Vandaag viert de Britse acteur en komiek Ben Miller zijn 55ste verjaardag. “He is best known as one half of comedy double act Armstrong and Miller, with Alexander Armstrong,” schrijft Wikipedia. Maar ikzelf ken hem vooral van de drie “worst week”-series…

De eerste aflevering daarvan was “The worst week of my life”, eigenlijk de Britse versie van de Amerikaanse film “Meet the parents”. Het geestige is zelfs dat de acteur die de hoofdrol speelt op één letter na twee keer dezelfde is: in de Amerikaanse film is het Ben Stiller, in de Britse serie Ben Miller (ze lijken zelfs op elkaar!). Ik was geen grote fan van “Meet the parents”, onder meer door die Ben Stiller, waarvan ik – met een understatement – géén fan ben. Maar ook wel omdat Robert de Niro onuitstaanbaar dicht op de realiteit zit als voormalig CIA-agent. Daarom vond ik voor één keer de sequel “Meet the Fockers” beter. Jawel, de hoofdfiguur heet Focker, dus in deze tweede film maken we kennis met zijn ouders. Dat waren dan Dustin Hoffman en Barbra Streisand, die totaal “over the top” gaan als hippiekoppel. Maar vooral de voorspelbare slapstick staat me aan in die film. Daarom trouwens dat ik de Britse serie nog zoveel beter vind. Daar gaat het immers om on-voorspelbare of toch minder voorspelbare slapstick.
Ben Miller (in Humo): “Toen ik het script voor het eerst las, heb ik hardop zitten lachen op de tube in Londen.” Dat is inderdaad een norm. Zelf ben ik een keer in lachen uitgebarsten tijdens een “studie” op het college. Het was doodstil, zoals dat moet op zo’n moment, en mijn lachbui bracht dan ook de nodige hilariteit teweeg. De leraar kwam bij me om te zien wat me zo aan het lachen had gebracht. Het was een fragment uit “Kijk, mama, zonder handen” van Hugo Claus in de fameuze editie van zijn “Acht toneelstukken”. De man keek mij streng aan: mocht ik dat wel lezen? (We spreken hier over het gezegende jaar 1968.) Helaas voor hem: jazeker, het was me door mijn leraar Nederlands Anton van Wilderode zelfs aangeraden. Weliswaar voor “Suiker”, maar dat mocht toch niet beletten dat ik ook de andere stukken zou lezen, zeker?
Maar goed, ik heb Ben Miller onderbroken. De man ging verder: “Het had alles wat goeie humor voor mij dient te hebben: misverstanden, plaatsvervangende schaamte en slapstick – als Laurel & Hardy-fan ben ik gék op slapstick. Een man die op een hark stapt is voor mij het toppunt van humor.”
Dan moet hij nogal gelachen hebben met de aflevering van “The Simpsons” waarin Sideshow Bob op wel tien harken stapt!
Mijn favoriete slapstickmoment daarentegen is de legendarische “pratfall” van David Jason uit “Only Fools And Horses”. Een ‘pratfall’ is een pure slapstick term voor iemand die tegen de vlakte gaat enkel en alleen voor de grap. Het heeft in dit geval te maken met dat luik aan de toog dat open staat om de kelners door te laten, maar je moet het natuurlijk zien om ermee te kunnen lachen.
Ik denk trouwens dat slapstick vroeger gemakkelijker was, dat je nu echt verrassend moet uitpakken met timing en wat al meer om daar nog indruk mee te maken. Door het feit dat in “The worst week of my life” Sarah Alexander meespeelt, ga je b.v. onmiddellijk vergelijken met “Coupling” en dat is eigenlijk niet serieus, want “The worst week” is pure slapstick, terwijl “Coupling” technisch ingenieus in elkaar zit (denk aan de “split screen”-episodes, met een half uur verschil of zo). Dan stel je vast dat men daar de lat zo hoog heeft gelegd dat er voortaan altijd wel een “maar” op zal volgen. Maar zoals gezegd, die “maar” slaat dan echter zeker niet op het hogere gehalte slapstick dat aanwezig is. Want ik hou daar eigenlijk wel van. De scène waarbij de das van Howard (Ben Miller) onder die doodskist terechtkomt b.v. Of als hij zijn schoonmoeder omhelst met die rammelaar in zijn zak (geen konijn, maar zo’n speeltje voor baby’s). Hilarisch was ook de “ontharingsscène” uit de spin-off “The worst christmas of my life”. Om nog te zwijgen over de bisschop wiens geslachtsdelen dienen te worden ingesmeerd tegen brandwonden!
“The worst week” zelf werd in 2010 als een tweedelige Franse televisiefilm nagemaakt door Frédéric Auburtin. De man volgt het Britse scenario bijna woord voor woord, ook al moesten een paar typisch Britse accenten noodgedwongen verdwijnen (het klassenonderscheid is in Frankrijk minder expliciet aanwezig). Niets gaat natuurlijk boven het origineel, maar ik durf er niettemin veel op verwedden dat Franse kijkers, die het origineel uiteraard niet kennen, toch goed zullen hebben gelachen!
In 2016 was er dan “I want my wife back”, dat wellicht door hetzelfde team was geschreven, want het uitgangspunt was min of meer hetzelfde. Het voornaamste verschil was dat zijn schoonvader deze keer niet zijn ergste vijand maar zijn grootste fan was. Buiten Ben Miller waren het dan ook allemaal andere acteurs. Was het daarom of waren de dialogen en de situaties nu toch iets minder grappig, feit is alleszins dat ik deze keer heb afgehaakt.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.