Het is vandaag 65 jaar geleden dat “Giulietta e Romeo” van Renato Castellani de Gouden Leeuw heeft gewonnen op het Festival van Venetië.

Eerst en vooral: het is me niet duidelijk of de film in Venetië in het Italiaans dan wel in het Engels werd vertoond. Ik vermoed in het Italiaans want men gebruikte dus wel de Italiaanse titel, waarbij Julia (die Italianen toch!) vóór Romeo wordt vermeld, wat eigenlijk maar passend is, maar passons. Het merkwaardige is dat ondanks het feit dat het hier een Italiaanse film betreft van een Italiaanse regisseur, het dan toch om een nagesynchroniseerde versie moet gegaan zijn, want de hoofdrollen werden wel degelijk vertolkt door Britse acteurs, met name Susan Shentall als Julia en Laurence Harvey als Romeo.

Die Britse cast is ook de reden waarom ik de film hier vermeld. Het is namelijk zo dat in het middelbaar Daniël De Smet, de baas van de filmfora in Sint-Niklaas, de idee had opgevat om voor de laatstejaars (1969) met een thema-jaar uit te pakken. En dat thema was dus “Romeo en Julia”. Op zich een goed gekozen thema voor pubers die iets voelden kriebelen tussen hun benen, maar dat was nu precies het punt. Deze cyclus begon dus met deze film en bijna had De Smet een hele generatie verspeeld aan Shakespeare, aan het toneel en aan de film.

Laurence Harvey (eigenlijk Laruschka Mischa Skikne want hij was van Litouwen1927-1973) was op het moment van de verfilming weliswaar “nog maar” 27 jaar (hij zou enkele jaren later zelfs nog even in aanmerking komen als James Bond), maar voor ons, tieners, leek hij wel een oude bompa. Dat kan dus niet alleen met zijn uiterlijk te maken hebben gehad (want dat viel al bij al nog mee), maar ook met zijn manier van acteren (wat dus ook de schuld van de regisseur was) en van love-making tout court.

Susan Shentall was zelfs nog geen twintig jaar (1935-1996), maar ook zij kon ons totaal niet bekoren. Deze studente kunstgeschiedenis had geen enkele toneel- of filmervaring op het moment dat zij door cameraman Robert Krasker werd opgemerkt in een restaurant. Alhoewel haar vertolking goede kritieken kreeg, bleef het toch bij deze ene film, want nog vóór de film in de zalen kwam, trouwde Shentall met een rijke diamantair en was het gedaan met haar filmloopbaan. Misschien hadden wij, puistige jongeren, dan toch meer Fingerspitzengefühl dan al die bebaarde critici uit die tijd (een filmcriticus droeg in de jaren vijftig verplicht een ringbaard en rookte een pijp), want wij vonden het maar niks.

Zoals gezegd, hadden wij er wellicht een dégout aan Shakespeare en misschien wel kunst in het algemeen aan overgehouden, ware het niet dat de volgende Romeo & Julia-verfilming op het programma die van Franco Zeffirelli was, waarbij de hoofdvertolkers Leonard Whiting en Olivia Hussey onze eigen leeftijd hadden en de regie dermate swingde dat wij gelukkig op de valreep nog van het tegendeel werden overtuigd. Vooral de ontboezemingen van Olivia Hussey maakten op ons, warmbloedige haantjes, een letterlijk adembenemende indruk. En wellicht vielen de meisjes van de Presentatie of de Berkenboom ook in bosjes voor wat Leonard Whiting in de beurs van zijn collant droeg. Godzijdank!!!

P.S. De twee overige films die dat jaar op het programma stonden, namelijk “De vuurpaarden” van Sergei Paradjanov en “David and Lisa” van Frank Perry konden ons evenmin bekoren, maar dat trokken we ons niet aan. We liepen een heel jaar op wolkjes dankzij Olivia haar talenten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.