In de periode vóór Fons Mariën op mijn blog zijn populaire “leestips” publiceerde, schreef hij er ook reeds een tweehonderdtal voor de website “Lezers tippen lezers”. Enige tijd geleden is deze website opgehouden met bestaan en het zou spijtig zijn om deze kleine pareltjes te laten verloren gaan. Daarom probeer ik er elke dag ééntje weer op te vissen. (RDS)

Iedereen herinnert zich ‘nine eleven’. De linkse journaliste en schrijfster Oriana Fallaci, een Italiaanse, woonde toen in Manhattan en had al tien jaar niets gepubliceerd. Ze was, zoals vele mensen, gechoqueerd door wat er gebeurd was in haar nabijheid.  Ze begon haar reactie op te schrijven en kreeg de kans die in een Italiaanse krant te publiceren. Haar tekst moest voor de krant flink ingekort worden. In het boek De woede en de trots publiceert ze de volledige tekst, met een uitgebreide inleiding.

Haar artikel zorgde voor veel reacties omdat ze fel van leer trok tegen de islam, de godsdienst van de terroristen die geleid werden door de ideologie van Osama Bin Laden (Al Qaeda).

Dit boekje is eigenlijk een hele tirade, vol van emoties (vooral woede en verontwaardiging). Tegelijk haalt ze argumenten aan en put ze ook uit eigen ervaringen tijdens haar lange loopbaan als journaliste. Ze wijst er terecht op dat ‘ze het niet van horen zeggen heeft’, maar dat ze meermaals in islamitische landen is geweest en dat ze interviews gemaakt heeft met prominenten als Ali Bhutto (Pakistan), Komeini (Iran), Arafat en de koning van Jordanië. Toch was het opmerkelijk dat een linkse auteur zo fel tekeerging tegen de islam en de moslims in onze westerse landen. Ze verzet zich ook fel tegen de reacties van wat zij de ‘krekels’ noemt – de mensen met een positieve, politiek correcte (en naïeve) kijk op de islam.

Geregeld wijdt ze uit over andere thema’s, vooral als die te maken hebben met Italië. Zo spuwt ze haar gal over de (ex-)communisten en de cavaliere (Berlusconi) die toen aan de macht was in Italië. Fallaci schuwt geen scheldwoorden in haar proza. Ze gaat niet schuil achter beleefdheid en politieke correctheid.

Dit boek is interessant om te lezen, maar ook een beetje onevenwichtig doordat het vooral een tirade is, heel emotioneel met allerlei uitweidingen die met het onderwerp in stricto senso niet veel te maken hebben.

Fons Mariën, 13/02/2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.