Eerder deze maand was het precies honderd jaar geleden dat de Amerikaanse acteur Montgomery Clift werd geboren. Ik heb er toen geen aandacht aan besteed wegens tijdsgebrek, maar gisteren heb ik nog eens naar de film “A star is born” uit 1954 gekeken en alhoewel Montgomery Clift hier niet in meespeelt, heb ik deze keer toch beslist alsnog een artikel aan hem te wijden. De reden waarom lees je hieronder…

Edward Montgomery Clift werd geboren in Omaha, als zoon van William Brooks Clift en Ethel Fogg en tweelingbroer van Roberta. Hij stond al op 13-jarige leeftijd op Broadway en verhuisde tien jaar later naar Hollywood, waar hij in 1948 zijn doorbraak had in de film Red River. Datzelfde jaar werd hij genomineerd voor een Academy Award voor Beste Acteur voor zijn rol in The Search.

Clift was een van de eerste acteurs die de method acting in Hollywood toepaste. Samen met Marlon Brando en James Dean stond hij symbool voor een heel nieuwe generatie acteurs. Brando en Clift speelden samen in The Young Lions, al waren ze alleen in de laatste scène van de film samen te zien. Beide acteurs waren geboren in Omaha, Nebraska. Vanwege het succes dat ze beiden hadden en hun identieke geboorteplaats werden ze door de media beschouwd als de “Golddust Twins”.

Na Clifts rol in Red River weigerde hij mee te spelen in Rio Bravo, opnieuw een western met John Wayne. Zijn plaats werd uiteindelijk ingenomen door Dean Martin. Later bedankte hij ook voor de hoofdrol in Sunset Boulevard en East of Eden. Clift werkte ook samen met master of suspense Alfred Hitchcock voor de film I Confess uit 1953 (zie bovenstaande foto). The same year Montgomery Clift turned down the role Norman Maine in A star is born, because he felt that the subject matter was too close to home, aldus de Internet Movie Database, maar eigenlijk moet zijn alcohol- en drugsverslaving dan nog maar pas echt beginnen (zie verder). Clift won overigens nooit een Academy Award maar werd, ondanks zijn korte carrière, wel genomineerd voor vier Oscars.

Zijn grootste succes had hij in de drie films waarin hij met Elizabeth Taylor een paar vormde: A Place in the Sun (1951), Raintree Country (1957) en Suddenly, Last Summer (1959). Op 12 mei 1956 had hij, komend van een feest bij Elizabeth Taylor, een auto-ongeluk. Clift reed in zijn wagen achter de auto van zijn vriend Kevin McCarthy. Omdat Clift heel dicht tegen de bumper van McCarthy’s wagen reed versnelde deze steeds meer. Clift probeerde te volgen maar reed in een bocht tegen een elektriciteitspaal. McCarthy stopte en liep naar het wrak. Hij zag Clift nergens liggen. De motor draaide nog en hij rook de olie van de wagen. McCarthy haalde zijn auto en scheen met de koplampen op het wrak. Clift lag onder het dashboard van de auto. McCarthy reed naar Taylors huis, waar hij enkele mannen riep om hem te helpen. “There’s been a terrible accident,” riep hij. “I don’t know whether Monty’s dead or alive – get an ambulance quick!” 

De mannen hielden Liz Taylor tegen vanwege de gruwelijkheid van het ongeluk. Ze vocht zich een weg naar buiten en kroop langs de achterdeur van de wagen in het wrak. Ze trok het lichaam van Clift uit de wagen en merkte dat hij aan het stikken was in de twee tanden die hij had ingeslikt. Taylor haalde de tanden er met haar vingers uit. Zijn gelaat werd door het ongeluk enorm aangetast. De opnames voor Raintree Country werden stilgelegd en de resterende scènes moesten later zodanig gedraaid worden dat zijn verlamde gezichtshelft nauwelijks in beeld kwam.

Clift, wiens gezicht duidelijk was aangetast door zijn auto-ongeluk, begon steeds meer drugs te gebruiken. Hierdoor werd zijn vroege dood door de bekende acteerleraar Robert Lewis omschreven als de langste zelfmoord in Hollywood. Ondanks zijn verslaving werkte Clift na zijn ongeluk nog samen met actrice Marilyn Monroe voor The Misfits en met regisseurs Elia Kazan en John Huston voor respectievelijk Wild River en Freud: The Secret Passion, een film over de bekende psychiater Sigmund Freud. In 1961 werd hij voor de laatste maal genomineerd voor een Oscar, ditmaal voor zijn bijrol in de film Judgment at Nuremberg. Hoewel zijn rol in deze film maar zeven minuten duurde, had Clift veel moeite met het onthouden van zijn tekst door zijn drugsproblemen. Regisseur Stanley Kramer probeerde hem te kalmeren en te zeggen dat de tekst er niet echt toe deed. Clift improviseerde een groot deel en leverde volgens Kramer een uitstekende prestatie.

In 1966 speelde hij zijn laatste filmrol in The Defector. De opnamen vonden plaats in februari t/m april 1966. De film speelt zich af in Leipzig in het voormalige Oost-Duitsland, maar werd uiteraard opgenomen in West-Duitsland.

Clift zou daarna de hoofdrol gaan spelen in Reflections in a Golden Eye, waarin hij opnieuw met Elisabeth Taylor te zien zou zijn, maar hij stierf nog voor de opnames. Zijn plaats in deze film werd op aanraden van Taylor ingenomen door Marlon Brando.

Op 23 juli 1966 stierf Clift aan een hartaanval, waarschijnlijk veroorzaakt door zijn drugs– en alcoholverslaving. Clift lag naakt en dood op zijn bed toen hij door zijn vriend Lorenzo James werd gevonden. Zijn lichaam werd begraven op Quaker Cemetry in Brooklyn (New York).

Montgomery Clift had voor zijn auto-ongeluk meerdere relaties met zowel mannen als vrouwen. Zijn biseksualiteit is nooit door Clift zelf bevestigd. In de jaren vijftig werden er wel vaker sterren zoals Clift, Dean en Brando ervan verdacht het bed te delen met zowel mannen als vrouwen. Maar in het geval van Clift is dit bevestigd door zijn beste vriendin Elizabeth Taylor, zijn broer en zijn neef. Na het beruchte auto-ongeval waren Clifts hechte relaties eerder emotioneel dan seksueel en was hij enorm verbonden met oude vrienden zoals Elizabeth Taylor, Nancy Walker en Libby Holman. Taylor was ook een van de weinige personen die Clift bleven steunen tot aan zijn dood toe. (Wikipedia)

2 gedachtes over “Montgomery Clift (1920-1966)

  1. Clift’s verslaving aan drugs dateert al van veel vroeger dan zijn auto-ongeluk van 1956. Clift had regelmatig aanvallen van dysenterie waarvoor hij in 1942 twee maanden lang werd opgenomen in een kliniek in New Orleans. Vanwege die kwaal werd hij afgekeurd voor militaire dienst. De ziekte bleef een probleem en de medicijnen die hij gebruikte veroorzaakten verdoving. Vooral een opiaat pijnstiller werkte verdovend. Om die reacties te verminderen slikte hij amfetamines en Rilatin. Zijn zakken puilden uit van de medicijnen, die hij ook uitdeelde alsof het snoepjes waren.

    Geliked door 1 persoon

  2. De reden dat Monty het aanbod voor Rio Bravo afwees, was omdat hij en John Wayne waarmee hij de film Red River gedraaid had, mekaar niet meer konden rieken of zien. Zeker niet nadat Wayne hem een “arrogant little bastard” genoemd had in een interview voor Life Magazine. Bovendien ergerde Monty zich aan het geforceerde macho-gedrag van Wayne en zijn vrienden, tijdens het draaien van Red River. Begrijpelijk dus van zijn kant om de rol in Rio Bravo aan zich te laten voorbijgaan.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.