Na het afwijzen van Henry James’ “Washington Square” (voor een verklaring: zie hier) viel mijn “willekeurige woordgenerator” op “Een gevaarlijke leeftijd” van Tama Janowitz (born San Francisco, April 12, 1956), een Amerikaanse romanschrijfster en schrijfster van korte verhalen (foto YouTube). Ze wordt vaak genoemd als een van de belangrijkste “brat pack”-auteurs, samen met Bret Easton Ellis en Jay McInerney. 

Her parents, psychiatrist Julian Janowitz, and Phyllis Winer, a literature professor at Cornell University, divorced when she was ten. She and her brother David grew up with her mother in Massachusetts, and, for two years in the late 1960s, in Israel.

Upon settling in New York City, Janowitz started writing about life there, socializing with Andy Warhol, and becoming well known in Manhattan literary and social circles. Her 1986 collection of short storiesSlaves of New York, brought her wider fame. Publishers Weekly described the book as seven stories featuring a woman named Eleanor, “a diffident young woman who gains entree to the arty milieu of lower Manhattan, which seems to combine elements of Oz and Never-Never-Land with Dante’s Inferno.” Slaves of New York was adapted into a 1989 film directed by James Ivory (*) and starring Bernadette Peters. Janowitz wrote the screenplay and also appeared, playing Peters’ friend.

In één van die kortverhalen wil Janowitz overigens vrouwen geruststellen die verkrachtingsfantasieën hebben: “Die zijn normaal in deze tijd waarin geen enkele man nog echt graag seks wil”. Dat illustreert ze o.m. met haar kortverhaal, “Kurt and Natasha: a relationship”, waarin een man is overgeleverd aan de macht van een vrouw die (ook letterlijk) boven hem uitgroeit. Nochtans was hij het die haar oorspronkelijk met SM had laten kennismaken. En hij was het ook die haar eerst had willen laten zitten voor haar (bijna identieke) zuster. “Maar dan viel hem iets te binnen. Misschien had Natasha thuis nog wel twee, drie of zelfs meer zussen. Hij beeldde ze zich in, telkens een replica van Natasha en telkens ook een beetje kleiner van gestalte, zoals die Russische poppetjes die in elkaar passen. En hij zag zichzelf met de jaren kleiner en kleiner worden, naarmate iedere zus opgroeide en het tijd voor hem werd om haar van dienst te zijn.” Een SM-versie van “The incredibly shrinking man”!

Janowitz left Manhattan to live in Brooklyn with her British husband and art-gallery owner, Tim Hunt, and their daughter. She now lives near Ithaca, New York.

Her memoir, Scream: A Memoir of Glamour and Dysfunction, was published in August 2016 to reviews both positive and negative. In The New York Times Book ReviewAda Calhoun noted Janowitz’s deadpan, almost careless way of looking at her own life and the glamour of hanging out with Andy Warhol and dancing at Studio 54. The review also addressed the concern with material goods and financial security that drives many of Janowitz’s novels and led her to appear in ads for Amaretto and other products. Calhoun wrote, “This memoir—which spans her childhood (partly spent in 1968 Israel, where her family was booted from a hotel for not paying), her adventuresome youth (she had a fling with a 63-year-old Lawrence Durrell when she was 19), her career struggles and successes, and her more recent life as caretaker to her dying mother — shows that she comes by her obsession with money honestly.” (Wikipedia)

Dat is trouwens ook het geval met “A certain age”/”Een gevaarlijke leeftijd”. Het boek is in de derde persoon geschreven en ik hoop uit de grond van mijn hart dat het niet autobiografisch is, maar men kan er niet omheen dat Janowitz nauwelijks ouder is dan het hoofdpersonage en omgekeerd is zij (Florence Collins) evenzeer geobsedeerd door geld als de auteur zelf. In het New York waarin men makkelijk dat van die andere brat pack-auteurs kan herkennen (Bret Easton Ellis en Jay McInerney b.v.) heeft alles een prijskaartje. Een sieraad of een meubelstuk, maar ook een man of een vrouw. De “gevaarlijke leeftijd” is 32, zeker als de jonge vrouw er haar hele erfenis heeft doorgejaagd. Ze moet dus dringend een rijke man vinden. En dat is niet makkelijk. Mee naar bed gaan wel, maar trouwen! Hoe ging dat liedje ook alweer? “Alle leuke jongens willen vrijen, maar stadhuis is er niet bij.” Daar komt nog bij dat Florence zelf ook geen makkelijke tante is, die zich ondanks haar steeds verslechterende toestand blijft vastklampen aan status en uiterlijke schijn. Enfin, hoe het afloopt, moet je zelf maar lezen, tenzij je het boek al bij voorbaat opzij legt omwille van wat hier staat. Ik kan je zeker geen ongelijk geven, maar ik moet toegeven: eens je in het verhaal bent gestapt, wil je blijven doorgaan…

Ronny De Schepper

(*) “A certain age” (1999) is overigens opgedragen aan James Ivory en zijn partner Ismail Merchant. En ook aan een ander filmkoppel: Ruth en Cyrus Jhabvala.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.