Tien jaar geleden werd er in het VRT-nieuws ruimschoots aandacht besteed aan de dood van Eric De Volder (1946-2010). Terecht natuurlijk omdat het iemand van bij ons was en bovendien waren de omstandigheden van zijn dood enigszins bizar (vlak na de première van zijn jongste – en nu per definitie ook zijn laatste – stuk). Maar daarnaast werd er ook plaats ingeruimd voor het overlijden van Irvin Kershner (1923–2010), de regisseur van “The empire strikes back” (uit de “Star Wars”-reeks) en “Robocop II”. Ik heb daar niks tegen, ik ben net als Paul Van Ostayen nog altijd ervan overtuigd dat een mens die sterft, zoiets is als een museum dat in de vlammen opgaat. Maar het was toch wel heel onrechtvaardig tegenover Leslie Nielsen (1926-2010), de komische acteur die eveneens was “komen te gaan” en die in alle talen – en vooral dus in het Nederlands – werd doodgezwegen.

In bijna alle “in memoriams” begint men met te zeggen: “en nochtans was Leslie Nielsen zijn carrière begonnen als een ernstig acteur”. Ik kan daar dus ook niet onderuit, al lijkt het me een eigenaardig fenomeen als een acteur aan het begin van zijn carrière zou hebben gesteld: ik wil alleen komische rollen vertolken. Zelfs een Urbanus, Norman Wisdom, Jerry Lewis of Louis de Funès hebben ooit wel eens een ernstige rol vertolkt. Maar het leek wel of de rollen van Nielsen toen al voorbestemd waren om hem uiteindelijk in komisch vaarwater te doen belanden. Zo herinner ik me uit zijn jonge jaren vooral de rol in “The Forbidden Planet”, een cult-SF-film die toch enkel met een monkellach kan worden bekeken.
En daarna was er dan “The Poseidon Adventure” (Ronald Neame, 1972), één van de populairste rampenfilms aller tijden. Het onheil dat de opvarenden van een luxe-cruiseschip te wachten staat is evenredig met de narigheden die de passagiers van “Airplane” (Jim Abraham en de Zucker-broertjes in 1980) overkomen. Geen wonder dat er een beroep werd gedaan op de altijd ernstig kijkende Leslie Nielsen, “when the shit hit the fan”.
In 1996 deed Mel Brooks beroep op hem voor “Dracula: dead and loving it”, in hetzelfde jaar dat hij ook te zien was in “Spy hard”. Toen was het beste reeds van de soep, want geen enkele parodiereeks is zo grappig als die van “Naked gun”, gebaseerd op de TV-serie “Police Squad”. In de eerste film is er b.v. de beroemde scène als Leslie Nielsen gaat plassen, zonder dat hij eraan gedacht heeft zijn draadloze microfoon uit te schakelen. Velen hebben allicht gedacht dat dit “over the top” was. Tot 30/10/1998. Dan had een belangrijke persbijeenkomst van de Fortisgroep plaats (overnamebod op de ASLK) en topman Maurice Lippens deed net hetzelfde, met alle gevolgen vandien…
In een andere parodie-film, waarin Leslie Nielsen de hoofdrol speelt (ik weet niet precies meer welke, want, eerlijk gezegd, ze lijken vaak op elkaar als twee druppels euh… water), zit er een uiterst grappige scène waarin twee bandieten (een duidelijke hint naar “the water bandits” uit “Home alone”) wraak nemen op een knaapje dat verdacht veel op Culkin lijkt. “En dit is voor ‘Home alone’,” roepen ze, terwijl ze hem een klap geven. “En dit voor ‘My girl’!” “En dit voor ‘My girl two’!” “I wasn’t even in it,” probeert het joch nog, maar geen geluk!
En als er nu een zuurpruim een opsomming zal geven van flauwe parodiefilms rond Leslie Nielsen (zoals “Scary movie 3” van eertijds leermeester David Zucker uit 2003) zal deze “from the other side” ongetwijfeld ter verdediging roepen: “I wasn’t even in it!”

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.