Het is vandaag al veertig jaar geleden dat de Amerikaanse filmacteur Steve McQueen in Mexico is gestorven aan een hartaanval na een chirurgische ingreep.

Steve McQueen werd geboren in een voorstad van Indianapolis. Zijn kinderjaren bracht hij door op de boerderij van zijn oom in Missouri, daar zijn vader het huis verliet toen hij slechts zes maanden oud was. Zijn moeder volgde diens voorbeeld korte tijd later. Als tiener vertrok Steve naar Los Angeles, waar hij zich aansloot bij een bende. Toen hij opgepakt werd na een poging tot diefstal belandde hij in een verbeteringsgesticht, de Chino Reform School. Hij zat er anderhalf jaar en werd er weer op het rechte pad gebracht. (Jaren later stichtte hij een fonds voor die school en liet haar zelfs 200.000 dollar na.) In 1947 ging hij bij de marine, waar hij meermaals in conflict kwam met zijn superieuren. Toch kreeg hij drie jaar later eervol ontslag wegens heldhaftig gedrag. Daarna volgde er een reeks van 12 ambachten en 13 ongelukken: bouwwerven, olievelden, houthakker in Canada en zelfs koerier in New York.

McQueen schreef zich in bij een paar bekende acteursscholen en zijn gedrevenheid leverde hem een beurs op van de beroemde Actors Studio. Gevolgd door een hoofdrol op Broadway en ook in een televisiereeks. Al met al was zijn filmcarrière vrij kort; 27 films en zijn laatste waren alle flops. Maar in de jaren zestig was hij de best betaalde acteur van zijn generatie, met een gemiddelde gage van vijf miljoen dollar.

“Le Mans” (1971) was Steve McQueen’s dream coming true. As early as 1965, he was filming footage at Le Mans with the intention of incorporating it into a feature, but it left him with bitter feelings. He had asked John Sturges to direct, but the two men couldn’t agree on how to construct the movie. Sturges wanted to make a film with a more conventional script that focused on the relationships of the racers and concluded in typical Hollywood fashion with an upbeat ending. McQueen was more interested in making a racing documentary and he insisted on using very little dialogue in the film, making the cars the stars of the picture. He also expressed a desire to emulate some of the art house dramas being released in Europe at the time and told Motor Trend magazine that he had been inspired by French director Claude Lelouch’s award-winning film Un homme et une femme (1966). Sturges’ traditional approach to the material would lead to a giant rift in the production as well as signal the end of his working relationship with McQueen and he left the movie before filming began. As he left, Sturges cited, “I am too old and rich to put up with this shit”. Steve McQueen initially hired his friend Alan Trustman to write the script. Over the course of filming, they fell out and McQueen fired him. Trustman barely worked in Hollywood again. McQueen also fell out with producer Robert Relyea.

Cinema Center Films (which had not previously been involved in the filming process) took over the production after a few months and suspended production for two weeks (even giving Robert Redford a call to see if he would replace Steve McQueen). Cinema Center Films considered shutting down the film completely, but eventually struck a deal with McQueen, in which he gave up his salary, his percentage of any profits and his control of the film, in order to get it finished. Following the film’s troubled production, Steve McQueen didn’t even bother going to the premiere and he never raced in a car again.

Steve McQueen was a car-racing fanatic and owned a Porsche 908. Driving this car during the 12 Hours of Sebring’s 1970 edition with professional driver Peter Revson, he finished a close second behind Mario Andretti, who was determined “not to be beaten by a movie star”. Andretti was driving a Ferrari 512. McQueen also wanted to be in the 24 Hours of Le Mans, but was denied permission by the film’s producers. His Porsche eventually did participate, driven by Herbert Linge and Jonathan Williams, with three cameras to get “live” footage for the movie. Despite the spoiled aerodynamics and frequent stops to change film rolls, the car managed to finish ninth. Steve McQueen’s contract specifically stipulated that he would do all his own driving, although the professional racers refused to drive with McQueen during particularly dangerous shots. All Ferraris appearing in the movie on the other hand were borrowed from Belgian Ferrari distributor Jacques Swaters, since the Ferrari factory had refused its participation because the movie ends with a victory for Porsche.

Off screen a major accident occurred involving Mario Iscovich, his personal assistant, and starlet Louise Edlind in which Steve McQueen crashed their car going too fast in the rain, missed a curve and rolling several times in a field. Steve didn’t want to call an ambulance because of publicity and tried to steal a car from a farmhouse, the owner came out screaming in French, holding a shotgun in and then fired into the air. Steve was very paranoid that Louise would ruin the production. Mario took the blame for the accident, even though he wasn’t driving and left the film without a job. Even worse was the incident with film driver David Piper. He lost his leg because of a deep cut caused during a crash. Brake fluid and other debris got into the cut, which caused an infection and the need to amputate the leg. He received a special thanks “for his sacrifice” at the end credits.

Steve McQueen’s marriage to Neile Adams McQueen was falling apart at the time. She was having an affair with Maximilian Schell. He found out, but even so he offered him a part in the film. Schell refused. (IMDb)

Op persoonlijk vlak was Steve McQueen zoals hij meestal op het witte doek was: viriel, nukkig, licht paranoïde, getormenteerd. Hij was bezeten door snelheid en wist dan ook geregeld zeer goede prestaties neer te zetten in nationale en internationale autoraces. Hij was ook een goed schutter en een liefhebber van oosterse vechtsporten. Hij had een zwarte band negende dan in Taekwondo. Samen met o.a. Chuck Norris was hij een van de dragers van de lijkkist van Bruce Lee.

In december 1979 werd bij hem longkanker vastgesteld, veroorzaakt door asbest. Maar hij hield dit geheim tot een maand voor zijn dood. In januari 1980 kreeg hij een hartaanval, kort na zijn huwelijk met zijn derde echtgenote. Hij was getrouwd met Neile Adams van 2 november 1956 tot 26 april 1972, met wie hij twee kinderen kreeg. Zijn tweede vrouw was Ali MacGraw van 1973 tot 1978 en zijn laatste vrouw was Barbara Minty van 16 januari 1980 tot zijn dood. Op 7 november van dat jaar overleed hij op 50-jarige leeftijd in Mexico aan een hartaanval, minder dan een dag na een succesvolle operatie waarbij tumoren waren verwijderd uit zijn rechterlong. (Wikipedia)

P.S. Sedert enkele jaren is er opnieuw een Steve McQueen actief in filmland. Het gaat deze keer om een Britse regisseur met een donkere huidskleur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.