De Italiaanse zanger en componist Riccardo Cocciante wordt vandaag ook al 75 jaar. Ik had hem jonger ingeschat dan mezelf, maar dat komt allicht omdat ik hem pas laat heb ontdekt, met name dankzij het bandje dat Dirk Tanghe me in 1988 stuurde van zijn succesvolle toneelvoorstelling in de KVS “Romeo en Julia”. Hij gebruikte namelijk “Quando finisce un amore” van Riccardo Cocciante bij de indrukwekkende dubbele sterfscène. Cocciante zelf zorgde later voor een pakkende uitvoering bij de opening van de Gay Games in Amsterdam 1998. Rond die tijd zong Marco Borsato een Nederlandse vertaling van het nummer de hitparade in.

Riccardo Cocciante (in het Frans: Richard Cocciante) werd geboren in Saigon (Vietnam), maar il a passé son enfance sur l’île de Formose. Op zijn elfde jaar vestigde zijn familie zich in Rome en daar leerde hij Italiaans, terwijl hij tot dan toe altijd Frans had gesproken.
Geïnspireerd door opera’s, de grote klassieke werken, maar ook door blues en The Beatles wilde hij graag zanger worden. Hij werd dan ook de rauwe stem van de band ‘The Nations’. Daarnaast leerde hij zichzelf piano spelen.
In 1972 ging in Italië zijn eerste album ‘Mu’ (Lemurie) in première. Snel daarna werd dit album ook uitgebracht in het Frans, onder de titel ‘Atlantide’ (Atlantis). Het volgende Italiaanse album was ‘Poesia’. Het succes kwam echter pas een jaar later in Italië en in Spanje met het lied: ‘Bella senz’anima’ (‘Mooi maar zonder ziel’). Dit lied was – net zoals ‘Quando finisce un amore’ – afkomstig van het album ‘Anima’, met nummers geselecteerd door filmmuziekcomponist Ennio Morricone.
In 1978 voltooide hij in samenwerking met Vangelis het album: ‘Concerto per Magherita’. Dit album werd later ook in het Spaans uitgegeven, als ‘Concierto por Margarita’.
In 1983 bracht hij zijn album ‘Sincerita’ uit, waarmee hij internationale faam verkreeg.
In totaal heeft hij zo’n 35 albums uitgegeven. In een latere fase van zijn carrière ging Riccardo zich vooral bezighouden met het componeren van musicals, die hij zelf ‘nieuwe popopera’s’ noemt. Enkele voorbeelden zijn ‘Notre Dame de Paris’, ‘Le petit prince’ en ‘Giulietta e Romeo’, dat in 2007 in première ging in Verona.
Hoewel Cocciante in Italië en Frankrijk een grootheid is, is hij in Nederland en Vlaanderen vrij onbekend. Niettemin zijn de nummers van Cocciante in gecoverde vorm wel bekend: zo heeft Marco Borsato de nummers ‘Ik leef niet meer voor jou’ (Cervo a primavera), ‘Waarom nou jij’ (Quando finisce un amore) en ‘Margherita’ gezongen. André Hazes coverde ‘Se stiamo insieme’, dat ‘Ik leef m’n eigen leven’ werd. Danny de Munk maakte van dit nummer ‘Ze zei nooit eens ik hou van jou’. ‘Voorbij’ van Paul de Leeuw is een Nederlandse vertolking van ‘Per lei/Pour Elle’. Van ‘Ancora’, geschreven door Cocciante, maar gezongen door Mina, maakte André Hazes ‘Nee Nooit Meer’. Ook ‘Vergezicht’ en ‘Een kind van overzee’ van Liesbeth List zijn oorspronkelijk van de hand van Riccardo Cocciante. ‘Allemaal door jou’ van Bart Peeters is een cover van ‘Celeste Nostalgia’. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.