Op dezelfde dag als Renate Rubinstein overleed ook de Britse schrijver Roald Dahl. Zelf heb ik nog nooit iets van hem gelezen, maar ik heb in 2009 wel een stukje uit de krant overgenomen, dat gedeeltelijk over hem gaat…

“Lezende kinderen vinden griezelen fijn, maar gruwelen niet. Of kinderen griezelen of gruwelen, hangt af van welbepaalde kenmerken van de tekst.” Dat stelt Gert Jan Bekenkamp in zijn onderzoek waarmee hij in 2009 aan de K.U.Leuven promoveerde tot doctor in de psychologie. In het kader van zijn onderzoek analyseerde Bekenkamp jeugdverhalen van Roald Dahl en Marc De Bel.
Volgens het woordenboek en taalanalyse zijn de gevoelens ‘griezelen’ en ‘gruwelen’ sterk verwant. Dat is echter niet het geval bij kinderen die verhalen lezen. Bij griezelen voelt men zich weliswaar een beetje angstig, maar tegelijk vindt men het verhaal spannend, wat resulteert in een aangenaam gevoel. Gruwelen daarentegen is onaangenaam en gaat gepaard met verdriet en kwaadheid.
Griezelen komt volgens Bekenkamp vaker voor, als er in het verhaal onrealistische, verrassende of humoristische elementen schuilen. Bij gruwelen ontbreken die ingrediënten en lijkt het onheil niet af te wenden.
‘Als een auteur kinderen wil laten griezelen in plaats van gruwelen, moet hij ervoor zorgen dat de afloop van het verhaal onzeker blijft en er enige afstand is tot het gebeuren. Dat kan door de inbreng van onwerkelijke, fantastische gebeurtenissen en door humor’, aldus de onderzoeker. (Belga, 7/11/2009)

Ronny De Schepper

3 gedachtes over “Roald Dahl (1916-1990)

  1. Toen Salman Rushdie zijn Duivelsverzen uitbracht, ging Roald Dahl resoluut aan de kant van de schreeuwers staan die vonden dat Rushdie die fatwa zelf gezocht had. Kijk, daar gruwel ik nou van.

    Like

  2. Dahl is zijn hele leven een fervent poseur en zelfs provocateur geweest. Autobiografische elementen in zijn werk en uitspraken in interviews (bijvoorbeeld over het eigen verleden) blijken met regelmaat historisch onjuist: de inname van het dwarse standpunt of de kleur van het verhaal gaan bij Dahl dikwijls boven de waarheid c.q. werkelijkheid.
    Ook in de Rushdie kwestie zal hij de controverse ongetwijfeld bewust hebben opgezocht. Of dit puur vanwege de netels was, of werkelijk uit persoonlijke overtuiging? Wie het weet, mag het zeggen.
    Wat de relevantie hiervan nu nog is, mag men zich afvragen: de Duivelsverzen zijn van ’88, uit een tijd dus waarin slechts een enkeling bekend was met de materie zelf. En Dahl’s nalatenschap en belang mogen toch eerder gezocht worden in de talloze korte verhalen met een twist voor volwassenen, de keur aan tijdloze kinderboeken en de droom van een kleindochter.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.