De Zwitser Stefan Küng (foto’s Erik Westerlinck) is niet alleen de nationale tijdritkampioen, ook op de weg mag hij de Zwitserse vlag eren. Hij soleerde naar de overwinning in Märwil. Küng, die ploegmakker Sebastien Reichenbach opvolgt, had aan de finish een bonus van 4’57” op Danilo Wyss (NTT) en Simon Pellaud (Androni). “Ik wil de organisatie bedanken”, reageerde Küng. “Woensdag wisten we zelfs nog niet of we zouden kunnen koersen. Maar de omstandigheden waren veilig en ik was nog meer gemotiveerd.” (Sporza)

Stefan Küng (Wil, 16 november 1993) boekte oorspronkelijk als junior goede resultaten voor… Lichtenstein. Via zijn grootmoeder heeft hij namelijk ook die nationaliteit. Hij nam zelfs voor dat land deel aan het EK voor kleine Europese landen. Toen hij in 2012 de overstap maakte naar de beloften koos hij uiteindelijk toch voor de Zwitserse nationaliteit. Hij sloot in 2013 aan bij het BMC Development Team, het opleidingsteam van BMC Racing Team. Tijdens het wereldkampioenschap baanwielrennen van 2013 wist hij tijdens het onderdeel achtervolging een verrassende derde plaats te bemachtigen na Michael Hepburn en Martyn Irvine. Een jaar later tijdens het WK wist hij nog één plek beter te doen, hij werd tweede achter de Australiër Alexander Edmondson. Later in dat WK reed hij samen met Théry Schir ook nog naar een derde plek in de ploegkoers.
In 2014 brak hij ook op de weg door. In de Ronde van Normandië eind maart won hij de proloog, in de overige etappes presteerde hij constant. Uiteindelijk won hij het eindklassement met vier seconden voorsprong op Benoît Jarrier. In voorbereiding op Europese kampioenschappen won hij de Flèche Ardennaise, en werd hij tweede tijdens de Zwitserse kampioenschappen tijdrijden achter Fabian Cancellara. Op het EK zou hij uiteindelijk zowel de weg- als tijdrittitel winnen. Door zijn goede prestaties tekende hij eind 2014 een tweejarig contract bij het World Tour-team BMC Racing Team.
De wereldkampioenschappen op de baan waren Küngs eerste doel in 2015. Hij won er zijn eerste wereldtitel in de achtervolging, ditmaal voor de Australiër Jack Bobridge en Julien Morice uit Frankrijk. Dat jaar mocht hij nog tweemaal het zegegebaar maken, een eerste maal in de Volta Limburg Classic en een tweede maal tijdens de 4de etappe van de Ronde van Romandië. Beide overwinningen kwamen tot stand na een indrukwekkende solo.
Voor zijn volgende individuele overwinning was het wachten tot 2017. Hij slaagde erin om zijn kunstje uit 2015 te herhalen en won voor de 2de maal in zijn carrière een etappe in de Ronde van Romandië. Hij toonde zijn tijdritcapaciteiten door zowel de Zwitserse tijdrittitel en de tijdrit in de BinckBank Tour te winnen. Het jaar daarop deed hij dit nog eens over.
In 2019 heeft hij de tijdrit in de Ronde van Algarve gewonnen. Op exact hetzelfde parcours als vorig jaar, 23,5 kilometer en heuvelachtig, haalde hij het voor Kragh Andersen en Yves Lampaert. Daarna hij net als twee jaar geleden de tweede rit in de Ronde van Romandië gewonnen na een indrukwekkende solo.

In 2020 werd hij nogmaals kampioen van Zwitserland tijdrijden en niet lang daarna wist hij in Plouay de Europese titel in het tijdrijden te veroveren. Met groot machtsvertoon wist hij zijn concurrenten voor te blijven. De zilveren medaille was voor Remi Cavagna. Tweevoudig winnaar Victor Campenaerts moest tevreden zijn met brons. Op het WK daarentegen was het Küng die zich met dat metaal tevreden moest stellen achter Filippo Ganna en Wout Van Aert. (Wikipedia)

Knipsel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.