Het is vandaag al 65 jaar geleden dat de Amerikaanse blues- en boogiewoogie-pianist en -zanger Charles Edward “Cow Cow” Davenport is overleden aan een verharding van de slagaders.

Davenport leerde vanaf zijn twaalfde piano spelen en wilde muzikant worden. Zijn vader, een geestelijke, had andere plannen en stuurde hem naar het seminarie. Daar werd Davenport weggestuurd, omdat hij in de kerk ragtime speelde (*).
In de jaren twintig begon hij een carrière in het vaudeville-circuit, onder meer als begeleider van de blueszangeresen Dora Carr ((die volgens Karel Bogaert ook zijn echtgenote was op dat moment) en Ivy Smith. In deze jaren nam hij in Chicago voor de platenlabels Vocalion en Brunswick verschillende songs op, waarvan ‘Cow Cow Blues’ de bekendste is geworden. Dit nummer uit 1928 geldt als een van de eerste boogiewoogie-songs die op plaat is verschenen. Voor Vocalion was Davenport ook talentscout.

Rond 1930 verhuisde Davenport naar Cleveland, Ohio, waar hij toerde, optrad en platen opnam met Sam Price. In 1938 kreeg hij een beroerte, waardoor hij voor een deel verlamd raakte. Hij bleef zingen, totdat hij in slechte tijden gedwongen was baantjes aan te nemen. In 1938 werd hij in een keuken ‘ontdekt’ door jazzpianist Art Hodes, die hem vervolgens hielp aan platencontracten. In 1942 had het orkest van Freddie Slack een grote hit met ‘Cow Cow Boogie’, dat deels was gebaseerd op Davenports ‘Cow Cow Blues’. De hit leidde tot een boogiewoogie-rage en nieuwe belangstelling voor zijn muziek, maar Davenport werd er niet veel wijzer van. Hij maakte tot 1946 studio-opnames. De laatste was “Jump little Jitterbug”. De jaren nadien bracht hij in slechte gezondheid door.

Davenport heeft tientallen composities op zijn naam staan. Volgens hem zou hij ook de componist zijn geweest van ‘Mama Don’t Allow It’ en ‘I’ll Be Glad When You’re Dead (You Rascal You)’, dat vooral bekend is geworden door Louis Armstrong. (Wikipedia)

(*) Tenzij het werk van Padre Davide da Bergamo was, zoals Jos Van Immerseel ooit heeft meegemaakt. “Dat is muziek die raar klinkt als ge ze voor de eerste keer hoort… Voor de tiende keer ook trouwens. Toen ik zijn muziek in Japan speelde, wilden sommige mensen zelfs niet geloven dat deze componist echt bestààn heeft. Ooit was ik zijn werk aan het spelen op het orgel van de kapel waar hij begraven ligt. Een pater kwam woedend naar boven en vroeg me om op te houden met dergelijke frivole onzin. Ik zou maar eens beter iets moeten spelen van zijn beroemde voorvader, allé als ik dat zo mag zeggen (of is het voorpater?). Toen ik hem eindelijk aan het verstand kon brengen dat het juist diens muziek was, die ik aan het spelen was, is hij er boos vandoor gegaan. Kom, het is gewoon Rossini op orgel en dan weet ge ‘t wel, zeker?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.