De Kalmthoutse wielrenner Ludo Delcroix viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Dat betekent dat hij ook al bijna zestig jaar oud was op bovenstaande foto van Erik Westerlinck. Maar ik zou eerlijk gezegd niet weten, wie hij precies is. Ik gok op de tweede van rechts (aangezien de eerste van rechts Danny De Bie is).

Ludo Delcroix had eigenlijk recht op een bronzen plak in de 100km ploegentijdrit op de Olympische Spelen van München 1972, maar hij en zijn ploegmaten Louis Verreydt, Staf Van Cauter en Staf Hermans hebben deze nooit ontvangen omdat ze als vierde waren aangekomen en als dusdanig niet voor de dopingcontrole waren opgeroepen. De bronzen medaille was nochtans vrij gekomen omdat de Nederlandse ploeg werd geschrapt naar aanleiding van een positieve controle van één van de renners.
Als prof was Delcroix’ voornaamste prestatie ongetwijfeld zijn ritzege in de negende etappe van de Ronde van Frankrijk 1979 tussen Amiens en Roubaix. Op de piste van Roubaix hield hij 19 seconden over op illustere namen als Dietrich Thurau, Michel Pollentier, André Dierickx en Joop Zoetemelk.
Een jaar later versloeg hij Gerrie Knetemann in de openingsrit van de Ronde van Nederland tussen Breda en Zandvoort en mocht hij dus de leiderstrui aantrekken. In het eindklassement zou Knetemann hem uiteindelijk met minder dan een minuut voorafgaan.
Dat jaar won hij ook de Grote Prijs Poeske Scherens in Leuven met anderhalve minuut voorsprong op Frans Van Looy en bijna twee minuten op het peloton.
In het jaar 2000 klom hij opnieuw op de fiets om deel te nemen aan de Ronde van Burkina Faso. Op dat moment was hij echter al eerder bekend als vader van zangeres Nathalie Delcroix van Laïs. Een jaar eerder had ik voor de Gentse editie van Het Laatste Nieuws nog haar twee collega’s geïnterviewd omdat deze aan het Gentse conservatorium hadden gestudeerd. Dat was bij mooie Nathalie niet het geval en daarom moest zij tot mijn grote spijt buiten beeld blijven. Ik herinner me wel nog dat ik haar langs mijn neus weg vroeg: “Hoe is het nog met de Ludo?”
“Ken jij mijn vader dan?” vroeg ze verbaasd.
Welnee, Nathalie, maar zo spreken wij wielerliefhebbers nu eenmaal over onze idolen.
Aangezien ze zoals gezegd niet in het interview werd betrokken, kon ik er dus verder niet op doorgaan en moest ik zelf op Humo van vijf jaar later wachten om nog het volgende over Ludo te vernemen: “Mijn vader luistert naar Helmut Lotti en toch zie ik hem doodgraag.” (Humo 20/4/2004)

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.