Het is vandaag 65 jaar geleden dat op het Festival van Venetië de film “La Strada” van Federico Fellini in première is gegaan.

Fellini zette samen met Michelangelo Antonioni de tweede Italiaanse filmrenaissance in. In tegenstelling tot het Italiaanse neorealisme van de jaren ’40, stelt de nieuwe lichting Italiaanse regisseurs het individu centraal en niet de samenleving als maatschappelijk gegeven. Vooral “La Strada” (1954) brak met het klassieke neorealisme door te focussen op een simpel boerenmeisje dat verkocht wordt aan een circusartiest voor een bord pasta. Gelsomina (Giulietta Masina) is een eenvoudig meisje dat door haar moeder (*) wordt verkocht aan de krachtpatser Zampanò (Anthony Quinn), die zijn brood verdient door als boeienkoning langs jaarmarkten te trekken. Hij maakt Gelsomina tot zijn hulpje en behandelt haar wreed. Door haar kinderlijke optimisme bezwijkt ze niet onder diens brutaliteit. Ze maakt vervolgens kennis met een opgewekte koorddanser (Richard Basehart), die haar laat zien dat er meer kan zijn dan een leven met Zampanò. Hij kan Gelsomina alleen niet overtuigen om haar meester te verlaten. Zampanò krijgt ruzie met de koorddanser en doodt hem tijdens een gevecht. Daardoor knakt er iets bij Gelsomina. Wanneer Zampanò jaren later ontdekt dat Gelsomina is gestorven, stort hij zelf in. Fellini hield er een Oscar aan over.

(*) In een toneelbewerking in het NTG ten tijde van Jean-Pierre De Decker werd deze rol op opmerkelijke wijze gespeeld door Greta Van Langendonck.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.