Op een dag als vandaag, wanneer de Brexit officieel een feit is en de grens met Ierland juist één van de heikele punten in de overeenkomst met Europa was, breng ik graag even in herinnering dat 220 jaar geleden het Ierse parlement voor een toetreding tot het Verenigd Koninkrijk stemde…

Op 1 januari 1801 gaat de Act of Union in werking waarmee Groot-Brittannië en Ierland worden samengevoegd in het Verenigd Koninkrijk. Het Ierse parlement wordt afgeschaft en het land wordt voortaan vertegenwoordigd in het parlement in Westminster, Londen. Dit stuit op veel verzet in Ierland zelf, maar desondanks wordt het plan doorgezet.

Het is eigenaardig, maar eigenlijk kwam deze samenvoeging juist voor uit een roep om meer onafhankelijkheid. Ierland nam eind 18e eeuw immers veel ideeën over van de Franse Revolutie en vrijheid en gelijkheid stonden hierbij hoog in het vaandel. Veel Ierse politici wilden katholieke emancipatie en parlementaire hervormingen bewerkstelligen, maar hun band met het in crisis verkerende Engeland hield hen tegen. 

In mei 1798 begon de Ierse opstand, waarin werd gestreden voor zowel de hiervoor genoemde onafhankelijkheid als katholieke emancipatie en parlementaire hervorming. Deze opstand kwam voor Groot-Brittannië op een erg ongelegen moment. Vanaf 1793 was Engeland namelijk verwikkeld in een oorlog met Frankrijk. Door de gebeurtenissen in Ierland moest Engeland ook gaan nadenken over de verdediging van zijn westelijke grenzen. Het idee van een eigen parlement voor Ierland stond de Britse Prime Minister William Pitt de Jongere niet aan, omdat Ierland zich dan tegen Engeland kon keren.

De beste oplossing was volgens Pitt dan ook een Unie. Ierland, Engeland en Schotland (*) zouden voortaan samen verder gaan als het Verenigd Koninkrijk, de Anglicaanse kerk zou de officiële kerk van Ierland worden en er zou geen katholieke emancipatie plaatsvinden. Ondanks veel verzet werd de Act of Union in augustus 1800 ondertekend en deze zou vanaf 1 januari 1801 in gaan.

Alleen parlementaire hervorming was echter niet genoeg om het probleem in Ierland op te lossen. Katholieke emancipatie was nodig om van het Verenigd Koninkrijk een succes te maken. Pitt erkende dit en had de intentie de beloofde sociale hervormingen door te voeren. Koning George III zag echter geen heil in dit plan en sprak zijn veto uit. Dit was rede voor Pitt om in maart 1801 af te treden als Prime Minister.

In 1823 richtten Daniel O’Connell, Richard Lalor Sheil en Sir Thomas Wyse  de ‘Catholic Association’ op. De organisatie streed voor katholieke emancipatie. Omdat ook de meest conservatieve Britse parlementariërs niet zaten te wachten op een nieuwe burgeroorlog in Ierland, accepteerde het Britse parlement in 1829 de ‘Roman Catholic Relief Act’, waarmee katholieke emancipatie weer een stapje dichterbij kwam. De Act of Union werd echter pas officieel afgeschaft op 15 januari 1922, toen de Ierse Vrijstaat erkend werd. (isgeschiedenis.nl)

(*) En wat met Wales? (RDS)

Bronnen

www.britannica.com: Act of Union

www.victorianweb.org: Ireland

www.spartacus-educational.com: Act of Union

www.historyofparliamentonline.org: 1801 Act of Union

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.