Twintig jaar geleden: Raymond Van het Groenewoud wordt minister van landsverdediging

O1996-023Vandaag is het twintig jaar geleden dat het nieuwe theaterprogramma van Raymond Van het Groenewoud, “De minister van landsverdediging”, in première is gegaan.

Peter Vantyghem in “De Standaard” is daar zeer enthousiast over. Volgens Vantyghem heeft Raymond geleerd uit de fouten van “ruimtelijke ordening”, is hij nu veel geëngageerder en ook veel theatraler. Soms gaat hij zelfs over de rand van de kitsch, zegt hij, maar als hij dan als voorbeeld “Zanger zonder meer” geeft, dan ben ik eigenlijk juist benieuwd hoe Raymond deze Charlebois-klassieker (“Ordinair”), die hij vertaalde voor Johan Verminnen, zélf brengt. En er is natuurlijk het obligate “unplugged”-moment (Raymond: “Vroeger noemde men dit gewoon geitewollensokkenmuziek”).
Er is ook een extra-gitarist aangetrokken: Thomas Van Elslande. Minder benieuwd was ik naar de grotere inbreng van de elektronische muziek van Tom Daniels. Raymond in DS: “Zelf kan ik niet overweg met die machines. Ik heb een rare relatie met nieuwe, fantastische dingen: ik geloof er meteen niet in. Het zal wel stukgaan, zeg ik, en dat doet het dan ook. De jongeren zien dat anders. Die zeggen: tiens, de sample blijft hangen. En dat is het dan. Ik wil meester zijn over mijn instrument.”
“Het gevoel dat een programma helemaal àf is, heb ik nooit. Maar ik ben hier weer veel te bescheiden bezig. Je kan veel beter zeggen: ik ben de beste. Dat staat beter. Je moet nu eenmaal bluffen. Dat is al twintig jaar dat ik niet bluf. Bij elk interview zit ik gewoon weer idioot correct uit te spellen wat er aan de hand is. Ik verzorg mijn public relations heel slecht. Ik demystifieer mezelf altijd. Ik leg altijd uit wat er eigenlijk niet zo romantisch aan is, terwijl men in zo’n interviews zichzelf juist romantisch zou moeten profileren, zodat de mensen er rapper in lopen. Dat ik overeind blijf komt dan ook niet door mijn handige verkooptechniek, maar gewoon door het feit dat ik goed ben. Ik zeg dat niet gauw, maar zo is het gewoon. Ik offer er een groot stuk van mijn leven aan op. Ik hoop wel dat deze zin op papier niet jankerig overkomt. Het is op het maniakale af en dan presenteer ik het toch zo nonchalant dat men zegt: “ja, je kunt er wel wat van, maar je doet er niet veel aan.”

Is het overigens waar dat Johan Kerkhofs, die in zijn laatste show even optreedt als ballerina, zich als een soort van Kolonel Parker opwerpt en je hermetisch afsluit van de buitenwereld?
“Mijn manager doet precies wat ik hem vraag. Want ik kan niet nee zeggen, maar hij wel. Daarom doen we ook fifty-fifty. Ik vind dat maar normaal: hij doet het vuile werk en op die manier kan ik me volledig concentreren op wat ik graag doe: optreden. Ik vergelijk mij altijd met een kind dat ongestoord in zijn speeltuin wil kunnen spelen. Dan moet mijn manager er maar voor zorgen dat er hekken rond die speeltuin staan om het gespuis tegen te houden…”
Van de “Minister van Landsverdediging” is helaas geen CD verschenen, maar er was wel “Walhalla”, de soundtrack bij een film van Eddy Terstall, en in 2000 idem dito voor “Iedereen beroemd” van Dominique Deruddere.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s