De Russische wielrenner Vjatsjeslav Ekimov viert vandaag zijn 55ste verjaardag.

Normaal gezien had ik over Slava, zoals hij werd genoemd, een schitterend verhaal moeten kunnen vertellen. Toen ik dertig jaar geleden immers voor Tempo, het Gentse stadsmagazine, werkte, spoorde hoofdredacteur Eric Goeman me telkens aan om een originele invalshoek te vinden. Dus i.p.v. een gewone filmbespreking ging ik b.v. naar “Arachnophobia” kijken, samen met een professor die gespecialiseerd was in spinnen (Léon Baert). En daarom had ik voorgesteld om “The Russia House” samen met Ekimov te gaan bekijken. Die woonde op dat moment immers in de omgeving van Gent (Evergem, meen ik me te herinneren), zodat er ook een “Gentse insteek” was. De eerste contacten met de mensen waarbij Ekimov verbleef waren al gelegd en ik had ook al een tolk gecontacteerd (namelijk Walter Mathysses, de man die mij enkele jaren eerder door Moscou en Leningrad had gegidst), toen ik helaas vernam dat Tempo werd opgedoekt. Er zijn nog tal van ideeën die voor Tempo in de lade lagen, die ik later voor andere bladen alsnog heb uitgevoerd, maar dit project met Ekimov leek me toch iets te ingewikkeld om klaar te krijgen zonder dat ik kon garanderen dat het door een magazine zou worden opgepikt. En zo werd het, jammer maar helaas, nooit uitgevoerd.
Ekimov reed op dat moment voor de Panasonic-ploeg van Peter Post, waardoor hij de eerste Sovjetrenner was die prof mocht worden buiten de halve “staatsploeg” van Alfa Lum. Deze wonderknaap werd door het Panasonic-team van Peter Post voor niet minder dan acht miljoen toenmalige Belgische frank aangetrokken, een recordbedrag voor een neoprof in die tijd.

52 vjatcheslav ekimov

Ekimov was dan ook een zeer uitzonderlijk talent. Bij de junioren was hij nog van de wereldtitel achtervolging gehouden door de Australiër Dean Woods (eveneens een buitengewoon talent), maar hij was wel al wereldkampioen geworden in de ploegentijdrit én in de puntenrit. Vooral dit laatste was merkwaardig, want Ekimov voelde zich eigenlijk niet thuis op een piste. Zolang hij dicht tegen de blauwe band kon rijden (zoals bij de achtervolging, maar ook bij het uurrecord dat hij tot tweemaal toe verbeterde bij de amateurs), was alles o.k., maar zich in het gewriemel storten, was aan hem niet besteed. Volgens mij heeft hij dan ook b.v. nooit een ploegkoers (madison) gereden. En bij de puntenkoers ging hij gewoon zo hard dat hij de andere renners uit het wiel reed en met één of meerdere ronden voorsprong won, zodat hij zich niet in de sprinten om de punten moest mengen. Op die manier zou hij die wereldtitel in de puntenkoers zelfs nog bij de profs veroveren (1991). Wereldkampioen achtervolging zou hij zowel bij de amateurs (1985, 1986, 1989) als bij de profs (1990) worden.
Maar uiteindelijk zou hij zich het meeste op de weg richten. In 1987 had hij in Overmere-Donk reeds de Ronde van België voor amateurs op zijn naam geschreven en ook in 1988 was hij erbij in de proloog van diezelfde Ronde op de Blaarmeersen in Gent (hij won die zelfs vóór Johnny Dauwe). Toen heb ik zowat al zijn ploegmaten gefotografeerd (de later winnaar Neliubine, de tweede Khmelinin, de derde Krasnov, de jongste Orlov, Ivankin…), maar in beide gevallen is Ekimov zelf me ontglipt. Later hebben mijn kinderen dan toch enkele foto’s van hem kunnen nemen, precies in 1991, het jaar dat ik normaal gezien met hem naar de Decascoop had moeten gaan.
80 ekimov

Ik ben de hele tijd een supporter van Ekimov gebleven tot – men kan het al raden – hij in de US-Postalploeg van Lance Armstrong terecht kwam. Niet alleen werd hij in mijn ogen toen meer Amerikaan als Rus, als je begrijpt wat ik bedoel, hij speelde vooral ook een gemene rol bij het intimideren van tegenstanders van Armstrong en dan vooral van diegenen die vraagtekens durfden stellen bij diens prestaties. Of het nu precies Filippo Simeoni was, dat weet ik niet meer, maar ik herinner me een laatste rit in de Ronde van Frankrijk waarbij Ekimov persoonlijk zo iemand ging terughalen met de nodige “onnodige” gebaren, zoals de vinger naar de slaap brengen om aan te duiden dat hij gek was e.d. Nu, het dient gezegd dat Ekimov vijftien maal heeft deelgenomen aan de Ronde van Frankrijk en die ook vijftien maal heeft uitgereden. Echter altijd in een dienende rol (beste resultaat: 18de in 1995), terwijl hij in zijn amateurperiode toch wel liet uitschijnen dat hij misschien wel zelf een toekomstig Tourwinnaar kon zijn. Zijn klimtalent bleek echter te beperkt. Toch was het passend dat hij precies in de Tour de France 2006 afscheid heeft genomen van de wielersport.

10 slava ekimov

Referentie
Ronny De Schepper, The Russia House: meer sfeer dan spanning, Stepsmagazine april 1991

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.