All About Eve is een Amerikaanse film uit 1950 onder regie van Joseph L. Mankiewicz met in de hoofdrdrollen Bette Davis en Anne Baxter. Het scenario van de film is gebaseerd op het korte verhaal “The Wisdom of Eve” van Mary Orr. Het verhaal werd gepubliceerd in Hearsts International-Cosmopolitan in mei 1946. All About Eve werd geprezen door de critici en werd genomineerd voor veertien Academy Awards waarvan er zes verzilverd werden, waaronder die van Beste Film. In 1990 werd de film vanwege het esthetisch, cultureel en historisch belang, geselecteerd voor conservering in het National Film Registry van de Amerikaanse Library of Congress.

Schrijfster Mary Orr putte haar inspiratie uit een merkwaardige geval van stalking dat actrice Elisabeth Bergner meemaakte. Bergner trad in de jaren 1943-1944 op in de toneelvoorstelling ‘The Two Mrs. Carrolls’. Een jonge fan die de actrice bleef achtervolgen, werd uiteindelijk door Bergner in huis genomen en zelfs tot persoonlijk assistent gepromoveerd. Het meisje misbruikte echter het in haar gestelde vertrouwen en probeerde de positie van Bergner te ondermijnen. Later zou Bergner het incident beschrijven in haar autobiografie ‘Bewundert viel, und viel gescholten’.

In het verhaal dat Orr op basis van dit gebeuren schreef, krijgt het meisje een meer meedogenloos karakter, dat haar in staat stelt om de carrière van de actrice te stelen. Orr verkocht het artikel aan Cosmopolitan, die het publiceerde in de editie van mei 1946. Een aantal jaren gebeurde er niets totdat Orr een scenario voor een radioversie schreef op basis van haar verhaal. Op 24 januari 1949 zond NBC’s Radio City Playhouse het stuk uit onder de titel ‘The Wisdom of Eve’ met Claudia Morgan en Marilyn Erskine in de hoofdrollen. Het was redacteur James Fisher van de verhalenafdeling van 20th Century Fox die de radiovoorstelling hoorde. Hij liet het verhaal uit Cosmopolitan uit de archieven komen en bracht het onder de aandacht van Joseph L. Mankiewicz.

De regisseur speelde met het idee een film te maken over een ouder wordende actrice, maar zocht naar meer inspiratie om er een echt verhaal van te maken. Het verhaal van Orr sloot hierbij perfect op aan. De toevoeging van het meedogenloze meisje dat uit is op de carrière van de oudere actrice was precies wat hij nodig had. Mankiewicz haalde 20th Century Fox over om de filmrechten van Mary Orr te kopen voor 3500 dollar. Vervolgens reed hij naar de San Ysidro Guest Ranch bij Santa Barbara om het verhaal uit te werken. Het resultaat was een scenario van tweeëntachtig pagina’s met als titel “Best Performance”.

Mankiewicz had een aantal veranderingen aangebracht in het verhaal van Orr. Zanuck werkte enthousiast aan het herschrijven van het scenario mee. Met behulp van Zanuck werd het oorspronkelijke scenario van Best Performance teruggebracht tot zo’n dertig pagina’s. Het was ook zijn inbreng om de titel van de film te wijzigen in All About Eve. Zijn inspiratie hierover is terug te vinden in de openingsscène van de film waarin we de stem van George Sanders horen zeggen dat hij ons snel ‘iets meer zal vertellen over Eve, alles over Eve, eigenlijk’.

Regisseur Joseph Mankiewicz wilde graag Susan Hayward inzetten als de oudere actrice, Margo. Maar producent Darryl F. Zanuck vond Hayward te jong voor de rol. Hij slikte zijn trots in en belde Bette Davis. Davis werd beschouwd als gif voor de bioscoopkassa, vanwege een groot aantal flops. Zanuck had al in geen jaren meer met de actrice gesproken. De twee hadden een gigantische ruzie gehad in 1942 toen Davis opstapte als voorzitter van de Motion Picture Academy. Davis was bezig met de opnamen voor de film Payment on Demand (1951) toen Zanuck belde. Ze dacht eerst aan een grap, maar kreeg snel door dat Zanuck binnen tien dagen wilde beginnen met de opnamen. Davis las het scenario en zei enthousiast ‘ja’ tegen het aanbod. 

Alhoewel Anne Baxter alleen nog maar bijrollen had gespeeld, was ze de eerste keus van regisseur Mankiewicz voor de rol van Eve Harrington. Hoewel Bette Davis nooit veel gaf om haar tegenspeelsters, raakte ze wel goed bevriend met Anne Baxter. Ze prees de jonge actrice uitbundig voor haar spel.

De rol van miss Caswell ging naar de toen nog onbekende Marilyn Monroe. Monroe kreeg de rol na een uitgebreide lobbycampagne van haar agent. De onervaren Monroe werd zo gekleineerd door Bette Davis, dat ze van de set liep en moest overgeven.

In 1950 was openlijke homoseksualiteit in films streng verboden. Volgens Hollywoods eigen filmcensuur, de Hays Code waren zelfs verwijzingen naar homoseksualiteit niet toegestaan. Hoofdcensor Joseph Breen las samen met zijn medewerkers alle scenario’s voor de filmopnamen. Menig regisseur of scenarist kon vervolgens kiezen of delen. Het scenario aanpassen aan de Hays code of een film maken die sowieso niet in de bioscopen zou worden gedraaid. All About Eve zou onder de oppervlakte homoseksuele thema’s verbergen. Bijvoorbeeld een suggestie van een lesbische relatie tussen Eve en Karen. Volgens Robert J. Corber in zijn boek Homosexuality in Cold War America: Resistance and the Crisis of Masculinity (1997) is het centrale thema van de film juist de verdediging van de traditionele waarde van het huwelijk en heteroseksualiteit tegenover de vrouwelijke kracht en homoseksualiteit. Hij zet de heteroseksuele relatie van Margo en Bill af tegen de kille en liefdeloze carrièremakers als Eve en Addison, die volgens hem homoseksueel zijn. Met name Eve die de huwelijken van Margo en Bill en ook die van Karen en Lloyd probeert te torpederen ziet Corber als een voorbeeld van vrouwelijke kracht, gecombineerd met homoseksualiteit. Hij wijst op de scène waarin Eve, na een poging om het huwelijk van Lloyd te laten stranden, wegloopt met haar arm om haar mede-samenzweerster, Karen, geslagen. Ook criticus Kenneth Geist ziet de film als de vastlegging van regisseur Mankiewicz’ afkeer voor lesbiennes en homoseksuelen. In de documentaire “The Celluloid Closet” worden veel voorbeelden gegeven van homoseksualiteit in All About Eve. Overigens heeft Mankiewicz altijd ontkend dat zijn film iets te maken heeft met homohaat. Merkwaardig genoeg heeft de film, ondanks zijn vermeende homofobie, inmiddels een cultstatus bij het Amerikaanse homoseksuele publiek. Dit is echter meer te danken aan Bette Davis, die zich positief heeft uitgelaten over homoseksuele mannen in een vraaggesprek uit 1972.

In de film wordt een fictieve prijs uitgereikt voor de beste actrice. Mankiewicz bedacht de prijs en leende de naam ‘Sarah Siddons’ van de Britse actrice Sarah Siddons (1755-1831). Ook was hij betrokken bij de vormgeving van het beeldje dat als symbool wordt uitgereikt. In 1952 besloot een groep vaste theaterbezoekers uit Chicago om de ‘Sarah Siddons Award’ echt in te stellen en jaarlijks uit te reiken aan een actrice die zich door haar acteerprestaties onderscheiden heeft in een toneelproductie in Chicago. Het beeldje werd gekopieerd van het origineel in de film. Bette Davis kreeg een ere-Sarah Siddons in 1973. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.