Julien Weverbergh is ondertussen al 92 jaar geworden en toch is dit het eerste boek van zijn hand dat ik ga lezen. Het betreft een derde druk uit 1971 (de eerste druk is van 1965) en Julien wordt op de kaft “de felle Vlaamse auteur” genoemd. Overigens komt de voornaam Julien nergens voor en wordt zijn familienaam met kleine letter geschreven. Allicht een aanduiding dat het inderdaad om een “felle” auteur gaat…

Het boek zelf wordt een “schoolroman” genoemd, waaraan “alle schoolfrikken, weldenkende burgers en waardige ouders zich een buil aan stootten”. “De discussie en scheldpartijen laaiden zo fel op, dat het boek meteen op de bestsellerslijst stond,” wordt er nog aan toegevoegd en er wordt een link gelegd naar het fameuze “rode boekje voor scholieren”. Nu, ik heb dat “rode boekje” nooit gelezen, maar als het zo flauw was als dit van Weverbergh, dan is het niet moeilijk dat de Grote Revolutie er nooit is gekomen! (*)

In 1965 zat ik zelf nog op de (middelbare) schoolbanken en in 1971 studeerde ik Germaanse. Die derde uitgave moet dus alvast veel minder indruk gemaakt hebben, want anders zouden we daar in die kringen toch moeten over gediscussieerd hebben! Wel meen ik me te herinneren dat er iemand uit mijn jaar zijn (of haar) thesis over “weverbergh” heeft geschreven. Wie dat dan echter wel was, dat antwoord moet ik u schuldig blijven.

Voor een korte biografie van de auteur doe ik zoals gewoonlijk een beroep op Wikipedia: “Julien Louis Weverbergh werd geboren in Antwerpen op 26 mei 1930 en volgde de middelbare school in Lier. Hij werd vervolgens opgeleid tot leraar. Van 1954 tot 1966 was hij leraar Frans. Daarnaast ontwikkelde hij zich onder de naam weverbergh tot criticus van de Vlaamse letteren. Vanaf 1966 was hij medewerker van uitgeverij Manteau, waarvan hij in 1971 directeur werd, als opvolger van Angèle Manteau. Als uitgever raakte hij in conflict met Jeroen Brouwers, die vervolgens ontslag nam. Naast uitgever was Weverbergh correspondent voor Vrij Nederland. In 1986 verliet hij Manteau en hij begon zijn eigen uitgeverij Houtekiet. Julien Weverbergh was de schoonvader van dichter Jotie T’Hooft (**). Sinds het begin van de jaren zeventig is Weverbergh tevens ufo-deskundige.”

Ronny De Schepper

(*) Dat hij “cynisme” schrijft als “sinisme” (p.101) zullen we maar aan de tijdsgeest wijten, zeker? (Al denk ik dat het werkje veel vroeger is geschreven dan 1965. Als hij op p.118-119 de gedachten van een leerling weergeeft, dan blijkt die vooral van Elvis Presley en… Doris Day te houden! Even verder “denkt” hij trouwens een dt-fout. En wie “Little Tom” uit Bonanza is, mag Little Joe weten!)

(**) Dat was via zijn dochter Ingrid. Hij heeft nog een andere dochter, Veerle, waarop ik ooit een crush heb gehad. Zij heeft dat echter nooit geweten. Of zoals mijn vrienden plegen te zeggen: “Op wie heb jij eigenlijk géén crush gehad?” Zij zijn kinderen uit zijn eerste huwelijk. Daarna is hij gehuwd met de Servische operazangeres Milka Stoianovic. Uit dit huwelijk is klarinettist Vlad Weverbergh gesproten. Eén van de laatste foto’s van Jotie ’t Hooft is trouwens met de pasgeboren Vlad in zijn armen. (Misschien vergis ik mij wat die operazangeres betreft, want op Wikipedia lees ik: “Marriage to Saramandić (1939-2012), member of the Belgrade Opera and one of leading Serbian bass singers, was her second. They married in 1970 and remained together until Saramandić’s death on 30 January 2012. The couple had no children.”)

De foto is afkomstig van de achterflap van het boek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.