Op initiatief van Elcker-lk Gent besloten een vijftiental werklozen een fotoreportage te maken omtrent werkloosheid. Drie thema’s werden hierin verwerkt : de dagelijkse beleving van het werkloos zijn, de vrouwenwerkloosheid en minder prettige werksituaties. Deze tentoonstelling is uitleenbaar voor groepen, organisaties, jeugdhuizen enz. tegen duizend frank per week. Voor meer inlichtingen : Volkshogeschool Elcker-lk, Hoogstraat 9, 9000 Gent, tel. 091/23.50.34.

G. is 28 jaar, gescheiden en werkloos en maakte deel uit van de groep die rond de arbeidsituatie heeft gewerkt. Met haar hadden we een gesprek in onze reeks “vrouwen en de crisis”. Ze zegt van zichzelf dat ze geen « doorsnee » leventje heeft geleid (maar wie heeft dat wel, vragen wij ons af, ook na de voorgaande gesprekken). Afkomstig uit een rijke « bourgeois »-familie wordt ze door de « mei 68 »-microbe gebeten en gaat ze reeds vroeg revolteren tegen het geijkte patroontje dat zich voor haar ontvouwt. Ze maakt haar middelbare studies wel af, maar huwt onmiddellijk daarna. Geen « doorsnee » huwelijk echter…

SPECIALISEREN OF LATEN VERNEDEREN
G.: Met mijn man ben ik in een commune gaan wonen, uit afkeer van de maatschappij als dusdanig. Dat was op een boerderij dus daar viel van alles te doen : groenten kweken, beesten kweken, praten…
— En je hebt er geen spijt van dat je je opleiding hebt onderbroken ?
G.
: Nu is het wel zo dat ik het als een gemis aanvoel dat ik geen specifiek beroep heb. Ik heb wel na een kleine twee jaar een herscholing gevolgd bij de RVA voor algemeen secretariaat, maar die herscholing is niet van dat niveau dat je daardoor aan werk kunt geraken. Ik heb de indruk dat er tegenwoordig vereist wordt dat je specifiek in een bepaalde richting hebt gestudeerd, dat je kunt zeggen : kijk, ik kan iets zeer goed.
— Tenzij je jezelf, zoals ook uit de fototentoonstelling blijkt, laat vernederen en eender welke stomme job aanvaardt.
G.:
Na zes maanden werkloosheid kan je geen werk meer weigeren, ook al ligt dat onder je niveau. Maar dat betekent nog niet dat je dat werk dan ook krijgt. Zo heb ik vorige week nog gesolliciteerd naar een betrekking die erin bestond met een bestelwagen rond te rijden. Maar dan willen ze je niet. Ze redeneren dan : je hebt toch een aantal studies gedaan en dus zul je hier niet blijven werken en zodra je kan een betrekking aanvaarden in functie van wat je hebt gestudeerd.
— Ben je er zeker van dat het daarom is dat men je dat werk heeft geweigerd ? Kan het ook niet zijn omdat je een vrouw bent ?
G. :
’t Is natuurlijk wel zo dat je als vrouw nog minder mogelijkheden hebt.
— Ben je zelf al in het stadium dat je eender wat zou aanvaarden ?
G.
: In juni zal ik een jaar werkloos zijn. Dat houdt in dat ik dan zal moeten zien rond te komen niet dertien duizend frank in de maand. Daarom zou ik inderdaad haast ieder werk met beide handen aannemen, want dat is praktisch niet leefbaar.
DE DAGDAGELIJKSE REALITEIT
— Ook nu zal je wellicht reeds flink aan het bezuinigen zijn. Waarop bezuinig je het eerst ?
G.
: Zeker op kleren. En dan ook : ik lees zeer veel. Maar boeken zelf gaan kopen dat kan ik niet langer. Ik ben genoodzaakt naar een bibliotheek te gaan wat de nodige beperkingen rnet zich meebrengt. Hetzelfde geldt voor platen. Dat lijken allemaal kleine dingen maar voor vele mensen en zeker voor mij zijn die erg belangrijk.
— Je woont nu alleen en niet meer op een boerderij. Ik neem dus aan dat wat het opknappen van huiselijk werk betreft dit nogal meevalt. Kom je dan de dag nog zonder verveling door ?
G.
: Voor mij is vervelen er zeker niet bij. Ondanks alles lees ik nog zeer veel en ik volg ook een aantal cursussen. Ik probeer een hiaat van zo’n zeven jaar niksdoen weg te werken, weer interesses van vroeger op te nemen. Zo studeer ik Spaans, filosofie…
— Even terug naar de periode na die herscholing door de RVA…
G.
: Dan heb ik een tijdje net als mijn man als internationaal vrachtwagenchauffeur gewerkt. Daarna heb ik een tijdje gestempeld tot ik werk heb gevonden als tewerkgestelde werkloze bij het ministerie van financiën (kadaster en perequatie), Na anderhalf jaar was dit afgelopen. Dan heb ik wéér gestempeld en dan heb ik een stage aangevraagd als documentaliste. Maar dat was ook maar voor een jaar, dat wist ik al op voorhand. Daarop ben ik weer beginnen te studeren (verpleegkunde), maar dat ging niet meer. Ik kon me niet meer aanpassen aan het schoolsysteem. Ik had verpleegkunde gekozen omdat ik dacht : dat is nog een beroep waar je altijd werk kunt vinden.
— Jij bent dus destijds naar de RVA gestapt zonder eerst werkloos te zijn geweest. Ging dat zonder problemen ?
G.:
In die periode ging dat zeer gemakkelijk. Het werklozenprobleem was toen nog niet zo groot. Het is pas de laatste vijf, zes jaar dat dit sterk is geëvolueerd. En dan zijn ze strengere eisen gaan stellen.

Referentie
Ronny De Schepper, “Haast ieder werk met beide handen aannemen” (vrouw en crisis, deel vijf), De Rode Vaan nr.18 van 1981

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.