Het zal morgen al twintig jaar geleden zijn dat de Franse chansonnier Charles Trenet is overleden.

Hij werd geboren als zoon van een notaris uit Narbonne en kwam dus al vroeg met kunst in contact, mede omdat hij vanwege een ziekte lange tijd thuis moest blijven. In 1928 volgde hij zijn moeder naar Berlijn en daar kwam hij in aanraking met theater en poëzie. In de jaren dertig studeerde hij in Parijs architectuur en vormgeving. Daar ontmoette hij de Zwitserse swing-pianist Johnny Hess en het duo Charles and Johnny werd succesvol met hits als Quand les beaux jours seront là en Sur le Yang Tsé Kiang.
In 1936 werd Trenet opgeroepen voor de dienstplicht en het duo viel uit elkaar. Tijdens zijn militaire dienst schreef hij zijn eerste succesnummers Je chante en Y’a d’la joie, een grote hit voor Maurice Chevalier.
Roland Gerbeau figureerde toen als voorprogramma van Trenet, eerst in de ABC club in Parijs, daarna van 1942 tot ’44 tijdens een soort Tour de France. Gerbeau, “un beau garçon”, kreeg daarom wel eens een nieuwe song cadeau en niet eens van de minste. Zowel voor “Douce France” als voor “La Mer” zijn de eerste opnames van Roland Gerbeau (Disque Sofradis). De auteursversie van “Douce France” door Charles Trenet kwam er pas in 1947. Voor “La Mer” was dat een paar maanden na de opname van Gerbeau.
Tijdens de Duitse bezetting speelde Trenet eveneens in enkele films. En zoals gezegd bleef hij ook optreden, voornamelijk voor Franse krijgsgevangenen in Duitsland. Toch werd dat hem niet in dank afgenomen. Mogelijk is zijn opstelling ingegeven door het feit dat Trenet als homoseksueel gevaar liep te worden gedeporteerd en er geruchten over een Joodse afkomst de ronde deden.
Na de oorlog vertrok Trenet naar de Verenigde Staten, waar hij snel een succes werd in New York. In september 1951 keerde hij terug naar Frankrijk. Daar trad hij onafgebroken op, maar in de jaren zestig ging het niet goed met zijn carrière. In 1961 werd hij zelfs beschuldigd van pedofilie en kwam hij in de gevangenis terecht. Het ging over twee lifters van achttien en negentien jaar, maar naar de letter waren ze nog geen 21 en dus minderjarig. Na drie maanden voorhechtenis werd hij vrijgesproken. Toen hij uit de gevangenis kwam, werd hij opgewacht door een menigte van zo’n 2000 man. Gesterkt door deze steun ging hij opnieuw toeren. In 1975 nam hij voor het eerst afscheid van de muziek.
In 1981 maakte Trenet een sterke comeback met een nieuw album. In de jaren daarop gaf hij in en buiten Frankrijk vele concerten, waaronder een serie afscheidsconcerten in het Palais des Congrès in Parijs in 1986. Maar wederom was het geen definitief afscheid. In 1999 keerde hij weer terug met het album Les poètes descendent dans la rue.
In april 2000 werd Trenet opgenomen in het ziekenhuis na een beroerte. Hij herstelde nog om de generale repetitie van Charles Aznavours show in het Palais des Congrès in Cannes op 25 oktober bij te wonen. Dit was zijn laatste publieke optreden. Charles Trenet overleed op 87-jarige leeftijd in het Henri Mondorziekenhuis in de Parijse voorstad Créteil aan een hersenbloeding. Hij werd gecremeerd in het crematorium van de Parijse begraafplaats Père Lachaise. (met dank aan Wikipedia en Josse Middag)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.