Francesca Rivelli, beter bekend als Ornella Muti, is al sinds haar veertiende te zien in allerlei films, die vooral haar lichaam centraal stellen (“écris-moi un scénario autour de ça!”).

Nochtans was haar eerste film, waarvoor ze eigenlijk slechts haar oudere zus Claudia vergezelde, er een van Damiano Damiani. Het is echter de titel (“La moglie più bella”, de mooiste vrouw) die haar de jaren nadien vooral zal lanceren in tientallen van dergelijke films (waarbij ze vaak de partner was van Adriano Celentano, waarmee ze dan ook een tijdlang een verhouding had). Ze trouwt ook heel snel (echter niet met Celentano) en heeft uit dit eerste, onbetekenende huwelijk een dochter Naiké, die ondertussen reeds samen met haar in een film van Ettore Scola heeft gespeeld. Want ondertussen was Ornella dan toch opnieuw ontdekt door de betere filmmakers, meer bepaald sedert “Kroniek van een aangekondigde dood” van Francesco Rosi.

Het was zelfs een verrassing dat ze op de vraag van Dominique Deruddere wou ingaan om een totaal glamourloze rol te spelen in zijn “Wait until spring, Bandini” (ze moest zich op dat vlak laten wegspelen door Faye Dunaway). Toch deed ze het, nadat ze “Crazy love” had gezien, maar ook omdat ze zich in de rol van het huissloofje herkende. Ze huwde rond die tijd immers opnieuw met wisselagent Federico Facchinetti, waarmee ze reeds enkele jaren samenwoonde en nog twee dochters had (Carolina en Andrea). Zoals zo vaak met mensen die al heel lang samenwonen en dan toch nog besluiten te trouwen, scheidden ze niet lang daarna, ook al omdat de wisselagent nogal zorgeloos met haar zuurverdiende spaarcentjes was omgesprongen.

“Il grande Fausto”, over het leven van de legendarische wielrenner Fausto Coppi, werd pas gedraaid nadat in 1993 Giulia Occhini, alias de Witte Dame, op 69-jarige leeftijd in Novi Ligure (Piemont) aan de gevolgen van een auto-ongeval dat ze reeds in augustus 1991 had gehad, overleed. Pas dàn kon Ornella Muti haar rol vertolken in “Il grande Fausto”, wat niet te verwonderen was, want deze TV-film van Alberto Sironi vertolkte het zogenaamde “Driessens-standpunt” over de zaak Fausto Coppi. Dat wil dus zeggen dat men ervan uitgaat dat Coppi eigenlijk naar zijn vrouw Bruna wilde terugkeren. Dit standpunt is wellicht ingegeven door Coppi’s verzorger Biagio Cavanna, een gewezen bokser die in 1936 blind was geworden door syfilis en in de film daardoor de rol van vrouwenhater krijgt toegewezen.
Buiten Bruna (die overigens door de mooie Evelyne Bouix wordt gespeeld, zodat Ornella Muti er eigenlijk niet in slaagt haar “weg te spelen”) worden zowat alle personages nogal negatief afgeschilderd, vooral dan nog Coppi zelf, alhoewel de film niet echt ontluisterend wil zijn. Toch was Gino Bartali niet te spreken over de versie van de feiten die in de film worden gegeven en zoon Faustino al evenmin. Wellicht stoorden ze zich ook aan de bedscènes, want – eerlijk gezegd – Fausto Coppi in bed, daarop zat ik eigenlijk ook niet te wachten. Het mag dan nog met Ornella Muti zijn, die op een bepaald moment zelfs in onderjurk in Coppi’s bad stapt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.