Vandaag is het al 35 jaar geleden dat tienerster, rock’n’roll-zanger en acteur Rick(y) Nelson op oudejaarsdag van 1985, bij een vliegtuigongeluk in Texas, op 45-jarige leeftijd om het leven kwam.

Als kind trad hij op in de televisieserie “The Adventures of Ozzie & Harriet” van zijn ouders. Zijn vader, Ozzie Nelson, was orkestleider en zijn moeder, Harriet Hilliard, zangeres. Het paar was succesvol sinds de hit “Dream a little dream of me” in 1931.
Hun zoon is één van de eerste tienersterren in Amerika. In 1957 nam hij zijn eerste plaat op, een cover van “I’m walkin'” van Fats Domino. In de jaren erna werd hij bijzonder populair: alleen Elvis Presley verkocht in die tijd in de Verenigde Staten meer platen. Bekende hits van hem zijn “Hello Mary Lou”, “Travelin’ Man” en “Poor Little Fool”.
Ricky Nelson werkte ook als acteur. In 1959 vertolkte hij een hoofdrol in de film “Rio Bravo” met John Wayne en Dean Martin. Later in de jaren ’60 bleven de successen echter uit. In 1972 kende Ricky Nelson zijn Trafalgar op een “party” in Madison Square Garden waar duizenden fans samengekomen waren om hem nog eens “Hello Mary Lou” te horen zingen (overigens eigenlijk van een andere glorie uit die tijd, Gene Pitney wiens stem er zich echter niet toe leende). Toen hij dat vertikte werd Ricky bedankt met tomaten en andere producten uit de tuinbouw- en zuivelsector en leverde het relaas daarvan nog een soort van “postume” hit op (“Garden party”).
Daarna kwam Nelson back. Om onduidelijke redenen en zeker niet als aanloop voor een come-back. “Playing to win” is een degelijke plaat, met degelijke nummers (hoofdbrok: remake van “Believe what you say” van de Burnette-neefjes, maar verder ook werk van John Fogerty, Ry Cooder, Graham Parker en John Hiatt), degelijk gezongen, degelijk begeleid en degelijk geproduceerd, maar geen echte uitschieter. 41 is Nelson op dat moment, en hij heeft een blote bast om “u” tegen te zeggen (onwillekeurig maak ik steeds een vergelijking tussen deze hoes en die van de nieuwe Miek en Roel), en het strekt hem tot eer dat hij nog steeds de benen van onder zijn gat swingt in plaats van te gaan croonen in Las Vegas, maar toch zie ik het niet meer zitten. Maar dat heb ik wel meer als ik mijn bril niet draag.
In de jaren tachtig raakte hij inderdaad nog meer in de vergetelheid, tot hij in 1985 met veel succes meedeed aan een serie golden oldie-concerten in Engeland. Dit leidde tot een soortgelijke tour door het zuiden van de Verenigde Staten. Tijdens deze tour kwam hij, op oudejaarsdag van 1985, bij een vliegtuigongeluk in Texas, op 45-jarige leeftijd om het leven.
De tweelingzonen van Ricky Nelson, Gunnar en Matthew, vormden later de popgroep Nelson, die in 1990 een nummer 1-hit had in Amerika met (Can’t live without your) Love and Affection. Zijn dochter, Tracy Nelson, speelde mee in de serie Father Dowling Mysteries.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.