Toen ik jong was, was ik een fan van de allereerste “Suske & Wiskes”. Ik herinner me b.v. “De Ringelingschat”, “De Bokkenrijders” en “De Geverniste Zeerovers”. Zoals de titel al enigszins aangeeft, was dit laatste album reeds een “opgekalefaterde” versie (vooral met het oog op de Nederlandse markt) en met een ander album uit die periode (“De Texas Rakkers”) eindigde ook mijn belangstelling voor de rode reeks van “Suske & Wiske”. Maar wat ik altijd als een schat (van Beersel?) heb gekoesterd, is de zogenaamde blauwe reeks. En wat lees ik nu op de website van Doorbraak.be? Ter gelegenheid van de 75ste verjaardag van onze vrienden zou er zowaar een nieuwe uitgave in die blauwe reeks verschijnen. Ik laat Lode Goukens erover aan het woord, uiteraard met slechts een fragment, want ik wil het citaatrecht nu ook weer niet uit zijn voegen rukken…

De nieuwste ‘speciale’ Suske en Wiske-strip wordt wellicht het grootste evenement in het stripjaar 2020. De Sonometer, getekend door Dirk Stallaert, moet niet enkel een eerbetoon zijn aan Willy Vandersteen, maar het album heeft meteen de arrogante hoogmoed om zichzelf in de Blauwe Reeks te nestelen. De strip is werkelijk prachtig, maar de loftrompet kan in de koffer blijven.

Standaard Uitgeverij pakt voor de 75-jarige verjaardag van de reeks Suske en Wiske uit met een stunt. Eén van de beste Vlaamse striptekenaars, Dirk Stallaert, werkte een (zogenaamd) onafgewerkt verhaal van Willy Vandersteen af. Niet zomaar een verhaal maar eentje dat tot de Blauwe Reeks moest behoren: een serie albums die ooit met blauwe kaft verschenen en tot de beste van de grootmeester worden gerekend.

Voor niet-kenners zijn dat de stripverhalen waar Wiske in plaats van een ananaskapsel een nektapijtje met blonde krullen heeft. Deze verhalen ontstonden nadat de geestelijke vader van Kuifje, Hergé, de Vlaamse krantenstriptekenaar Vandersteen overtuigde om voor het weekblad Kuifje verhalen te produceren.

Hergé gruwde echter van de volkse en soms absurde kenmerken van de Vlaamse strips. Dus raadde hij Vandersteen aan om Sidonie (toen heette ze nog zo), professor Barabas en Schalulleke (idem) weg te laten. De politieke grappen en grollen uit de katholieke kranten moesten achterwege blijven. Lambik moest iets minder een idiote klaploper, en meer impulsieve burgerman zijn met een gouden hart (zeg maar een soort kapitein Haddock). Ook de tekenstijl moest volgens Hergé een pak verzorgder.

Dit leidde tussen 1950 en 1959 tot zeven parels van albums zoals Het Spaanse spookDe bronzen sleutelDe Tartaanse helmDe schat van BeerselHet geheim der gladiatorenDe gezanten van MarsDe groene splinter en Het gouden paard. Deze verhalen werden later aangepast om ook in de Rode Reeks te verschijnen en sedert 2017 verschenen enkele opnieuw ingekleurd in de witte reeks of classics.

In 2020 duikt plots het verhaal op dat een negende verhaal zou bestaan. De uitgeverij pakte uit met de aankondiging dat niemand minder dan Dirk Stallaert de strip zal afwerken. Helaas bleek uit het door de uitgeverij opgemaakte dossier dat Vandersteen enkele halve pagina’s had geschetst en geïnkt (zie afbeelding). Dat onafgewerkte verhaal bestond met andere woorden uit amper enkele stroken.

In 1959 kwam het omwille van commerciële belangen en een felle ruzie over wie de stripalbums mocht uitgeven (Lombard de uitgever van weekblad Kuifje of Standaard Uitgeverij) tot een breuk tussen Vandersteen en het weekblad.

Gezien Vandersteen rond die tijd in een promotiestunt van KLM en de krant De Standaard door Azië reisde met de schrijfster Maria Rosseels deed Vandersteen in Tokio enkele ideetjes op voor een volgend verhaal voor (het weekblad, RDS) Kuifje. De titel kon De geluidsmaniak of De sonometer worden.

Rond die tijd vatte Vandersteen ook het idee op om net als Hergé een studio te starten en met vaste medewerkers zijn productie te verhogen en daarnaast lucratiever reclamewerk te leveren. In welke mate dit allemaal meespeelde om het verhaaltje in Japan uiteindelijk verticaal te klasseren is niet geweten.

Wat Standaard Uitgeverij bezielde om op basis van een paar stroken en misschien een synopsis de Franse scenarist François Corteggiani opdracht te geven een scenario te schrijven dat zich moest voordoen als het onafgewerkte verhaal van Willy Vandersteen is een mysterie. Maar de rest zal je dus moeten lezen op Doorbraak.be.

Lode Goukens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.