Het volgende boek dat ik ga lezen is El crimen del cine Oriente uit 1995 van de Spaanse schrijver Javier Tomeo. Een jaar later vertaald door Jean Schalekamp voor de Wereldbibliotheek-Amsterdam als “Misdaad in cinema Oriente”, evenwel zonder vermelding van de oorspronkelijke titel! (foto https://www.flickr.com/photos/das-blaue-sofa/ via Wikipedia)

De naam van de schrijver kwam me deze keer bekend voor, dus ik dacht dat ik al iets van hem had gelezen, maar dat was niet waar. Wel had ik op 7/12/1989 in het Arcatheater zijn “Geliefd monster” gezien in een regie van Jos Verbist. Na afloop (maar dan wel enkele weken later) had ik een gesprek met de regisseur, die met slaande deuren was opgestapt bij Arca om nota bene in het Théâtre de la Salamandre in Tourcoing te gaan werken. “Maar eerst had hij voor Geliefd monster dus nog spitsroeden moeten lopen,” schrijf ik.
“Toch heb je daar blijkbaar niet erg onder geleden,” zeg ik met een knipoog naar Dirk Tanghe: “Je hebt er alvast geen zenuwinzinking aan overgehouden, als ik een ietwat oneerbiedige vergelijking mag gebruiken…”
Jos Verbist: “Ach, je lijdt er altijd wel een beetje onder, hoor. Maar ook hier geldt dat theater een samenspel blijft van een aantal factoren en van verschillende mensen. En de ene keer lukt dat en de andere keer niet. En het is moeilijk te zeggen waarom. Als ik daar het geheim zou van hebben, dan was ik nu steenrijk.”
GELIEFD MONSTER (oorspronkelijke titel : “Amado monstruo”) is van oorsprong een korte roman geschreven door de Spaanse gelegenheidsauteur JAVIER TOMEO die eigenlijk zijn brood verdient als criminoloog (*). In 1988 bewerkten Jacques NICHET en Jean-Jacques PREAU voor het Parijse Théátre des Treize Vents de roman tot een toneelstuk voor twee mannelijke acteurs. Het werd een reuze-succes. Jos VERBIST vertaalde het stuk voor ARCA en regisseerde het met vader en zoon Vic en Walter MOEREMANS.
“Een ogenschijnlijk rustig en ordinair gesprek, een ondervraging van een vermeend boefje door een ambtenaar, maakt vlug plaats voor een uitdagend kat-en-muisspel waarbij de façade van fatsoen ononderbroken afbrokkelt. De rollen worden omgekeerd, ondervrager wordt ondervraagd, de keurige ambtenaar blijkt een mysterieus dubbelleven te leiden en in de herinneringen van beide mannen duiken opdringerige moederfiguren op die hun beider karakters duidelijke gekneed en misvormd hebben. Geen plaats echter voor zware psycho-analyse, maar vooral een kras steekspel van woorden, allusies en situaties die geen ruimte meer laten voor etiquette en fatsoen, wel integendeel : de wanschapenheid overmeestert beiden. De gedrochten, de monsters, de ‘geliefde monsters’ zijn geboren…”
Enfin, dat was dus de bedoeling maar volgens Karel Van Keymeulen in De Gentenaar mondde het uit in “tam tweemanstheater”. Blijkbaar ging ik daar zelf mee akkoord, want zelf heb ik geen recensie geschreven (geen afnemer), maar dat ik deze recensie heb bijgehouden, beduidt dat ze min of meer met mijn eigen visie overeenkwam. En eigenlijk is dat ook mijn oordeel over “Cinema Oriente”, alleen gaat het daarbij dus niet over twee mannen, maar over een man en een vrouw, allebei schlemielen. Dat dit slecht moet aflopen, wordt al door de titel weggegeven, dus een echte spanningsboog zit er ook al niet in het betrekkelijk korte verhaal.

Ronny De Schepper

(*) Volgens de kaft van “Misdaad in cinema Oriente” is het precies omgekeerd: hij zou na zijn studies zijn beroep nooit hebben uitgeoefend, maar uitsluitend van zijn pen geleefd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.