Op oudejaarsavond 1980/81 zond Omroep Brabant de zoveelste top veertig aller tijden uit, samengesteld door de luisteraars. En als je op de nummers één tot vijf reeds donder kon zeggen (“Nights in white satin”, “Lola”, “Child in time”, “Satisfaction” en “Yesterday”) dan was nummer zes toch een lichte verrassing : « Sebastian » van Cockney Rebel.

Wat verrassing ? Hoe verrassing ? Was het soms geen grote hit misschien in 1973 ? Jawel en toen dachten wij ook (luister ! luister ! zelfkritiek !) dat wij het in het oosten zagen dagen (1973, iedereen op zoek naar de nieuwe Beatles, remember ?), maar in 1981 is toch vrijwel ieder weldenkend mens ervan overtuigd dat deze groep ferm over het paard werd getild. Behalve…
“Ik was hard toe aan nieuwe schoenen. Weggedoken onder de paraplu slenterde ik over de winkelpromenade. Uit gewoonte liep ik de Free Record Shop binnen. Er staat daar altijd een enorme bak met aanbiedingen. Drie voor 25 gulden. Meestal zit er niets naar mijn gading tussen. Ik heb niet altijd zin om door alle cd’tjes te bladeren. Ook deze keer liet ik mijn oog vluchtig over de voorste hoesjes glijden. Steve Harley, Unplugged, wie was deze Harley ook al weer. Ik keek op de achterkant van het hoesje naar de songtitels. ‘Judy Teen’ ‘Mister Soft’. Klonk vaag bekend. Track nummer dertien: ‘Sebastian’. En opeens werd ik ver teruggeworpen in de tijd. ‘Somebody called me Sebastian,’ galmde het in mijn hoofd. Dit was een hit in 1974, ik was zeventien, Steve Harley and Cockney Rebel waren de uitvoerende artiesten.” (foto Simon Watson via Wikipedia)

49 cockney rebel sebastian

Ik was geen zeventien jaar in 1974, ik was 22. Het kan dus niet zijn dat ik hier aan het woord ben. Met de Ronde van Frankrijk heb ik de gewoonte om een wielerboek te lezen. Vorig jaar was dat Maarten Ducrot, het jaar daarvóór Mart Smeets. Dat boek van Mart Smeets was niet enkel een wielerboek, zelfs niet enkel een sportboek: er stonden ook platenrecensies in. Dit jaar heb ik mijn oog laten vallen op Peter Winnen en laat ik maar meteen zeggen dat dit best is meegevallen. Ondanks het feit dat hij – net als Maarten Ducrot – een ex-profrenner is, heeft Winnen ook veel belangstelling voor zaken buiten de wielersport. In dit geval dus de popmuziek.
Ik mocht dan nog vijf jaar ouder zijn, ook voor mij was “Sebastian” (*) een reden om “teruggeworpen te worden in de tijd“. Het nummer maakte zelfs een dusdanige indruk op mij dat het mij inspireerde om een rock-opera te schrijven met als mannelijk hoofdpersonage, “somebody called Sebastian“. Eigenlijk zag ik mezelf in die rol, maar dan enkel in mijn hoofd natuurlijk. Ik was niet zo wereldvreemd dat ik dacht dat ook écht op scène te kunnen waarmaken. Nee, daarvoor rekende ik op Marijn Devalck, maar uiteindelijk zou dit niet doorgaan. De hele rock-opera niet, bedoel ik. Maar eigenlijk wil het nu daarover niet hebben. Daarom keer ik terug naar Peter Winnen:
“Het cd’tje kostte maar elf gulden. ‘Sebastian’, als akoestische versie is misschien nog wel mooier dan de originele, theatrale hitversie, waaraan vele violen te pas kwamen. Af en toe luister ik ernaar. Een leuke bijwerking is dat het geheugen wordt opgefrist. Ik herinner me momenten in het najaar van ’74 waarop het hitje mij inderdaad begeleidde op de fiets. (…) Je zoekt naar schoenen, je komt thuis met een cd ‘tje, en de herinneringen krijg je gratis en voor niets erbij.”
Mooi, hé, van Peter? Wélke anekdote het bij hem opriep, daarvoor moet je je het boekje zelf maar aanschaffen, maar ik kan je nu al verklappen dat het in de buurt komt van het op konijnen jagen met Greg Lemond…
De opvolgers, « Mr. Soft » en « Judy Teen », waren eigenlijk toch tweemaal niks. Maar ja, even was er (in 1975) nog een kleine heropleving met « Make me smile » (wat niet moeilijk was, want toen zaten wij in Liedekerke en daar is wat afgelachen !) om dan de totale afgang te kennen in 1976 met een typisch bombastische Cockney Rebel-versie van « Here comes the sun » van diezelfde Beatles.
« Riding the waves for Virginia Woolf” is nog een smakeloos nummer uit 1978 dat aan de elf andere uit de periode 73-76 werd toegevoegd, maar peper en zout ware beter geweest. Kortom, een goede elpee.
Maar begrijp ons niet verkeerd ! Een goede elpee om aan te tonen wat een verschrikkelijk opgeblazen kikker die Steve Harley toch was, bedoelen we. En dat zeggen we niet omdat hij toevallig ook nog een communistenvreter is. Van onder mijn ogen, son of a bitch instead of son of David!
Dit gezegd zijnde, nu Cockney Rebel al lang wijlen is (en Steve Harley natrapperige solo-elpees maakt aan de lopende band), vinden wij een bassist ervan (George Ford) zowaar terug… wanneer de gitaargroep The Shadows nog eens even uit de schaduwen van de legende treedt.

Ronny De Schepper

(*) Meer dan veertig jaar na de release van “Sebastian” van Cockney Rebel heeft Steve Harley nog altijd geweigerd een verklaring te geven waarover zijn song precies gaat. Als ik hemzelf ooit zou tegenkomen (as if!), zou ik hem de vraag stellen of het soms niet gebaseerd is op de film uit 1959 “Suddenly, Last Summer” van Joseph Mankiewicz. Dit is een typisch Tennessee Williams-vehikel, wat met hedendaagse ogen een beetje achterhaald aandoet (een beetje veel, eigenlijk), want het grote raadsel waar alles om draait is namelijk “wat scheelde er juist met Sebastian?” Ook Harley zag zichzelf (graag) als de “Aanbedene” (betekenis van de naam Sebastiaan). Maar in de 21ste eeuw is dat al van in het begin van de film overduidelijk, zelfs zodanig dat ik het nauwelijks een spoiler zou willen noemen als ik het nu zou verklappen. Toch zal ik het maar niet doen. Ik zal me beperken tot een tip:Tennessee Williams, Vidal Gore (medescenarist), Montgomery Clift (mannelijke hoofdrol naast Liz Taylor en Katharine Hepburn)… Hebt u ‘m? Maar uiteraard moet je de film met ogen van een late fifties-mens bekijken.

Referenties
The Best of Steve Harley & Cockney Rebel, EMI 1A062-0734U
Ronny De Schepper, Harley Davidson (of hoe woordspelingen te bedenken die zelfs nog te lullig zijn om door Gerd De Ley ernstig te worden genomen), De Rode Vaan nr.26 van 1981

Een gedachte over “Steve Harley wordt zeventig…

  1. Ik ga die film eens moeten herbekijken, want het is zo lang geleden dat ik er me niet veel meer van herinner. Ik herinner me wel dat er een parallel was met Spellbound van Hitchcock.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.