Het is ook al vijftien jaar geleden dat de Amerikaanse country-zanger en gitarist Buck Owens is overleden aan een hartstilstand na een optreden, waarbij hij zich al niet goed voelde, maar hij wilde de fans die speciaal voor hem van ver gekomen waren, niet in de steek laten…

Alvis Edgar Owens Jr. werd geboren in Texas. “‘Buck was a donkey on the Owens farm,” Rich Kienzle wrote in the biography “About Buck”. “When Alvis Jr. was three or four years old, he walked into the house and announced that his name also was “Buck.” That was fine with the family, and the boy’s name was Buck from then on.” Zijn muzikale carrière begon hij echter in Californië als presentator op de radio. Daarnaast was Owens frequently traveling to Hollywood for session recording jobs at Capitol Records, playing backup for Tennessee Ernie Ford, Wanda Jackson, Tommy Collins, Tommy Duncan, Sonny James, Del Reeves, Tommy Sands, Faron Young, Gene Vincent and many others. Zijn eerste eigen hits had hij in 1959 met de nummers “Second fiddle” en “Under your spell again”. Een aantal jaren daarna – in 1963 – kwam een van zijn bekendste nummers uit, “Act naturally”, dat een paar jaar later door Ringo Starr van The Beatles werd opgenomen. Previously Ray Charles had released cover versions of two of Owens’ songs that became pop hits: “Crying Time” and “Together Again“.
Owens was met zijn Buckaroos de grondlegger van de zogeheten Bakersfieldsound (zie bovenstaande illustratie), a reference to Bakersfield, California, the city Owens called home and from which he drew inspiration for what he preferred to call American music, and later emulated by artists such as Merle Haggard, Dwight Yoakam and Brad Paisley. This sound was originally made possible with two trademark silver-sparkle Fender Telecaster guitars, often played simultaneously by Owens and longtime wing-man Don Rich. While Owens originally used fiddle (played by Don Rich en na diens dood door Jana Jae Greif, Owens’ derde vrouw) and retained pedal steel guitar (eerst Tom Brumley, in 1969 – het jaar van their version of Chuck Berry’s song “Johnny B. Goode” – Jay Dee Maness en daarna Jerry Brightman) into the 1970s (*), his sound on records and onstage was always more stripped-down and elemental, incorporating elements of rock and roll. His signature style was based on simple storylines, infectious choruses, a twangy electric guitar, an insistent rhythm supplied by a drum track placed forward in the mix, and high two-part harmonies featuring Owens and his guitarist Don Rich. In 1974 the accidental death of Rich, his best friend, when he lost control of his motorcycle, devastated Owens for years and abruptly halted his career until he performed with Dwight Yoakam in 1988.
Ook op de televisie was hij actief; van 1969 tot 1993 verzorgde hij een komische show genaamd “Hee Haw” die buitengewoon succesvol was en ervoor zorgde dat zijn muziek populair bleef, toen de traditionele country muziek reeds lang op links was ingehaald door de door die-hards verfoeide country-rock.
Minder gefortuneerd was hij in zijn privé-leven: driemaal strandde zijn huwelijk en begin jaren negentig kreeg hij last van kanker aan zijn spraakvermogen waar hij echter van herstelde en wat zijn zangvermogen slechts in beperkte mate aantastte. In her 2007 authorized biography, Buck, historian Kathryn Burke gives a positive account of Owens, but in her 2010 book, Buck Owens: The Biography, investigative journalist Eileen Sisk offers a critical account of Owens and the shortcomings in his private life. In November 2013, Buck Owens’ posthumous autobiography, “Buck ‘Em! The Autobiography of Buck Owens” by Buck Owens with Randy Poe, was released. (Wikipedia)

(*) That’s exactly waarom ik aandacht wil besteden aan zijn overlijden: zo rond 1975, toen ik dankzij Piet Muys de cajunmuziek had ontdekt, was ik gek van een instrumentaal nummer van Owens, waarin de pedal steel guitar en de viool een hoofdrol vertolkten. Helaas ben ik dat nummer verloren en zelfs de titel kan ik me niet meer herinneren. Wie komt me hier ter hulp?

3 gedachtes over “Buck Owens (1929-2006)

    1. Bedankt. Ik ben het op dit moment aan het beluisteren. Het is inderdaad niet omdat ik het nummer in 1975 heb gehoord dat het niet van 1965 kan zijn! (Het kan enkel niet van latere datum zijn uiteraard.) Het probleem is alleen: stel dat ik het nu hoor (voorlopig nog altijd niet, moet ik zeggen), hoe moet ik dan weten hoe het heet? Maar terwijl ik dit schrijf krijg ik plotseling een ingeving: “Cajun fiddle” zou dat kunnen? (Ermee rekening houdend dat het i.v.m. cajun was!)

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.