Het is vandaag 45 jaar geleden dat ex-wielrenner Emiel Van Cauter in duistere omstandigheden om het leven kwam in Bangkok. Zijn dochter Carina is op dit moment gouverneur van Oost-Vlaanderen!

Op de site van Wielerarchieven ontspint er zich over hem een levendige discussie, ingeleid door de bij mijn lezers wel bekende Theo Buiting. Ik probeer één en ander in de juiste volgorde te zetten. Laten we beginnen met Jozef Thielemans: “Over de beginjaren van Miel verscheen in Het Laatste Nieuws van dinsdag 31 januari 1956 het volgende. Geboren op 2 december 1941 te Wolvertem-Meusegem, studeerde Miel Van Cauter aan de normaalschool te Brakel (waarschijnlijk bedoelden ze Brussel). Nadat hij met zijn 1m67 kg evenals zijn broer jockey gespeeld had waagde hij zich in 1949 aan de wielersport. Meteen had hij zijn weg gevonden. Datzelfde jaar behaalde hij 18 overwinningen. Sommige daarvan schreef hij op zijn actief nadat hij dezelfde dag om 4u30 was opgestaan en tot ’s middags hard boerenwerk had verricht. Hij heeft echter moed te koop en schrikte hem nooit af: twee jaar geleden, toen zijn vader ziek werd, stond hij practisch alleen aan het hoofd van de 7 ha grote boerderij. Ondertussen reed hij 21 overwinningen bijeen en hielp zijn broer in de begrafenisonderneming.”

Die begrafenisonderneming was wellicht aanleiding voor de anekdote die door Theo wordt aangehaald: “Volgens collega beroepsrenners uit zijn tijd kwam hij vaak met een lijkwagen naar de koers. Lijkt me een beetje morbide, alhoewel courir c’est mourir un peu (dixit Krabbé).”

1950 8 overwinningen
1951 14
1952 20
1953 21
1954 17

Frascati 55: “Mijn vader herinnert zich ook nog een pittige anecdote van Miel, die in 1953-54 een serieuze concurrent was van Maurice Meuleman bij de liefhebbers. In een wedstrijd in Nieuwerkerken (O-Vl) ging het er in de spurt zo heftig aan toe dat ze mekaar van de weg reden. Meuleman werd uiteindelijk gedeklasseerd en van Cauter als winnaar gezet.”

En nog: “Na zijn wereldtitel bij de amateurs in 1954 (Solingen – wat blijft die aankomstfoto toch “aangrijpend”) ging hij als een komeet over bij de profs en werd in 1955 onmiddellijk kampioen van België, 4de in LBL, 4de in Parijs -Tours en 11de in de Ronde van Lombardije, maar daar is het bij gebleven. Zoals velen (o.a. ook André Noyelle) die schitterden bij de amateurs, kon hij de beloften niet waar maken. Hij reed tot 1959 verder met enkele kleine overwinningen en probeerde het nog eens in 1961, maar zonder succes.”

J.P.Vanwin: “De foto van Solingen is een posterversie waard en pasklaar te gebruiken voor een campagne tegen dopinggebruik in de sport. Nu is het wel zo dat er van die generatie bijna geen anderen rondtoerden dan zij die aan de amfetamines gezeten hadden. Dat was toen niet verboden en heel normaal binnen het wielrennen. Wie dat niet wou pakken was in die jaren een domme conservatief. Wie niet wist dat het bestond was meer dan achterlijk.”

Frascati55: “Misschien bedoelen we allen bovenstaande foto, maar ik betwijfel of het de aankomstfoto is.”

Een zekere Andreas haalt nog een anekdote aan:  “In een kampioenschap van België gewonnen door Rik Van Looy behoorde hij ook tot de kopgroep. Wegens een defect aan zijn fiets (kaderbreuk?) hing Rik Van Looy het laatste gedeelte van de ontsnapping steeds achteraan te bengelen in het kopgroepje ondanks de aanmaningen van Miel Van Cauter. Maar toen de aankomst in zicht kwam vergat hij het euvel aan zijn fiets en won overtuigend. Miel Van Cauter protesteerde luidkeels tegen zulke ‘profiteur’. En ik geloof zelfs dat Rik toen om het tegendeel te bewijzen in een van de volgende wedstrijden Miel Van Cauter lik op stuk gaf door zijn prestaties op de fiets.”

En Willy Bladt voegt daaraan toe: “Heb Miel nog weten crossen in Zemst wel met een sigaar in zijn mond. Hij heeft bij mijn moeder in het café nog een bingokast staan gehad. Als U naar linkhoutbikers gaat hebt U nog vele mooie foto’s van Miel.”

Andreas vertelt over hoe het Miel verging na zijn wielerloopbaan: “Emiel Van Cauter startte na zijn loopbaan een zaak in café-automaten en boerde daar waarschijnlijk zo goed dat hij een wielerploeg oprichtte (Magniflex-Van Cauter) waarvoor o.a. Rik Van Linden nog uitkwam. Hij kwam later geheimzinnig om het leven in Bangkok. Rond die tijd overleed geloof ik ook Serge Reding, onze gewichtheffer die een zilveren medaille behaalde op de Olympische Spelen van Mexico.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.