Atom Egoyan, de Canadese filmregisseur van Armeense afkomst, viert vandaag zijn zestigste verjaardag.

Ik maakte voor het eerst kennis met hem op het Gentse Filmfestival in 1991 toen ik “The Adjuster” zag. Een verzekeringsexpert gaat in zijn ijver zo ver dat hij zijn klanten, die het slachtoffer zijn geworden van een brand, troost tot in bed (overigens ook soms mannelijke klanten). Niet enkel brengt Egoyan dit met zeer veel schroom in beeld, ook de manier waarop hij het laat gebeuren, laat de hoofdpersoon eerder uitgroeien tot een soort van heilige dan tot een geperverteerde. “The Adjuster” zal dan ook niet door zijn ijver ten onder gaan, maar wel door zijn geldzucht. Dit laatste zet hem er immers toe aan zijn woning af te staan aan wat hij denkt een filmploeg te zijn, maar uiteindelijk gebeurt er iets wat hij helemaal niet had zien aankomen, maar de toeschouwers des te meer. Dit “getelefoneerde” einde zorgt ervoor dat deze film minder verrast dan de vorige van Egoyan (“Family viewing” en “Speaking parts”) en ook zijn obsessie met zijn Armeense afkomst weegt een beetje te veel door. Dit uit zich o.m. in de twee vrouwenfiguren, twee zussen. De ene is de vrouw van de hoofdpersoon en heeft als beroep “censor”. In tegenstelling tot haar collega’s slaat zij zichzelf nogal kranig door allerlei seksuele hoogstandjes die zij moet noteren per film. Haar zus (die helemaal geen Engels spreekt, of althans toch doet alsof, en dus hele dagen thuis zit) daarentegen bekijkt de films met zoveel enthousiasme dat ook de buren ervan mee kunnen genieten. Enfin, althans toch een personage dat af en toe in de film opduikt en waarmee eigenlijk niks wordt gedààn. Dat brengt mij overigens tot deze nota voor de voyeurs onder de lezers: van die films krijg je zelf niks te zien, je hoort ze alleen maar… Maar over voyeurs gesproken: Atom Egoyan keert later weer met het schitterende “Exotica”. Het decor was van de hand van Linda del Rosario en Richard Paris, die voor hun werk terecht met een prijs werden bekroond in Cannes en Toronto.
“Exotica” was overigens zeer actueel in het licht van de affaire Dutroux die ook in de filmwereld sporen naliet. De release van niet minder dan vier films, waarin het onderwerp ter sprake kwam, werd er immers door beïnvloed: “The ogre”, “A time to kill”, “Sleepers”, die allemaal over pedofilie en/of kinderverkrachting handelden, en, niet te vergeten, de remake van “Lolita”, die met moeite de gevestigde bioscoopzalen kon halen.
In 1997 volgde “The sweet hereafter”. “A small community is torn apart by a tragic accident which kills most of the town’s children. A lawyer visits the victims’ parents in order to profit from the tragedy by stirring up the their anger and launching a class action suit against anyone they can blame. The community is paralyzed by its anger and cannot let go. All but one young girl, left in a wheelchair after the accident, who finds the courage to lead the way toward healing.” (Matthew Tichenor op de Internet Movie Database)
In 1999 is er dan “Felicia’s journey”. “A lonely middle-aged catering manager spends all of his time studying tapes of an eccentric TV chef. Meanwhile, a young woman is making her way from Ireland to find her boy friend, who moved to England to get a job in a lawn-mower factory. On arrival, she makes an early contact with the caterer, who recommends a boarding room to her. Slowly, it is revealed that the caterer has in fact befriended and subsequently abused more than a dozen young women. He, of course, now sets his sights on this woman. Much of the story is told in flashbacks, revealing how each of the characters grew to the point where they now find themselves. However, the drama of the character interaction is more important to director, Atom Egoyan, than the potential horror of the situation.” (John Sacksteder op de Internet Movie Database)
08 where the truth lies“In Where the truth lies (2005) a female journalist tries to uncover the truth behind the breakup, years earlier, of a celebrated comedy team after the duo found a girl dead in their hotel room. Though both had airtight alibis and neither was accused, the incident put an end to their act.” (N.E.Star op de Internet Movie Database)
In 2009 was er “Chloe”, waarin Julianne Moore veronderstelt dat haar man (Liam Neeson) de scheve schaats rijdt en de prostituée Chloe (Amanda Seyfried) inschakelt om na te gaan hoe gemakkelijk hij te verleiden is. Dat een en ander niet is wat het lijkt, kan bijna niet anders met een regisseur als Atom Egoyan. Toch is dit zowat zijn minste prent, die het niveau van een weekendfilm nauwelijks overstijgt. Geen wonder dat de televisiepremière voor Vitaya was weggelegd…
Zijn vier jaar jongere zus Eve is een klassieke pianiste.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.