Vijf jaar geleden is Louis Van Geyt overleden, de laatste voorzitter van de unitaire communistische partij van België (PCB-KPB) en de laatste communistische verkozene in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Hij was 88 jaar oud. Onder Van Geyt voer de KPB een gematigde koers, maar desondanks (of misschien juist daardóór?) smolt de aanhang van de partij alsmaar verder weg.

In alle commentaren vind je deze zinsnede terug: “dat hij ook bij niet-communisten op respect kon rekenen.” En dat was zeker waar. Ikzelf was een fan vóór ik bij De Rode Vaan terechtkwam en ik herinner me ook nog een gesprek met een Brusselse taxichauffeur die me op een bepaalde dag naar het koninklijk paleis moest brengen en daarover zijn verwondering uitsprak. En die discussie mondde dan uit in een lofzang (van hem) op Louis. Eens op de redactie van De Rode Vaan verminderde mijn bewondering evenwel, omdat Louis (als geboren Antwerpenaar nota bene) toch wel heel vaak belgicistische standpunten innam, om niet te zeggen dat hij soms regelrecht de kant van onze Franstalige “kameraden” koos. Vooral in het conflict dat uiteindelijk tot een breuk tussen de redactie en de partij zou leiden vind ik dat hij ernstig te kort is geschoten. Zoals gewoonlijk, had ik mij in het wiel gezet van mijn goeroe Lode De Pooter, die een persoonlijke vriend was van Louis en die hemel en aarde heeft verzet om hem een bemiddelende rol te doen spelen. Tevergeefs…

En dat was niet nieuw. Maarten Thijs vertelt reeds: “In 1968 ben ik, in navolging van Gerard Van Moerkerke eigenlijk, naar Belga overgestapt. Een belangrijke factor hierbij was de materiële toestand van het gezin, maar verder speelde ook mee dat ik nogal dikwijls onenigheden had over de Vlaamse kwestie. Met name met Louis Van Geyt onder anderen. Ik was namelijk van oordeel dat men in Brussel beter eentalige partijafdelingen zou oprichten over de verschillende gemeenten heen in plaats van afdelingen die strikt plaatsgebonden waren en vandaar ook tweetalig. Of beter gezegd: een toestand waarbij de Vlamingen met hun mond vol tanden zaten bij debatten die uitsluitend in het Frans werden gevoerd. Dat heeft men bij de partijleiding nooit begrepen en dat verbitterde mij wat.”

06 Louis Van Geyt

Wat ook vaak terugkomt in de “in memoriams” is dat Louis Van Geyt een toonbeeld was van het eurocommunisme. Dàt is evenwel een vaststelling waarmee ik het veel minder eens kan zijn. Het boegbeeld van het eurocommunisme was ongetwijfeld Jef Turf en als Louis in het woord vooraf tot “Een politieke identiteit voor communisten”, het boek van Jef uitgegeven bij het Davidsfonds, schrijft dat het slechts “een vrijblijvend essay” is dan is dat eigenlijk een distantiëring van de eurocommunistische standpunten die in dat boek worden verdedigd. Waarmee ik nu ook weer niet wil zeggen dat Louis een “stalinist” was, zoals simpele geesten de discussie in de KP destijds opdeelden.

baaigem2

De laatste keer dat ik Louis persoonlijk heb ontmoet, moet zo’n twintig jaar geleden zijn. Dat was gewoon op de tram hier in Gent. Louis kwam – als ik het mij nog goed herinner – naar een vergadering van de vzw Vrede en ik zat toevallig ook op die tram. Waarover we hebben gepraat, herinner ik me niet meer, maar het was wel in een vriendschappelijke sfeer, dat weet ik nog wel. Daarom wil ik eindigen met wat Louis over de “nieuwe” Rode Vaan vertelde, die dus “ons” blad moest vervangen. Ikzelf heb daar nog een beetje aan meegewerkt tot ik op het kabinet van De Batselier ging werken. Toen dit al vlug op een mislukking uitdraaide, heb ik nadien nog een hele tijd voor het blad gewerkt, maar dan wel als losse medewerker (vooral dankzij Miel Dullaert) tot er een nieuwe koerswijziging plaatsvond en het blad “Markant” zou gaan heten. Louis Van Geyt: “De start van het nieuwe Rode Vaan-project bij het verschijnen van het eerste nummer is veelbelovend. Het is nog een stap vooruit in vergelijking met het proefnummer dat tijdens het Rode Vaan-feest op 29 oktober 1988 werd verspreid. De ‘look’ is aantrekkelijk. Hij moedigt aan tot lezen. Er wordt een levendige stijl gebruikt. Belangrijk is dat men de goede formules vindt om de duiding van de Communistische Partij in het blad op een optimale manier te verwerken en steeds te verbeteren. Ook de toegankelijkheid van de lectuur voor de doorsnee lezer lijkt mij een belangrijke bekommernis. In elke geval diegenen die de Rode Vaan hadden afgeschreven voor haar capaciteit om de progressieve dialoog te stimuleren zullen met het verschijnen van dit nummer ontgoocheld zijn. De anderen die er in bleven geloven zullen met dit eerste nummer verheugd zijn dat de Rode Vaan niet is afgeschreven, verre van.”

kamagurka

Ronny De Schepper

Een gedachte over “Louis Van Geyt (1927-2016)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.