Een bediende: “Meewerken om te kunnen kopen wat we willen”

04De crisis. Het is een vertrouwd gespreksonderwerp geworden. Economische crisis, energiecrisis, oliecrisis… Onze oren zouden ervan gaan tuiten. Oververzadiging, heet dat. De media spelen daar bewust op in. De crisis dat is de demon. Dat is een ontembare kracht. daar kun jij toch niets aan doen, kleine man, laat je armen maar zakken…
Ja ? Maar wat doe ik er dan mee met dat inleveren, die loonstop, die aantasting van de koopkracht ? “Wat koop ik ervoor?” zouden onze Noorderburen hier heel gepast zeggen.
De crisis is géén demon, géén mythe. De crisis die zit in je binnenzak. In een portefeuille waarin steeds minder briefjes zitten. Briefjes waarmee je steeds minder kunt kopen. De crisis is geen uitgehongerd spook in de spiegel. Nee, dat (nog ?) niet. De crisis is een kind met twintig frank zakgeld voor het uitstalraam van een speelgoedwinkel.

Vanaf 1 april 1981 wordt bij wijze van smakeloze grap een nieuwe reglementering van de werkloosheidsvergoedingen voorzien, waarvan de vrouw het grootste slachtoffer zal zijn. De vrouw die in onze typisch patriarchale maatschappij reeds het meest met de crisis werd geconfronteerd. In de meeste gevallen is het immers nog steeds zij die het gezinsbudget in handen heeft. Zij doet de inkopen, zij betaalt de rekening.
Wij hebben lukraak een aantal vrouwen uitgekozen die ons over zichzelf vertellen. Over zichzelf, over hun gezin én over de crisis. Soms wanhopig, soms nog vol vertrouwen. Sommige vertellen hartverscheurende verhalen, andere verliezen er hun zin voor humor niet bij. Als het leven zelf dus, als het ware…
KOKEN KOST GELD
Onze eerste gesprekspartner is L. uit Brussel, 32 jaar, bediende, gehuwd met een fabrieksarbeider, twee schoolgaande kinderen. Hier is de crisis nog niet in alle hevigheid voelbaar. Alleen de « luxe » moet men soms ontberen. Maar wat is luxe ? Als men een kind eerst heeft verwend met prachtige kastelen, racebanen en elektrische treinen, waarna men dat alles weer afneemt en zegt dat het zich maar tevreden moet stellen met zandkastelen te bouwen, is dat dan luxe ? Is het niet wat gemakkelijk van te spreken over inbinden en afzien van luxe-goederen en tegelijk een soort van STER-reklame te lanceren op televisie ?
– Met twee werken betekend voor u ook twee kéér werken ?
L. :
Ja, als ik thuiskom is het eten klaarmaken, kuisen, wassen enz. allemaal voor mij.
— En inkopen doen.
L. :
Dat hou ik voor het weekend. Dan ga ik naar een grootwarenhuis, want ik heb de tijd niet om alle dagen naar buurtwinkeltjes te gaan.
— Doe je dat zo reeds lang ?
L. :
Vanaf we getrouwd zijn, dat is dus nu reeds twaalf jaar.
— Dat verschil voel je wel aan ?
L. :
Als je nu met 500 fr. naar een grootwarenhuis gaat, dan krijg je daar niet veel meer voor.
— Jullie werken allebei reeds twaalf jaar, is dat noodzakelijk om rond te komen of is dat eerder om zich enige luxe (of wat daarvoor moet doorgaan) te kunnen permitteren ?
L. :
Het is noodzakelijk als je wil kopen wat je graag zou hebben. En dan niet te vergeten: de kinderen ! Alhoewel het (lager) onderwijs zogezegd gratis is, hebben die toch reeds veel nodig. Documentatie, turnpak en -pantoffels, zwemgerief, boekentassen, schoolgerei, dat moet je allemaal zelf kopen.
— Zijn er zaken die je vroeger wél zou hebben gekocht maar die je nu eerder links laat liggen ?
L. :
Bah, ’t is in feite daarom dat we met twee werken, om te kopen waar we zin in hebben.
— En dat kan nog ?
L. :
Voor het ogenblik wel. Maar je moet geen zotte toeren uitsteken natuurlijk.
SAMEN UIT, SAMEN THUIS
— Ga je veel uit?
L. :
In de zomerperiode gaan we ieder weekend kamperen. In de winter trekken we er ook wel eens op uit als het weer wil meevallen. Met kinderen kun je tijdens het weekend niet blijven binnenzitten, hé ?
— Maar bioscoop, schouwburg, dancing en zo dat interesseert je niet ?
L. :
Over het algemeen niet. Je hebt al een hele week televisie, als je tijdens het weekend dan ook nog in een bioscoop moet kruipen…
— En tijdens de vakantieperiode ?
L. :
Sedert nog niet zo heel lang geleden hebben we nu het voornemen gemaakt om om de twee jaren naar het buitenland te gaan, Italië, Joegoslavië… De andere jaren gaan we wel naar een camping. In het buitenland doen we dat trouwens ook. Als je immers met twee kinderen naar een hotel moet gaan, dan betaal je je blauw.
— En de verplaatsingen ?
L. :
Die doen we met de wagen. We hebben net een grotere gekocht om de caravan te kunnen trekken, de andere staat nog te koop. Interesse ?
— Nee, dank je, ’t is crisis, weet je…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.