Het boek dat ik op dit moment aan het lezen ben heet “The stars’ tennis balls” en is geschreven door Stephen Fry. Een ietwat ongelukkige titel, als je het mij vraagt, want het betekent gewoon dat wij mensen de speelbal zijn van de goden, lees: het lot (p.232). Het boek kreeg ondertussen dan ook een nieuwe titel, namelijk “Revenge”, die even nietszeggend is, maar die lezers toch niet meer op een verkeerd been zet…

Toch was het mij niet onaangenaam om op het verkeerde been te worden gezet tot ik op p.131 de nieuwe titel tegenkwam. Want in plaats van de lichte Spielerei waaraan ik me had verwacht, mede door de reputatie van de auteur zelf natuurlijk, verraste deze me zowaar met een thriller over de rol van de Britse geheime dienst in de Ierse kwestie! (*) Waarom men het op de kaft “a comic novel” blijft noemen, is me dan ook een raadsel. Om eerlijk te zijn, eigenlijk zou ik het ongepast vinden om op een dergelijke badinerende manier over zulke bikkelharde feiten te schrijven. Integendeel, op p.287 wordt duidelijk dat in het tweede deel van het boek “an avenging angel” opstaat, net zoals in de wraakfilms die ik zo graag zie. Alleen (en nu komt het natuurlijk) in een boek blijkt dit niet zo te werken. Ik begrijp dat wel, hoor. Zelfs bij films worden we op het einde vaak terechtgewezen. Het typische voorbeeld hiervan is “Falling down”, waarin Michael Douglas in de laatste vijf minuten als regelrecht kierewiet wordt neergepoot, zodat je je schuldig voelt over het feit dat je de overige negentig minuten voor hem hebt gesupporterd. In een boek, waarin alles expliciet onder woorden dient te worden gebracht, is dit uiteraard nog veel meer het geval. En alhoewel Stephen Fry lak heeft aan “political correctness” (en de man weze hierom gezegend), toch kan hij niet voorkomen dat ook zijn wraak ranzig smaakt.

Stephen John Fry (HampsteadLonden24 augustus 1957) studeerde aan het Queens College in Cambridge. Hij woont tegenwoordig in NorfolkLonden en Hollywood. Hij heeft veel samengewerkt met Hugh Laurie: samen zijn ze bekend als Fry & Laurie.

In 2006 maakte Stephen Fry de tweedelige BBCdocumentaire “Stephen Fry – The Secret Life of the Manic Depressive”, waarin hij uit de kast komt als lijder aan een cyclothyme stoornis, een type manisch-depressieve stoornis. Hij interviewt bekende en minder bekende mensen die dezelfde ziekte hebben en vertelt over zijn extreme stemmingen aan de hand van voorbeelden uit zijn eigen leven. Hoe het begon toen hij een jaar of zeventien was met een manische periode en hoe hij pas op zijn zevenendertigste, naar aanleiding van een zware depressie, uiteindelijk bij de juiste arts terechtkwam waar hij te horen kreeg wat de diagnose was. Voor deze documentaire won hij de Emmy Award voor beste documentaire. In 2007 maakte hij een tweedelige documentairereeks over hiv en aids, genaamd HIV and Me.

In de serie Stephen Fry in America ging Fry op zoek naar het dagelijkse leven in de Verenigde Staten. Hij bezocht Harvard, een heks, ijsfabrikant Ben & Jerry’s, een duikboot, Jimmy Wales (de oprichter van Wikipedia), gangsters en andere onderwerpen.

In de serie Fry’s Planet Word uit 2011 neemt Fry de kijker mee in de wereld van taal. Hoe leren we taal? Hoe schrijven we taal? En waarom verliezen wij het soms?

In het najaar van 2011 werkte Stephen mee aan het nieuwste album van de Britse zangeres Kate Bush getiteld 50 Words For Snow. In het gelijknamige lied is Stephen de stem die in allerlei talen 49 synoniemen/benamingen geeft voor het woord “sneeuw” (de 50ste is “sneeuw” zelf). Stephen Fry was een van de eerste beroemdheden die gebruik maakte van Twitter en hij heeft veel gedaan om deze webdienst populair te maken. 

In mei 2011 werd bekend dat hij een rol kreeg in de film-trilogie The Hobbit. Hierin speelt hij The Master of Laketown, de hebzuchtige, maar intelligente gekozen leider van Meerstad (Laketown of Esgaroth). In december 2013 maakte hij zijn opwachting in het tweede deel van The Hobbit (The Desolation of Smaug) en in december 2014 was hij te zien in de afsluitende Hobbit-film (The Battle of the Five Armies).

Begin 2015 trouwde hij met zijn dertig jaar jongere vriend Elliott Spencer. In 2018 werd zijn prostaat verwijderd in verband met prostaatkanker, waarna hij zonder al te veel ongemak Thomas Van Der Veken te woord kon staan op Canvas in diens programma “Alleen Elvis blijft bestaan”. (Wikipedia)

Ronny De Schepper

(*) Ik moet wel toegeven dat – wat het thrilleraspect betreft – “the suspension of disbelief” nogal groot is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.