Nick Nolte is een Amerikaanse filmacteur die wij hier leerden kennen als Tom Jordache in “The Jordaches” (1976). Hij werd onmiddellijk door televisiekijkend Vlaanderen aan het hart gedrukt. Op dat moment was hij ook een gegeerd vrijgezel, want hij was toen al enkele jaren gescheiden van Sheila Page met wie hij van 1966 tot en met 1970 was getrouwd. Pas in 1978 zou hij opnieuw trouwen, deze keer met Sharyn Haddad, van wie hij in 1983 scheidde. Zijn derde huwelijk met Rebecca Linger begon in 1984, maar liep in 1994 ook op een echtscheiding uit. Nolte kreeg met Linger één kind, zoon Brawley. Deze was naast hem te zien in de films “Mother Night”, “Affliction” en “My Horizon”. Hij is ook zo één van die “oude” vaders, zoals er in de showbiz zoveel rondlopen de laatste tijd, want in oktober 2007 werd hij opnieuw vader toen zijn vriendin Clytie Lane beviel van een dochter.

In “Teachers” van Arthur Hiller (1984) speelt Nick Nolte één van de titelfiguren. Hij is meteen de uitzondering in deze Amerikaanse highschool waar men slechts één bekommernis heeft: er zoveel mogelijk leerlingen doorlaten, ook al zijn ze te dom om te helpen donderen, omdat dit subsidies opbrengt. Ex-hippie Nolte wordt beloond met een liefdesaffaire met een ex-leerlinge Jobeth Williams.
Nick Nolte kreeg in 1991 dan wel de Golden Globe voor de beste mannelijke vertolking, maar niet voor zijn rol als geterroriseerde advocaat in “Cape Fear”, maar wel voor het meer romantische personage uit “Prince of Tides” van en met Barbra Streisand. Als je dan rekent dat Nolte ook nog de hoofdrol speelde in “Another 48 hours”, dan mag de man die in Vlaanderen oorspronkelijk bekend werd als “de slechte broer” uit “Rich man, poor man” toch op een succesvol jaar terugblikken.
Nick Nolte hanteert daarna een lachwekkend Italiaans accent in “Lorenzo’s oil” (1992). Susan Sarandon verdient al een oscar gewoon omdat ze haar lach kon bedwingen in de scènes waarin Nolte zich, net als die andere nep-Italiaan, “eens goed laat gaan”.
In 1995 was er “Jefferson in Paris” van James Ivory. Hierin speelt Greta Scacchi de Amerikaanse componiste Maria Cosway, die de vriendin was van de Amerikaanse president Thomas Jefferson (gespeeld door Nick Nolte). Deze was immers niet alleen architect, advocaat en filosoof, maar ook violist. Zijn dochter Patsy (Gwyneth Paltrow) was zelfs een succesrijke claveciniste. In de film speelde Paltrow zélf het clavecimbel (van hetzelfde bouwjaar als dat van Patsy, een Kirckman 1785). Nick Nolte speelt ook wel behoorlijk viool, zeker zo goed als Jefferson toch, maar op de soundtrack heeft hij zelf gevraagd om door een beroepsmuzikant te worden vervangen, die zich dan wat moest “inhouden”. Dat werd dan onze landgenoot Simon Heyerick.

De eerstvolgende film met Nolte die ik zag, dateerde zowaar van twintig jaar later: “Return to sender” van Fouad Mikati. Onnodig te zeggen dat hij tegen die tijd schrikwekkend oud was geworden.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.