Vandaag is het veertig jaar geleden dat in de Expositiezaal van de Kredietbank te Sint-Niklaas op de Grote Markt de vernissage plaatsvond van een tentoonstelling van twee kunstenaars die op totaal verschillend vlak actief waren, zowel formeel als inhoudelijk. Het receptieve karakter van de olieverfschilderijen van Givette De Schaepdryver samenbrengen met geëngageerde van de keramiek van Franky Weyn (foto) werd dan ook door sommigen als storend ervaren. Persoonlijk vond ik deze combinatie ergens wel geslaagd omdat de stillevens van De Schaepdryver voor de nodige rustpunten zorgden bij het erg cerebrale werk ven Weyn.

Givette De Schaepdryver werd geboren in Temse, maar kwam pas op latere leeftijd tot de schilderkunst, toen ze reeds in Amsterdam werkzaam en woonachtig was. Haar beginperiode is de meest boeiende, ongetwijfeld omdat er een zekere vorm van feminisme mee gepaard ging : het zich afzetten tegen alledaagse sleur van een dubbel bestaan, namelijk als huisvrouw en als buitenhuis werkende vrouw. In die eerste periode concentreert zij zich op geïsoleerde voorwerpen uit de ons omringende wereld die zij op die manier ook een nieuw leven inblaast. Vaak zijn het zeldzame natuurverschijnselen (vruchten, planten, wortels) of wegwerpproducten. Door de bijzondere focus krijgen deze schilderijen een quasi abstract karakter. In een tweede periode worden hieraan personen toegevoegd, terwijl haar recente werken stillevens zijn, vooral ontstaan na een bezoek aan het geboorteland van haar echtgenoot, Hongarije.
Zoals gezegd vertrekt Franky Weyn van een heel ander uitgangspunt, namelijk een idee. Hij is een rationeel kunstenaar die zichzelf bij het psychologisch realisme catalogeert en niet ten onrechte. In zijn zeer getormenteerde werkstukken valt namelijk sterk op dat hij via zijn kunst met zichzelf in het reine wil komen, therapeutische werking dus. Daarbij is hij erg beïnvloed door enerzijds zijn katholieke opvoeding (steeds weerkerend zijn een soort van engelenfiguren en kinderkopjes) en anderzijds zijn bewondering/afwijzing van de « libertijnse » theorieën van Sigmund Freud (één werk kreeg zelfs de titel « Freudiaanse divergentie » mee). Vergeestelijking en materialisme verstrengeld in eenzelfde constructie dus.
Het boodschapperige staat zo vooraan bij Weyn dat hij vaak niet kan nalaten om ook teksten in zijn keramiek te verwerken. Eén van zijn jongste werken geeft echter een evolutie aan in meer maatschappelijke richting : « Brazilië anno 1983 ». Dit pregnante werkstuk (het hoogtepunt van de tentoonstelling) drukt zowel Franky’s humanitaire instelling uit als zijn overtuiging dat een sociale omwenteling mogelijk en noodzakelijk is. Een boeiende omwenteling dus in zijn eigen kunstenaarschap die veel hoop voor de toekomst laat voor deze erg jonge kunstenaar.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.