Je kan onmogelijk beweren dat de treinverbindingen tussen Brussel en Antwerpen niet uitstekend zijn. Toch ben je voor een voorstelling van het Koninklijk Jeugdtheater in Antwerpen een hele namiddag kwijt. Stellen wij daarom hogere eisen dan we gewend zijn ? Onderbewust misschien wel, want tenslotte is het leven erg kort en we hebben dan ook geen namiddagen op overschot om zo maar te vergooien.
“Koning Lijsterbaard” kàn dan ook niet. Dit zou niet meer mogen plaatshebben anno 1981. Ais er zoveel boze brieven komen op één armzalige sketchke van vijf minuten van Urbanus, dan zou het KJT in verhouding op dit moment een bérg brieven moeten krijgen.

Daar we over de inhoud niets kunnen vertellen (er vàlt niets over te vertellen), alleen deze anekdote. Op het einde werd de schrijfster, Leen van Marcke (foto uit haar eigen collectie), ten tonele gevoerd. Een bejaarde dame, zichtbaar ontroerd omdat er ondanks alles nog geapplaudiseerd werd in de zaal. Wij applaudiseerden overigens mee, want harteloos zijn wij niet en bovendien voorstanders van integratie van de derde leeftijd. MAAR DAN NIET TEN KOSTE VAN DE EERSTE LEEFTIJD JANDORIE !
Want goed, zult u zeggen, goed, maar wat vonden de kinderen ervan ? Nooit, nooit wordt in deze maatschappij de mening van de kinderen gevraagd, behalve wanneer een banaal toneelstuk, inspiratieloos geregisseerd en mat geacteerd (hoofdrolspeler Dirk de Batist, in wie wij blijven geloven, liep er wezenloos bij, zich zichtbaar afvragend in welke negentiende eeuwse pantomime hij verzeild was geraakt) door een criticus wordt afgekraakt. Dan wordt de opinie van de kinderen ineens heel erg belangrijk. O.K., zelf hadden we twee kinderen meegenomen, even normaal en gezond als al de andere veronderstellen we. Hun mening dus. De eerste vond het goed, de tweede viel in slaap. De eerste was dus gelukkig, de tweede was de gelukkigste, want het geluk om in de armen van Morpheus te verwijlen was voor ons niet weggelegd.
Het volgende stuk van het KJT zal beter zijn. Dat kan gewoon niet anders. Maar zal het ook goed zijn ? Na het enthousiasme voor « Polleke » kijken we heel anders tegen dit theater aan…
En, oh ja, ook dit nog. Tijdens de pauze kochten we ons een ijsje. Maar je moet dan wel uitkijken waar je die verorbert, want morsen op het mooie voltapijt wordt met strenge vermaningen bestraft. Akkoord. Maar waarom dan (1) dat dure tapijt en (2) waarom sowieso ijsjes verkopen ? Of moet daarmee het tapijt worden afbetaald ? De toegangsprijzen (zestig frank voor een kind) liggen anders hoog genoeg.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.