Het is al vijf jaar geleden dat Gentenaar Paul Despiegelaere, vooral bekend van The Machines, is overleden. Alhoewel hij in zijn glorieperiode niet zo ver van mijn deur woonde (boven het verdwenen restaurant Roma op het Frankrijkplein), was het toch Peter Van den Eede (nu één van de mannen die het voor het zeggen hebben in het Kunstencentrum Vooruit) die hem ooit eens is gaan interviewen voor De Rode Vaan. Het moet zijn dat ik andere zaken te doen had, want het was zeker niet omdat ik geen fan was. Integendeel! Ik deelde met Paul een grote liefde voor The Beatles en het feit dat ik hun bekendste elpee “A world of Machines” die in de Abbey Road studio’s werd opgenomen heb besproken als was het een postume bootleg-elpee van de Fab Four, vind ik nog altijd één van mijn stilistische hoogstandjes.

Na drie singles en een bescheiden oogst aan succes, nemen de Machines de boot, zwalpen het kanaal over, stappen de befaamde Abbey Road-studio binnen en nemen in amper twaalf dagen de elpee World of Machines op. En daaruit wordt de recente 45-toerentaller The Lies in Your Eyes gelicht. Tempo, noemen wij dat. Kwaliteit waarin Paul « Mellow » De Spiegelaere nu net niet uitblonk die maandagochtend dat hij aan onze klepel hing. Tien uur’s morgens en daarbij nog op maandag, je doet het een rock-muzikant beter niet aan.
— Fuif achter de rug ?
P.D.S.
: Zoiets ja.
— Herinner jij je nog hoe het begon ?
P.D.S.
: Die fuif ? Ah, de Machines ! Eind ’79. Wij speelden in diverse groepjes waarin vooral niks draaide. Tot wij dan samen een eerste noot pleegden en al direct door hadden met iets plezants begonnen te zijn. En dan veel repeteren, meegedaan met de rock-rally, gewonnen ook. Omdat wij als groep nog veel te groen klonken, hebben we pas 5 à 6 maand later de eerste single opgenomen.
— Met andere woorden, goede kritiek, weinig verkocht ?
P.D.S.
: Dat was een beetje normaal voor « Money in my Wallet ». Onze naam zei geen kat ook maar iets en de winkels kopen het niet in. Eer die rimram van zo’n plaat uitbrengen marcheert, is het nummer zelf al uitgestorven. « Frozen Faces » van ’t zelfde. Alhoewel die minder in de smaak leek te vallen (*). Maar « Don’t be cruel », dat heeft dan weer heel goed verkocht. En voor « The lies in your eyes » zien we wel.
— Een elpee opnemen in Abbey Road, ’t moet wat betekenen ?
P.D.S.
: Tegen wie zeg je het. Dat is iets geweldigs.
— Wat ook geweldig is, dat is de opvallende Beatle-sound ? (**)
P.D.S.
: Logisch. Die techniekers ginder hebben alles geleerd via overlevering, alles werd doorgegeven van de ene op de andere. De onze was amper 22 jaar, die was niet eens geboren als de Beatles al bezig waren. Maar ’t geluid dat blijft er in zitten. Onze producer, Sylvain Vanholme, had daar goede ervaringen opgedaan in de tijd met Wallace Collection, met « Daydream » dus. En daarom zijn wij ook naar ginder getrokken. ’t Is wellicht de allertofste studio.
— En duur ?
P.D.S.
: Wij hebben ons best gedaan om alles in 12 dagen in te blikken, ons thuis krankjorum gerepeteerd opdat wij toch maar een minimum aantal studiodagen zouden nodig hebben. Die mannen van Camel, die zaten daar al 65 dagen ! Tja, ’t zal wel niet goedkoop zijn, maar hier bij ons zitten sommige gasten ook al zo’n 3 à 4 weken in de studio en wij op 12 dagen, alles, gans de bazar, mixing… alles.
— Rap, maar anderzijds staan er toch maar eventjes 14 nummers op ?
P.D.S.
: Ja, hoe gaat dat. Wij hadden kilometers cassette-bandjes opgenomen. En maar verder componeren, schrik om niet genoeg te hebben, zeker zo’n kleine 40 songs. Wij schrijven altijd maar door, zie je, maar we laten dan wel veel vallen. Wat nu die lp betreft, wij maar schiften, iedereen heeft echter zijn favorieten én voor dat ’t weet staan er 14 op.
— Waaronder twee van Carole King ?
P.D.S.
: Je reinste toeval. Ik had die twee nummers, « I’m into something good » en « Will you love me tomorrow », ergens god weet waar gehoord, maar niet in de versie van King zelf. Ik vond dat twee goede nummers en zag het dan wel zitten om die te coveren. Later bleek dan dat het alle twee zowaar Carole King-songs waren. Puur toeval.
— Twaalf dagen zenuwslopend werk. Is het niet te vlug moeten gaan, ben je wel tevreden met het resultaat ?
P.D.S.
: Het waren daar inderdaad 80-urendagen, niet te doen, eigenlijk. Maar ik sta wel achter de plaat. Volledig. Ook de meeste reacties zijn trouwens positief, 8 op 10 lijken content.
— Als je nu die lp vergelijkt met de singles, wat is er veranderd ?
P.D.S.
: De Machines zijn meer en meer richting pop geëvolueerd. Dat ligt aan de manier van spelen, de nieuwe manier van componeren. Onze muziek sluit bij geen enkele andere hier in België aan. Laat de pers maar zagen over onze invloeden.
—Dat doen we dus. Jullie zijn, al lijkt dat op ’t eerste gehoor vreemd, beïnvloed door de punk om daarna à la The Bet te klinken ?
P.D.S.
: Wij waren ooit, al heeft het niet lang geduurd, heuse punkers. We spelen trouwens nog altijd erg ruig op het podium, onze live-act heeft geen uitstaans met wat we op plaat doen. Een zacht nummer als « I see the lies in your eyes », het publiek neemt dat niet. Dat is té netjes. De mensen willen entertainment, die komen naar ’t circus kijken, naar de apen in de zoo. Wij willen fris en ongecompliceerd zijn. Vóór de Sex Pistols liep iedereen verloren in techniek en een keer na hen veegt men daar zijn botten aan. In kracht terug naar de simpelheid.
– The Bet of niet the Bet ?
P.D.S.
: In ’t begin sloten wij ietwat bij The Bet aan, maar die zijn helemaal de Amerikaanse toer opgegaan. Zij zijn de echtste POP-groep. Niks Angelsaksisch zoals The Jam of The Clash, maar op en top Amerikaans. Zoiets als de Eagles, die oude cowboys. Wij doen aan frisse pop anno ’82.
— Is jullie ongecompliceerdheid een reactie op de mechanische cold wave ?
P.D.S.
: In ’t begin was die echt goed omdat ze dan nog zo koud niet was. Maar dan werd dat ineens allemaal zo ingewikkeld, ’t leek allemaal op mekaar. Stereotiep. Muziek is toch universeel, je moet dat kunnen volgen. En new wave is niet meer te volgen. Men vroeg ons ooit waarom wij in godsnaam zulke simpele muziek speelden in tijden van crisis en new wave. Juist daaróm. Waar ze nu mee dwepen, dat volg ik niet.
— De Machines blijven op de vlakte, geen engagement ?
P.D.S.
:Wij zijn geen strijders, geen vechters. Geen politieke opstelling bij ons, noch in de ene, noch in de andere richting. Onze muziek is niet de spreekbuis van onze opinies.
— Geen « Ik wil werk »-teksten ?
P.D.S.
: Onze teksten beschrijven impressies, niet een of andere sociale problematiek. Wij hebben tevens Engelsen aangetrokken om mee te schrijven, om dus echt Engels te kunnen zingen. Echte Engelse teksten en niet een Vlaming die drie woorden Brits na mekaar zet.
— Waarom onderteken jij met Paul Mellow ?
P.D.S.
: Dat is een pseudoniem, zo sta ik als auteur ingeschreven bij Sabam. Despiegelaere dat is voor een vreemdeling niet uit te spreken, ‘k heb het ondervonden in Engeland. Als wij, want wie weet, ooit een hit in Spanje hebben, dan is Mellow tenminste verstaanbaar.
81 machines– Guitige muziek maken jullie, zo ziet de hoes er ook uit, alhoewel ik ze persoonlijk afschuwelijk vind (***). Maar aan de andere kant past de naam Machines minder bij jullie imago ?
P.D.S.
: ’t Is een misleidende naam, zo mechanisch (****). Maar ja, we vonden dat het goed klonk, dus… En die hoes, daar praat iedereen over, de ene er voor, de andere er tegen. ’t Voordeel ervan is dat men er over praat. Ach ja, die hoes is van Bob de Moor, tekenaar van de Hergé-school, Kuifje-toestanden dus. Maar als je tegenwoordig rondloert dan zijn alle hoezen gelijk, zo van die cool ogende muzikanten tussen klaar en donker. En die zie je overal en altijd.
– Zijn jullie een groep of is Paul Despiegelaere de enige en allene baas ?
P.D.S.
: Ik ben misschien de woordvoerder, maar wie de Machines zijn en wat ze doen dat overleggen we samen achter pot en zelfs pint. Het draait goed, dus we zijn contente jongens. Muzikaal zijn we eigenlijk pas goed als we met ons vieren tegelijk spelen. ’t Klinkt als geen ander. Apart niets bijzonder maar met vier… En juist daarom is wat we doen niet slecht. We worden ook professioneler, de Machines wordt een groter stuk van ons leven, een hobby is werk geworden.
— Altijd muzikant willen worden
P.D.S.
: Joris, de gitarist, stond als tiener met zijn T-lat wild te doen voor de spiegel. Ik leerde de Beatles kennen op hun eindpunt, en één keer dat gehoord kon ik er niet meer van slapen. Zo goed, zo… allez dat wou ik ook proberen.
— Wat moet een goede groep kunnen ?
P.D.S.
: Een band moet de barrière tussen groep en publiek doorbreken. Een rockgroep moet zo overtuigend zijn, dat de mensen in de zaal aanvoelen dat die mensen op het podium het menen. Viriliteit op scène die overslaat op het publiek. Pak nu de Kids, in ’t begin konden die mannen wellicht geen instrument cp de correcte wijze vasthouden, maar die zetten dan wel het ganse spel op z’n kop. Beuken tot alles en de rest er bij stuikt. Dat is een goede groep.
Op zo’n uitspraak valt weinig lik op stuk te geven. We bedankten ootmoedig Despiegelaere en wensten hem een ongestoorde nachtrust toe. Slaap maar op twee of meer oren, de Machines en omgeving draaien op volle 45 en 33 toeren.

Referentie
Peter Van den Eede, The Machines: wij zijn contente jongens, De Rode Vaan nr.21 van 1982

P.S. In 1983 volgde nog het album Dots & Dashes dat echter niet het verhoopte succes met zich meebracht. Daarop volgde een dispuut met platenmaatschappij EMI. In 1984 trok deze zich terug uit de Belpopmarkt, zodat heel wat bands hun contract verloren, waarbij ook The Machines. Ze zouden nog een handvol singles en het album Jungle! (1989) uitbrengen bij een kleiner platenlabel, maar het grote succes bleef uit. Tenslotte ging de band uit elkaar: drummer Jan De Vos ging bij Derek and the Dirt spelen en is nu eerder actief als gitarist bij zijn eigen groep Paris Texas, die zich specialiseert in Franstalige covers. Gitarist Joris Angenon ging verder met The Dinky Toys en werkt nu als archeoloog voor de Gentse universiteit. Wat er van basgitarist Marc Maes is geworden, is een beetje moeilijk te achterhalen omdat er in Vlaanderen tientallen mensen met die naam rondlopen, o.a. ook een muzikant die met Logos in één adem wordt vernoemd, zodat ik niet geloof dat het hier om dezelfde Marc Maes gaat. Paul Despiegelaere zelf zou zich vooral profileren als arrangeur, studiomuzikant en, vooral, als platenproducer. Hij zat onder meer achter de knoppen bij de eerste twee cd’s van De Mens en ging aan de slag met talloze Belgische bands zoals Pitti Polak, Noordkaap en Mama’s Jasje. Zijn productiewerk bleef overigens niet beperkt tot de nationale scene. Zo werd hij op een bepaald moment zelfs ingehuurd door de glamrockers van Slade, toen die, jaren na hun glorieperiode, een comeback poogden te forceren. Eén van Paul Despiegelaeres laatste wapenfeiten was de studioregie van enkele platen van X!nk, een teenage punkband die het in 2003 tot Belgische inzending schopte voor Eurosong For Kids, al gaat mijn eigen voorkeur uit naar de single “Carolien” van Da Moe Keunen, de gelegenheidsgroep van Eric Goeman. Vooral de manier waarop “Oh Carol” van Neil Sedaka in dit nummer van Fabien Audooren en Freek Neirynck wordt verwerkt, meen ik aan hem te mogen toeschrijven. Daarna werd het stil rond de muzikant. Tijdens de laatste jaren van zijn leven verdiende hij zijn brood in de bouwsector. Met een studiegenoot stichtte hij een eigen isolatiebedrijf, Genisol, dat opging in Domus Arte, een firma voor bouwrestauratie.

(*) Niet bij mij. “De gitaren klinken wat hedendaagser, poten net als de ritmesectie dat hoort te doen (en ook doet) een stevige kadans neer waarop de Machine ondanks de vriestemperatuur gestadig loopt… tot ze plots op het einde ruw wordt afgebroken. Dom vinden wij. En een « vondst » die al ontelbare keren is « gevonden ». Dat zou alleszins Vanholme toch moeten weten ?” (Ronny De Schepper, The Machines lopen op antivries, De Rode Vaan nr.22 van 1981)
(**) Zelf heb ik de elpee besproken alsof het een bootleg van The Beatles betrof. Ik ben nog altijd heel erg fier op het resultaat: “Parlophone weet maar van geen ophouden wat het uitmelken van hun Beatles-stock betreft. Compilatie-elpees die kant noch wal raken als « The Movies », « The Love Songs », «Rock’n’roll» komen met de regelmaat van een klok in de winkel te liggen. Maar soms heeft die zucht naar geldelijk gewin toch wel een positieve kant natuurlijk. Zo is er onlangs onder de vrij eigenaardige benaming « A world of Machines » een elpee op de markt gekomen waarop allerlei merkwaardige versies staan van bekende Beatle-nummers. Het begint al onmiddellijk met « It won’t be long » dat hier als « It will be allright » staat aangeduid en, inderdaad, de tekst verschilt merkelijk van de hitversie. Hetzelfde kunnen we zeggen van de andere nummers, maar het belet ons niet om ervan te houden : « I’m so tired » wordt hier opgevoerd als « Lazy » en « Yesterday » als « I see the lies in your eyes ». De toevoeging van de gitaarsolo van George Harrison op het einde maakt deze versie zelfs superieur aan de oorspronkelijke. Het trompetje uit « Penny Lane » duikt nu op in « I’ll play the game ». En wie had ooit durven denken dat The Beatles nog opmerkelijke versies van « Will you still love me tomorrow » en « I’m into sornething good » hadden opgenomen ? Dat ze van The Shirelles hielden, dat wisten we reeds, maar we vragen ons werkelijk af of hun versie van de Herman’s Hermits-hit niet méér succes zou hebben gekend. Met de hoes is wel een en ander misgelopen. Na Guy Peelaert wordt hier een andere Belgische tekenaar aangetrokken, Bob De Moor, maar alhoewel hij een puike hoes heeft ontworpen, is het toch bijna onmogelijk om in de afgebeelde figuren John, Paul, George en Ringo te herkennen. Hoe dan ook, deze elpee is onmisbaar voor verzamelaars !”(De Rode Vaan nr.29 van 1982)
(***) De gustibus…
(****) The Machines kwamen oorsponkelijk allemaal uit dezelfde buurt (Sint-Pietersaalst) en gingen naar dezelfde school (de Broeders).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.