Italiaanse actrice Laura Antonelli overleden

De Italiaanse actrice Laura Antonelli (73), een ex van Jean-Paul Belmondo, is gisteren levenloos aangetroffen in haar woning in Ladispoli, nabij Rome. Ze bleek te zijn overlijden aan een hartaanval. Sinds enkele jaren leefde ze afgezonderd in haar villa in Ladispoli.

Ik leerde Laura Antonelli eigenlijk al kennen in “Les mariés de l’an II” van Jean-Paul Rappeneau uit 1971, maar ik was toen blijkbaar zozeer onder de indruk van Marlène Jobert dat ze mij niet eens is bijgebleven! (Hun beider tegenspeler was Jean-Paul Belmondo en mogelijk gaat het huwelijk van Laura met hem hierop terug.)
Net zoals voor de meeste mensen associeer ik Laura Antonelli het meest met de twee “Malizia”-films. Het zijn slechts de echte filmliefhebbers, die haar vertolking in Luchino Visconti’s testamentfilm “L’Innocente” (1976) zullen aanhalen.
Maar Antonelli verwierf dus eind jaren 60 en begin jaren 70 vooral faam met sexy rollen in Italiaanse erotische komedies, genre “La rivoluzione sessuale” (De seksuele revolutie, 1968) en “Malizia” (1973), waarin ze een kamermeid speelt op wie de werkgever-weduwnaar zijn oog laat vallen, al komt ook de rest van de familie onder de bekoring (zie onderstaande foto). Die film kreeg in 1991 nog een vervolg met “Malizia 2000”.
Tijdens die gouden jaren van de Italiaanse film draaide Antonelli met grote regisseurs als Visconti, Dino Risi, Ettore Scola en Luigi Comencini. Van 1972 tot 1980 woonde de actrice samen met Belmondo in Parijs. In die periode werkte ze vaak samen met Franse cineasten.
Haar carrière kende in de jaren ’80 een bruusk einde met niet altijd even geslaagde esthetische ingrepen en problemen met het gerecht: er werd cocaïne in haar woning aangetroffen.
“Malizia” was de eerste film van Salvatore Samperi die in de Belgische bioscopen kwam. Het succes dat deze prent kende in Italië (waar de opbrengst groter was dan die van “The Godfather”) en in Parijs, zal er wel niet vreemd aan geweest zijn dat de film in de zomer van 1974 ook in ons land werd uitgebracht. En meteen was ook de Belgische doorbraak van de mooie Laura Antonelli een feit.
Samperi, die afkomstig is uit een advocatenfamilie van Padua, werd als cineast ontdekt door Marco Ferreri (1928-1997). Na zijn assistententijd bij Ferreri (“De vrouw met de baard” uit 1963 en “De man met de vijf ballonnen” uit 1965) ging Samperi een tijdje studeren aan het Centro Sperimentale di Cinematografia in Rome.
Daarna kwam hij in contact met de onafhankelijke producer Enzo Doria, dankzij wie hij zijn eerste langspeelfilm kon draaien: “Garzie, zia” (“Dank u,tante”). Deze prent oogstte bijzonder veel succes op het festival van Cannes in 1968 en deed het ook heel goed bij het grote publiek. Enzo Doria bleef dan ook investeren in Samperi.
Net als de andere films van Samperi, behoort ook “Malizia” tot het typisch Italiaanse genre van de maatschappijkritische zedenkomedie, hoewel sommigen er wellicht alleen een pikante seksklucht in (willen) zien. Maar Samperi’s aanklacht tegen huichelarij, hypocrisie en holle conventies is niet mis te verstaan, ook al wordt ze handig verpakt in een serie dolkomische en zwoele avonturen van een Italiaanse dienstmeid.
Helaas is “Malizia” de laatste geslaagde film van Samperi geweest. Daarna heeft hij nog maar weinig méér gedaan dan zijn succesformule herhalen tot het niet leuk meer was. Zo is er b.v. een film waarin Sylvia Kristel met het skelet van een dinosaurus een treinreis maakt (“Un amore in prima classe”, 1980). “Een heel chaotisch verhaal, want in die trein zitten ook drugverslaafden, jazzmusici en wat weet ik nog allemaal,” aldus Sylvia in het interview dat ik met haar had. Ze vertelde me toen ook nog dat ze een jaar eerder nog een sketchfilm draaide met Luigi Zampa, waarin Laura Antonelli (die in de jaren zestig nog de hoofdrol had vertolkt in “Venus im Pelz” naar het boek van Leopold Sacher Masoch) ook de hoofdrol speelt in een van de verhaaltjes (“Letti selvaggi”, 1979).
Met haar is het trouwens nog slechter gelopen dan met Sylvia zelf. In 1991 probeerde ze een comeback met “Malizia 2000” (opnieuw van huisvriend Samperi), maar nog vóór de release kwalificeerde het invloedrijke Paris-Match de comeback reeds als “un impossible retour: après la drogue et l’alcool, la silicone l’a défigurée”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.