Het zal morgen al 25 jaar geleden zijn dat de Amerikaanse jazz-saxofonist Gerry Mulligan is overleden. Hij geldt als één van de toonaangevende baritonsaxofonisten uit de jazzgeschiedenis, met name uit de periode van de cool jazz.

Mulligan werd geboren in Queens (New York City). Om haar te helpen bij het opvoeden van haar kinderen, huurde Mulligans moeder een Afro-Amerikaanse kinderjuffrouw in, genaamd Lily Rose. Bij haar thuis maakte hij kennis met pianomuziek. Ook maakte hij bij haar thuis kennis met enkele Afro-Amerikaanse muzikanten.
Op veertienjarige leeftijd begon Mulligan met het spelen van klarinet. Tevens ging hij saxofoon spelen voor enkele dancebands. Tijdens zijn verblijf aan de West Philadelphia Catholic High School for Boys richtte Gerry een bigband op voor studenten. Hiervoor schreef hij zelf nummers. Hij maakte de middelbare school niet af, omdat hij liever een carrière wilde opbouwen bij een rondreizende band.
In januari 1946 verhuisde Mulligan weer naar New York City, waar hij zich bij de band van Gene Krupa voegde. In september 1948 ging Mulligan composities schrijven voor een band gevormd door Miles Davis. Door talloze jonge jazzmusici werden deze opnames als een soort muzikaal manifest beschouwd, wat men later « the cool school of jazz » is gaan noemen. In september 1951 nam Mulligan trouwens zijn eerste eigen album op: “Mulligan Plays Mulligan”.
In het voorjaar van 1952 vertrok Mulligan met zijn vriendin, pianiste Gail Madden, naar Los Angeles. Hier kon hij aan het werk als arrangeur voor het orkest van Stan Kenton. Jan Debrouwere vertelt hierover: “Veel had Kenton te danken aan de mensen die zijn arrangementen schreven. Graettinger en Rugolo maakten hem mede zeer populair, maar hielpen zijn band amper boven de pseudo-jazz uit. Dat deed dan wel Gerry Mulligan, die de band herhaaldelijk mooi aan het swingen bracht, waarbij Kentons muziek meteen haar beste, of enige, jazz-ogenblikken beleefde.”
Tevens leerde hij hier Chet Baker, Bob Whitlock en Chico Hamilton kennen. Samen richtten ze een muziekkwartet op, dat vooral bekend werd vanwege hun improvisaties. Aan het bestaan van de groep kwam abrupt een einde toen Mulligan, die nochtans bekend stond als diep religieus, gedisciplineerd en erg strikt, in 1953 werd gearresteerd wegens drugsbezit. Hij zat een celstraf van zes maanden uit.
Na zijn celstraf zette Mulligan het kwartet voort met trombonist Bob Brookmeyer als vervanger van Baker. Dit kwartet bleef de kern van Mulligans bands en muziekformaties tijdens de jaren 50. Andere artiesten die vaak meespeelden waren Jon Eardley, Art Farmer, Zoot Sims, Al Cohn en Lee Konitz.
Gerry Mulligan was ook als acteur te zien in “The Rat Race” van Robert Mulligan uit 1960. Samen met o.a. Sam Butera, de saxofonist van Louis Prima, speelt hij daarin een “valse” saxofonist die erop uit is om hoofdpersonage Tony Curtis zijn instrumenten afhandig te maken. En er nog in slaagt ook!
In het voorjaar van 1960 vormde Mulligan zijn eerste ‘Concert Jazz Band’. Deze band was een poging van Mulligan om het oude bigband-genre nieuw leven in te blazen in een kleiner formaat. De omvang van de band varieerde sterk in de loop der tijd. De band bleef actief tot 1964 en publiceerde vijf albums op het label Verve records. In die tijd vormde Mulligan een paar met de actrice Sandy Dennis, vooral bekend van the homophobic The Fox (1967). This performance was taken down as “interesting” by Alison Darren’s “Lesbian Film Guide” as“Sandy Dennis was lesbian in real life, although she lived with jazz musician Gerry Mulligan for several years.” (p.78) Wikipedia adds: “Dennis lived with prominent jazz musician Gerry Mulligan from 1965 until they split up in 1974. Although Mulligan often referred to Dennis as his second wife, Dennis later revealed that they never had married.” 
Ook in de jaren 70 en 80 hield Mulligan zich bezig met muziek voor orkesten. Zo probeerde hij een repertoire van baritonsaxofoonmuziek voor orkesten te promoten. In 1971 creëerde Mulligan zijn meest significante werk voor een bigband: het album ‘The Age of Steam’.
In 1973 schreef hij samen met Frank Proto een saxofoonconcert dat werd opgevoerd door The Cincinnati Symphony Orchestra. Hij schreef in 1977 de filmmuziek voor Alain Corneau’s thriller “La Menace”. In juni 1984 kwam Mulligan met een ander orkestwerk: “Entente for Baritone Saxophone and Orchestra”.
Mulligans laatste werk was “Dragonfly”, opgenomen in de zomer van 1995. Mulligan stierf op 20 januari 1996 aan de gevolgen van leverkanker en complicaties die waren opgetreden na een knieoperatie.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.