Het is vandaag al dertig jaar geleden dat Irwin Allen, “the master of disaster”, is overleden.

New Yorker Irwin Allen werd inderdaad vooral beroemd door een reeks spectaculaire rampenfilms die hij in de jaren zeventig maakte. Deze films maakte hem de meest succesvolle filmproducent van de eerste helft van de jaren zeventig. De films kenmerkten zich door een simpele formule, veel dure speciale effecten, veel groots opgezette scènes, veel beroemde filmsterren en gigantische reclamecampagnes. Hierdoor wordt Allen ook wel gezien als de vader van de moderne Hollywood blockbuster.
Irwin Allen begon zijn carrière in de jaren veertig als decorontwerper bij Broadway-musicals en toneelstukken. Daarna ging hij in de jaren vijftig decors ontwerpen voor televisieshows en zodoende klom hij, eind jaren vijftig, op tot producent. Allen had veel succes met de beroemde sciencefictionserie “Lost in Space”, die van 1963 tot 1967 liep. Het succes hiervan opende voor hem voorgoed de poorten naar Hollywood, waar hij in 1960 reeds een (minder geslaagde) remake van “The lost world” naar het boek van Arthur Conan Doyle had gedraaid. In 1959 had hij ook al het scenario geschreven van “The Big Circus” van Joseph M.Newman.
Na eerst verschillende filmgenres te hebben geprobeerd, maakte hij in 1972 “The Poseidon Adventure”, een rampenfilm over een zinkend schip. Enfin, de regisseur van “The Poseidon Adventure” was eigenlijk Ronald Neame, maar de actiescènes kwamen op rekening van Irwin Allen, de maker (tien jaar eerder) van “Voyage to the bottom of the sea”, de ultieme duikbootfilm, waarin de duikboot in kwestie steeds daalt of opstijgt in een hoek van 45°. Dat moet daar plezant geweest zijn aan boord! Maar goed, “The Poseidon Adventure” maakte een winst van 84 miljoen dollar en was daarmee de meest succesvolle film van 1972. Allen had met deze film de conventies van het rampenfilmgenre vastgesteld. Daarna maakte Allen, volledig volgens de formule van de rampenfilm, “The Towering Inferno” (1974) een klassieke film over een brandende wolkenkrabber. Ook deze film werd een van de meest winstgevende films ooit gemaakt.
Vervolgens maakte Allen een aantal minder succesvolle films, waaronder “The Cassandra Crossing” uit 1976 (over een trein die besmet wordt met een virus) en “The Flood” uit 1975 (over een overstroming), met als dieptepunt in 1978 twee geflopte films: “The Swarm” (over een bijenplaag) en “Beyond the Poseidon Adventure” (uiteraard een vervolg op “The Poseidon Adventure”). Ook “When time ran out” van James Goldstone uit 1980 naar het boek “The day the world ended” van Gordon Thomas was een rampenfilm in de twee betekenissen van het woord. Al deze films worden gezien als dieptepunten uit de filmgeschiedenis. Na deze flops liep Allens filmcarrière ten einde. Hij keerde terug naar het tv-scherm en ging weer televisieshows produceren. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.