De Nederlandse actrice Ineke Nijssen, die al jarenlang in Gent woont (vlak achter mijn deur om precies te zijn, zodat ik haar geregeld tegenkom), viert morgen haar 65ste verjaardag.

Ik ken haar uiteraard vooral van bij het Speeltheater, waar ze in 1984 samen met haar landgenote Jeanne Pennings te zien was in de “De dolle-domme-dametjes“. In 1986 was er “Nacht in februari” en een jaar later was ze Pandora in “Het dagboek van Adrian Mole“. Dat jaar was ze ook te zien in “Wie troost Muu?” (bovenstaande foto). Daarna volgde “De Bergamot” en “De mompelaar en de liefde”, waarmee het Speeltheater ook naar Moscou trok. Ineke vertelde over deze reis in De Rode Vaan het volgende.

Ineke Nijssen: We hadden geluk met onze gids. Je kan daar namelijk niet zo maar naar een restaurant gaan en iets eten, dat moet 24 uur op voorhand besteld worden. Nu, als je dan een gids hebt die heel vriendelijk is en al wat je maar wil, maar die zo’n dingen vergeet, dan kan je gewoon op je kin kloppen. Maar wij hebben goed gegeten, hoor. Breugeliaans zelfs. Met kaviaar en champagne en alles erop en eraan. Zodanig dat ik het genant vond ten opzichte van de gewone Moskovieten.

Ook hebben we een aantal voorstellingen gezien in het Centraal Moskous Kindertheater, waar we daarna zelf ook moesten spelen. Daardoor merkten we meteen dat er een zeer groot verschil zou zijn tussen wat de kinderen daar gewoonlijk te zien krijgen en wat ze bij ons zouden zien. Men speelde daar vooral klassieke stukken en, omdat het hun eigen theater is, werkte men met enorme decors, met grote decorwisselingen, een draaischijf en wat weet ik allemaal. We merkten ook dat er voor al deze voorstellingen een enorme aandacht was en dat was ook bij ons het geval, maar het heeft wel een tijdje geduurd, vooraleer ze door hadden dat ze ook mochten reageren. Ons stuk “De mompelaar en de liefde” richt zich immers direct tot het publiek.
Aangezien wij gebruik maakten van een Russisch acteur werd er uiteindelijk toch meer gereageerd, enfin er werd vooral gelachen eigenlijk. De reacties achteraf waren ook heel anders dan wat we hier gewend zijn. Zo kwamen de mensen na de voorstelling op het toneel met bloemen die ze dan aan de acteur gaven die hen speciaal had aangesproken. Heel wat mensen kwamen ook naar de kleedkamers en wilden je laten weten wat ze voelden. Maar vooral dan bleek dat theater de enige taal was die ons bond, want veel meer dan blozend de bloemen in ontvangst nemen was er van onze kant niet bij en ook zij konden niet veel meer doen dan enthousiast knikken.

11 evgeny dvorjetski


– Hoe is de samenwerking met de acteur Evgeny Dvorjetski (links op de foto) verlopen?
Ineke Nijssen:
Heel vlot. We hebben drie voorstellingen gespeeld en tegen de derde voorstelling was hij werkelijk totaal in het spektakel geïntegreerd. De manier waarop dat gebeurde was ook wel grappig: we gingen zogezegd iemand gewoon uit de zaal halen om het stuk eens eventjes te vertalen. Dat was dan uiteraard Evgeny, maar de mensen wisten de eerste ogenblikken gewoon niet waar ze het hadden.

In juli 1994 gingen Eva Bal, Jeanne Pennings en Ineke naar Kroatië om daar met een internationaal gezelschap, samengesteld uit het Europees Jeugdtheaternetwerk, voor de oorlogskinderen te gaan spelen. Op televisie was ze o.m. te zien in “Onvoorziene omstandigheden“.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.