook bij: een blauwe. Een elegant verschijnend bolletje met een fris blauw visje erdoorheen. Het blauw van het Franse team, een frisse Elzasser forel. Met een bon petit Riesling… maar terzake: ook in ons peloton was Roger eerder lol- dan wel pedalentrapper. Terwijl we de knikkers vooruitschoten – wie het parcours verliet moest een meter terug! – verzonnen we er nog wat fratsen bij. Hij was met de vingers in de neusgaten de Ballon d’Alsace afgereden. Hij reed alleen naar de eindstreep, wachtte tot vijf meter ervoor tot de anderen in de laatste bocht verschenen en stapte dan fluitend over de meet.

95 roger hassenforder

We namen de kamer ik zei meteen tegen Riet dat ik hem over mijn knikkers zou vertellen. Zeggen dat hij een blauw visje was geweest en in onze boeken een hele hele grote. De gelegenheid moest zich echter voordoen, zoals dat heet, maar dat deed ze niet. Zelfs niet op de avond dat de Gewurztraminer me plat kreeg.
Elke ochtend kwam Roger in het restaurant zijn koffie prendre en gaf als één van de acts die aan vroeger herinnerden de hand aan een ingebeelde klant toen hij het pand binnenkwam. Rechtop, nog altijd even atletisch als het blauwe visje van toen.
Ik had heel wat meer nummertjes verwacht en vooral minder obligaat. Voor de rest vertelde hij schijnbaar achteloos waar hij zoal appartementen had, over de wagen die hij net had verkocht, over de drie van vorig jaar, de bouwgrond in Val d’Isère, over Jean-Marie Le Pen die wel weer de doodstraf zou invoeren als hij het – en dat hoopte hij – voor het zeggen had.
De laatste dag stonden we vertrekkensklaar toen hij ons kwam uitwuiven en zonder de hogergenoemde gelegenheid zei: “Vous savez, j’ai fait du vélo, hein! Maar weet u waar ik nog beter in was? In de boîtes de nuit!” Hand. Af.
Ja, dacht ik, en nog veel beter in mijn zak knikkers en ik heb verschrikkelijke zin om daar nu mee te gaan spelen.

16 bar restaurant roger hassenforder

Referentie
Fred Brouwers, Roger was rigolo, De Rode Vaan nr.26 van 1985

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.