John Lennon zou vandaag tachtig jaar geworden zijn…

November 1956. De zestienjarige John Winston Lennon heeft zich “Rock around the clock” van Bill Haley aangeschaft en is wild van de skiffle-optredens van Lonnie Donegan.
Hij heeft nog meer muzikale invloeden ondergaan in zijn woonplaats. Liverpool, aan de monding van de Mersey, is immers een havenstad met een poort op Ierland en op de Verenigde Staten. Zware industrie zorgt voor een zekere welstand, maar geeft de straten ook een troosteloos uitzicht. Milieuverontreiniging heet dat sinds de jaren zeventig.
Amerikaanse matrozen brengen hun muziek mee. De blanken country and western dat vooral in de smaak valt van de talrijke Ieren die zich in Liverpool hebben gevestigd, maar knapen als Lennon zijn meer geïnteresseerd in de blues van de zwarten. Op die manier zal hij later ook Chuck Berry en Little Richard leren bewonderen, al worden Elvis Presley en Buddy Holly eveneens zijn idolen.
Maar “knapen als Lennon”: wat betekent dat? John: “Toen ik zo’n jaar of twaalf was, dacht ik reeds dat ik een genie moest zijn, maar ’t viel niemand op. Ik dacht er geregeld over na of ik nu een genie was of gek. Ik dacht, nou, ik kan niet gek wezen omdat niemand me links laat liggen; daarom ben ik een genie. Ik bedoel, genialiteit is een vorm van gek-zijn en we zijn ’t allemaal… Een paar leraren merkten me op, moedigden me aan om ’t een en ander te lezen, om te tekenen of te schilderen – om mezelf uit te drukken. Maar meestal probeerden ze me godverdomme tandarts of leraar te laten worden… Ik werd artiest omdat de vrijheid me nauw aan het hart lag – in een klaslokaal of kantoor kon ik niet aarden.” (*)
Al gauw – ook omdat zijn ouders gescheiden zijn en zijn tante Mimi die hem opvoedt totaal geen vat op hem krijgt – loopt John Lennon dan ook haagschool. Zo ontmoet hij Paul McCartney, een modelleerling, die evenwel een crisisperiode doormaakt omdat op een vrij beslissende leeftijd net zijn moeder is overleden. In diens spoor loopt – zo goed als met een snotneus nog – George Harrison. In Liverpool wordt er vlug geroddeld dat Lennon de twee knaapjes aan het verloederen is. De waarheid is dat ze samen muziek maken. Als The Quarrymen. En als The Quarrymen zijn ze méér Beatles dan onder de beroemde naam zelf. Dan is het nog écht. De vriendschap dus. Hun producer George Martin vertelt over zijn eerste contact met hen: “Ze waren heel solidair, weet je. Ze namen het altijd voor mekaar op, ze beschermden mekaar echt, zoals een Liverpoolse jeugdbende dat zou doen. Ze vormden een echte eenheid, een groep in de ware zin van het woord. Epstein en ik stonden daarbuiten.”

“WORKING CLASS HERO”
Terloops gezegd, John Lennon zou zich altijd graag als “working class hero” manifesteren, maar in werkelijkheid was hij de “meest luxueuse” Beatle. In de tijd van The Quarrymen bijvoorbeeld, werd er wel duchtig gerepeteerd ten huize McCartney en Harrison, maar beide jonge heren kwamen er bij tante Mimi niet in: “Mimi was certainly not going to have any Teddy Boys from a rock group coming to her house” (Hunter, p.56). Trouwens ook zijn latere vrouw Cynthia Powell, die hij op de kunstschool had leren kennen, was van “the posh part” (Hunter, p.62) van Liverpool.
“INDIVIDUELE VRIJHEID WAS EEN WEELDE”
Van in het begin schrijven Lennon en McCartney reeds eigen nummers, maar eerst moet er nog een contract in Hamburg worden afgewerkt als rock’n’roll-groep. Ene Pete Best gaat mee als drummer. Hij heeft zijn eigen schare fans, maar in weerwil van cafétwisten neemt Epstein, voornamelijk in overleg met Lennon, een drummer uit een concurrerende groep in dienst voor een paar demo-opnamen: Ringo Starr.
Epstein, dat is Brian Epstein, een homofiel platenhandelaar die wel wat ziet in de groep. Het begin is eerder ontgoochelend. De meeste firma’s wijzen hen af. Enkel Parlophone wil het wagen omdat ze sowieso toch al verlieslatend zijn. De eerste single “Love me do” (5 oktober 1962) wordt geen echt succes. De eerste elpee “Please please me” (22 maart 1963) wordt op de hoes dan ook vrij voorzichtig aangeprezen: “De meest opwindende en geperfectioneerde groep sedert The Shadows.” Er wordt wel veel nadruk gelegd op het ontluikende schrijverstalent: “Het ingebouwde schrijversteam Lennon-McCartney heeft reeds een pak eigen composities achter de hand om van nu tot 1975 met een gezapig tempo steeds nieuwe originele singles uit te brengen!” (**)
Ondertussen wordt er gefluisterd dat Brian Epstein vooral geïnteresseerd is in John Lennon… Sedert beide protagonisten gestorven zijn, steken de geruchten over een verhouding tussen John en Brian steeds meer de kop op.  Zo speelde acteur Ian Hart, die de rol van John Lennon vertolkt in “Backbeat”, ook deze rol in een korte film over het begin van deze verhouding, nl.tijdens een vakantie in Spanje die begon op 2 april 1963. Het strafste is wel dat Cynthia Lennon Powell op dat moment hoogzwanger was!

99 julian lennon


Op 8 april 1963 wordt Julian Lennon geboren, maar vader John keert pas op 11 april terug. Hey Jude, don’t take it bad! (***) Wat optredens betreft is het dan even kalm, o.a. omdat Willem Duys hen weigert voor Le Grand Gala du Disque (hij gaf de voorkeur aan The Spotnicks), zodat op 29 april John alweer met vakantie vertrekt. Deze keer met de andere Beatles naar de Canarische eilanden.
Men neemt over het algemeen aan dat tijdens die vakantie John Lennon Brian Epstein heeft toegestaan hem (John dus) af te trekken, maar tot een “volwaardige” homoseksuele verhouding zou het evenwel niet gekomen zijn. Niet zo volgens schandaalbiograaf Albert Goldman echter, die in “The Lives of John Lennon” schrijft dat Epstein met Lennon een SM-verhouding had. Hij suggereert zelfs dat Epstein om het leven zou zijn gekomen tijdens een SM-spel met een Coldstream Guardsman. Zijn advocaat David Jacobs, die 16 maanden later zélf op dergelijke manier omkwam, zou dit helpen verdoezelen hebben.

Ronny De Schepper
(met dank aan Raymond Thielens)

(*) De meeste citaten van John Lennon komen uit “Rolling Stone” en zijn in het Nederlands verschenen in Humo of Knack en in boekvorm bij Bruna.
(**) Als ik dit echt letterlijk heb geciteerd, is dit wel merkwaardig, want alleszins op de originele Engelse editie worden de composities heel uitzonderlijk als “McCartney-Lennon” aangeduid. Dit is werkelijk uitzonderlijk, want dit lag heel gevoelig. Het was uiteraard John Lennon die had gedecreteerd dat het “Lennon-McCartney” zou worden. Toen Paul McCartney vroeg waarom dat zo was, kreeg hij als antwoord: “Omdat dit beter klinkt.” Enfin, McCartney legde zich (zoals gewoonlijk) neer bij deze beslissing van John, maar na diens dood vroeg hij aan Yoko Ono of hij op z’n minst zijn eigen nummers niet als “McCartney-Lennon” mocht aangeven. Ono weigerde.
(***) Men kan zich afvragen waarom John Lennon dit nummer van Paul McCartney “liet passeren”. Het antwoord is vrij eenvoudig: hij dacht dat het over hemzelf ging i.p.v. over Julian. Hunter Davies vertelt in “The authorised biography” overigens een heel ander verhaal, maar dat is natuurlijk omdat het een authorised biography betreft… Anderzijds vertelt hij wél (op p.250) dat er zich bij het vertrek naar Bangor (om te gaan mediteren bij de Maharishi) een gelijkaardig incident voordoet. Cynthia wordt door een overijverige politieman voor een ordinaire fan gehouden en wordt op die manier verhinderd op de trein te stappen. Allemaal goed en wel, maar waarom deed John Lennon niets op dat moment? Wellicht had hij niet eens in de gaten dat Cynthia niet langer volgde!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.