De vroegere Italiaanse voetballer Paolo Rossi zou vandaag zijn 65ste verjaardag vieren, maar een attente lezer wijst mij erop dat hij vorig jaar reeds aan kanker is overleden.

Dat dit mij ontgaan is, is niet zo vreemd, want dat ik aandacht besteed aan een voetballer is hoogst ongewoon. Dat komt dan ook omdat er een anekdote aan de man is verbonden. Daarvoor moeten we teruggaan naar het wereldkampioenschap van 1982, dat door Italië werd gewonnen…

Maar we moeten beginnen bij het wereldkampioenschap van daarvóór, in 1978 dus. Dankzij zijn goede prestaties werd Paolo Rossi door bondscoach Enzo Bearzot geselecteerd en vormde hij met Causio en Bettega het aanvallende trio van Italië, wat vooral door hun creativiteit onverwacht aanvallend speelde. Uiteindelijk maakte Rossi drie goals en gaf twee assists.
Na het WK moest er een besluit genomen worden over de toekomst van Rossi. Tot dan toe was hij gezamenlijk eigendom geweest van Vicenza én Juventus. Uiteindelijk betaalde Vicenza 2612 miljoen lire voor hem. Rossi was op dat moment daarmee de duurste sportman ooit. Ondanks dat Vicenza hem definitief binnen haalde, liep het seizoen 1978/1979 echter uit op een teleurstelling: Vicenza degradeerde zelfs.
Om toch in de Serie A actief te kunnen blijven, werd Rossi uitgeleend aan Perugia. Perugia speelde op 30 december 1978 verrassend gelijk tegen Avellino. Naar aanleiding van deze uitslag werd een onderzoek gestart naar de uitslag. Uiteindelijk werden Rossi en enkele andere teamgenoten veroordeeld voor het verkopen van uitslagen (‘fixing’). Het wedschandaal zou de boeken in gaan als totonero (zwarte toto). Vlak voor de uitspraak over de schorsing had Juventus hem teruggekocht voor zes miljoen gulden. Rossi was op dat moment pas 22 jaar en werd voor drie jaar geschorst. In beroep werd dit teruggebracht naar twee jaar, waardoor hij toch kon meedoen aan het wereldkampioenschap voetbal 1982 in Spanje.
Hoewel Rossi door zijn schorsing twee jaar niet gespeeld had en slechts door het inkorten van zijn schorsing mee kon naar het WK werd dit toernooi het hoogtepunt uit zijn carrière. Hij won met Italië de titel op het WK 1982. Hij maakte op dat WK zes doelpunten en werd tevens topscorer van het toernooi. (Wikipedia)
Zijn naam was toen binnen de voetbalwereld en vooral dan nog bij de Italiaanse tifosi zo gemeengoed dat ik mij in die tijd een grapje permitteerde toen wij met enkele vrienden gingen eten in het toen befaamde restaurant Italia Grill op de hoek van de Keizer Karelstraat in Gent (cfr. mijn etentje met Hugo Claus). Toen de ober, mooi uitgedost met een zwaluwstaart, de bestelling voor het dessert kwam opnemen, vroeg ik om een “Coppa Paolo Rossi”. Uiteraard stond dit niet op de kaart, maar zonder een plooi van zijn gezicht te vertrekken, noteerde de ober ijverig op zijn blaadje: “Una Coppa Paolo Rossi!” En inderdaad, ik kreeg even later een rijkelijk voorziene ijscoupe voorgeschoteld met geen rechtstreekse referenties naar het voetbal, tenzij dan dat hij zeker een topscorer waardig was! Toch was het vooral de heerlijke onbewogenheid van de ober bij het noteren van de bestelling die mij is bijgebleven. Uit het boekje!

Ronny De Schepper

Een gedachte over “Paolo Rossi (1965-2020)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.