Toen ik destijds Kim Carnes (nog altijd mooi, knap, zwoel, fijn om op te leggen) voorstelde in De Rode Vaan, liep ik reeds enigszins op de feiten vooruit en introduceerde bij u, geacht publiek, mejuffrouw Kim Wilde (foto Michiel1972 via Wikipedia).

03 Kim_Wilde

Dat bleek achteraf een meevaller te zijn, want de elpee van het lieve kind is door al die zomerfestivals (net als al die andere elpees trouwens) zó lang in de schuif blijven liggen dat van “voorstellen” nauwelijks nog sprake kan zijn. Alleen nog dit, na “Kids in America” en “Chequered love” werd “Water on glass” als derde hit uit deze elpee getrokken. Alhoewel het, net als de negen andere op deze plaat, geen slecht nummer is, werd het deze keer geen grote hit. Maar niet getreurd: met “Young heroes” had het wél weer kunnen lukken. Dat deed het echter niet en dus was het uitkijken naar de tweede elpee natuurlijk, met daarop het antwoord op de prangende vraag: “Is Kim Wilde een blijvertje of een voorbijgaande imitatie van Debbie Harry?”.

Die tweede elpee, “Select”, hadden we dan ook even opzij gelegd om ze naast de nieuwe van Blondie “The Hunter” te euh… leggen. Want de vergelijking tussen die twee ligt nog steeds voor de hand, nietwaar? Maar goed, Blondie is er blijkbaar met Blinkie vandoor en omdat het vakantie is, kuisen we onze laden uit en Wilde vliegt er dus uit, willen of niet.
En wij willen ze wel. De plaat uiteraard want seksistische opmerkingen hebben we reeds lang afgezworen. Er wordt wat vaker en losser met de synthesizer omgesprongen dan op de eerste elpee, maar dat kan natuurlijk niet anders als je op de trend wil inpikken. En dat wil de familie Wilde nu precies (even eraan herinneren dat achter Kim, broertje Ricky en papa Marty staan).
In de volle overtuiging dus dat we hier voor een commercieel afgewogen product staan, valt hier toch volop van te genieten. Twee singels kunnen weer als staalkaart dienen: “Cambodia” en “View from the bridge”, maar tracks als “Ego”, “Words fell down” of “Action City” zijn zeker even sterk.

Een recensie schrijven over een optreden van Kim Wilde daarentegen heeft eigenlijk geen zin. En bijna veertien dagen na datum zeker niet. Maar dat is niet wat we bedoelen. Wel dat nog vóór Kim één voet(je) op de scène had gezet, het al duidelijk was dat dit een reuzegroot succes ging worden. Beatlemania anno 1982, jawel, met in de hoofdrol leuke meisjes van veertien met minijurkjes en Kim Wilde-kapsels.
The Gigolo’s moesten dan – helaas voor hen – ook ondervinden dat zij op dit feest niet thuis hoorden. Hun jaren-vijftig-rock en nog meer hun blues werd zó slecht ontvangen dat de zanger woedend van het podium liep na een paar nummers, de andere Gigolo’s verbijsterd achterlatend.
Pauze dus en tijd om vliegertjes te vouwen van één van die talrijke snertblaadjes, die verkocht zijn aan de publiciteit, gratis worden uitgedeeld en serieuze journalisten hinderen bij het uitvoeren van hun job.
En dan, licht uit, spot aan, die instrumentale reprise van “Cambodia”, de intro van “Chequered love” en daar is ze: Kim Wilde, dus. Hysterie alom, gaande van pure puberliefde tot het irriterende “à poil”.
Maar ze zou wel goed gek zijn natuurlijk, Kim, om daaraan toe te geven. Haar erotiek is de jongemeisjes-erotiek, de erotiek van de spannende broek en het lichte hemdje waartegen de tepeltjes zich aftekenen. Ze heeft zelfs niets vandoen met de zwoele ontkleedpartijen van een Diana Ross bijvoorbeeld.
Nu, qua stem had ze in het begin ook niet veel van doen met La Ross. Eigenlijk was het een regelrechte afgang (het orkest speelde echter uitstekend, dat dient gezegd) en het duurde tot ze aan een andere micro ging plaats nemen, om ingetogen de intro van “You’ll never be so wrong” te zingen, dat we door hadden dat ondanks alle professionalisme van zo’n tournee, de zangmicro uiterst slecht was afgesteld (metaalklank) en affreus gemixt met de instrumenten.
Maar daarvoor was het publiek dus duidelijk niet gekomen. Haar aanraken, dat was de ultieme hallucinatie. Wat gebeurde. Maar wel op het einde. Onmiddellijk dienden de bodyguards in te grijpen of Kim werd in het publiek getrokken. Een olijkerd die haar over het kontje streek kwam er met een ernstige waarschuwing vanaf. Toch deed er zich op het eind een (vanop onze plaats) onduidelijk incident voor op de eerste rijen, wat ervoor zorgde dat het feest-effect eventjes verbroken werd. Maar goed, vlug weer het toneel op om de schade te herstellen: “We’re the kids in America!“. En wij maar meebrullen. Die kids kunnen stilletjes aan onze eigen “kids” zijn, maar men is maar zo oud als men zich voelt, nietwaar?

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.