Fingerspitzengefühl. Sommigen hebben het. De meesten niet. Collega J.M. hééft het. Toen hij in de krant het bericht las dat Viktor Lazlo even langs kwam in de Brusselse FNAC, wilde hij er per se naartoe. Niet dat hij Viktor Lazlo kende. Hij herinnerde zich zelfs niet meer dat dit de communistische verzetsstrijder was uit de beroemde Humphrey Bogart-film « Casablanca ». Neen, in dat berichtje stond ook nog dat Viktor Lazlo een zangeres was en dát intrigeerde hem. Zelf kende ik Viktor Lazlo wel van de plaat, maar ondanks haar mooie stemgeluid was ik maar matig geïnteresseerd in een ontmoeting omdat ze een product was van Lou « Hollywood Bananas » De Pryck. Het type « Sois belle et tais-toi », dacht ik. Aangezien Jan er echter op stond om te gaan, vergezelde ik hem toch maar. Wie weet in welke avonturen hij anders weer zou verzeild geraken.

86 viktor lazlo

Op weg naar City 2 kwamen we inderdaad al midden drommen tieners zitten. « Ai ! » dacht ik, « dat loopt nooit goed af ». Maar de goedgeklede knaapjes en opgemaakte deerntjes liepen het zaaltje zomaar voorbij, dat op die manier niet eens helemaal vol liep en onder de aanwezigen vielen we zeker niet op, integendeel we zaten qua leeftijd nog vrij goed. De Franstalige rockjournalist Gilles Verlant speelde voor gastheer.
Na wat opmerkingen die in bepaalde kringen als seksistisch worden omschreven over haar minirokje (wordt weer mode, jawel !) en haar merkenkledij, had Verlant Viktor Lazlo reeds plichtsgetrouw laten vertellen hoe ze aan die naam was gekomen (een suggestie van Lou, maar omwille van de ambiguïteit gretig aanvaard), maar dan gooide hij plotseling ten teken van over¬gave de armen in de lucht en stelde voor dat het publiek maar wat vragen zou stellen.
JOAN BAEZ
Nu, dat lieten wij ons geen twee keer zeggen. Fluks de cassetterecorder bovengehaald en geen minuut spijt van gehad. Viktor Lazlo ontpopte zich als een zeer verstandige jonge dame (°Bretagne, 7 oktober 1960, een weegschaal dus), die heel kritisch staat tegenover het hele muziekwereldje en zelfs de maatschappij in het algemeen, maar die tevens erg goed weet wat ze wil en daarbij geen valse schroom kent over haar aantrekkelijke uiterlijk (in de FNAC was ze overigens nog mooier dan op de foto’s van Jo). Een geestelijke striptease als het ware die op z’n minst even boeiend was als de manier waarop ze haar benen kruiste.
We nemen de draad van het gesprek op, op het moment dat ze met haar ouders (een legerofficier uit Martinique, terwijl haar moeder uit Grenada komt, wat haar perfecte uitspraak van het Engels verklaart) in Mol arriveert in het kader van een project van de Europese Gemeenschap.
Toen was ze ongeveer zestien jaar, een leeftijd waarop men gevoelig is voor contestatie, en aangezien de verschillende anti-atoommarsen, zoals ze zelf zegt, als het ware telkens in hun tuin begonnen, wordt dit gevoelen nog versterkt. Ze breekt dan ook met de vioollessen die ze tot dan toe heeft gevolgd en gaat liever met een aantal klasgenoten in een garage protestliederen instuderen.
« Wacht eens even », zeg je nu, « 1960 plus 16 dat maakt 1976… Maar natuurlijk ! De punk ! De garagerock ! » Niks daarvan echter. Viktor Lazlo situeert zichzelf in de post-’68-generatie (« mais très, très post »). Zo vecht ze drie jaar op een nonnekesschool om toch maar jeans te mogen dragen (die ze wellicht op dit moment niet eens meer wil dragen) en speelt ze met haar vrienden inderdaad een soort van folkrock. Bob Dylan is het Grote Voorbeeld en zelf zingt ze min of meer als Joan Baez. Joan Baez ! ’t Es nie meugelijk !
« Ja, kijk, punk betekende op dat moment nog niets hier in België (onze eigen nogal ophefmakende reeks « pop en fascisme » weet je nog, dateert inderdaad van eind ’77) en bovendien, de agressiviteit daarvan heeft me nooit gelegen. Contestatie ja, geweld nee. Zie je wel : typisch ’68 ! »
Ik zou eerder zeggen : 1967, flower power, maar goed, beperkte die contestatiedrang zich dan enkel tot het zingen van Schoone Liedekens ?
« Zeker niet. Toen ik daarna naar Brussel ben gaan wonen om te studeren aan de ULB, ben ik zelfs nog zetster geweest bij Pour, kun je je voorstellen ! Ik liep ook mee in alle betogingen, was betrokken bij acties, maar ergens bleef ik toch nog altijd « een braaf meisje ». Zo gingen we in Schaarbeek eens een hele dag in de clinch met de politie n.a.v. de tariefverhogingen in de metro. Tot ik op een bepaald moment afgezonderd geraak van de rest van de bende en zowaar mijn weg niet meer vind. Wat doe ik ? Ik zet mijn verdrietigste kleinemeisjesgezicht op en — met een heel pak pamfletten nog onder mijn arm — stap ik naar het politiebureau om hen dat te vertellen. En diezelfde flikken die ons de hele dag achterna hadden gezeten met hun wapenstok hebben me netjes naar huis gebracht. Mét de pamfletten. »
ITALIANEN
Allemaal goed en wel, maar hoe zat het met de vorming, de scholing ?
« Oh, ik heb het allemaal gelezen : het rode boekje, het communistisch manifest, maar uiteindelijk heeft dat er maar toe bijgedragen dat ik het gauchisme vaarwel heb gezegd. Want of het nu de communisten waren of de socialisten of de trotskisten of de maoïsten of weet ik veel welke isten, telkens vond ik dat ze afweken van wat de auteurs eigenlijk origineel bedoelden. »
’t Is toch niet waar, zeker ? Maar betekent dat nu dat ze ál haar vroegere idealen overboord heeft gegooid ?
« Zeker niet. Alleen zijn ze wat vager geworden. Ik kan me nog steeds vreselijk opwinden over de sociale onrechtvaardigheid en vooral over het racisme. Alhoewel ikzelf een lichte huidskleur heb (meer melk dan koffie is de gangbare uitdrukking bij de confraters), voel ik me toch een « zwarte ». Zij het dat ik pas erg laat gewaar geworden ben wat racisme precies betekent. Integendeel, in het begin, toen ik op die Europese school zat, toen waren mijn zusje en ik weliswaar de enige kleurlingen, maar aangezien het daar vol Italianen zat, was dit niet direct een nadeel, dat kan je je wel indenken… Neen, toen werd ik eerder met een ander onrecht geconfronteerd, want enerzijds had je Italianen wier ouders net als mijn vader bij de EEG werkten en anderzijds waren er ook kinderen van Italiaanse mijnwerkers. En die kinderen werden gediscrimineerd, wij niet. Later heb ik wel ondervonden wat het betekent de toegang geweigerd te worden in restaurants, cafés, dancings, e.d. Een beetje in Brussel, maar dat was nog niets vergeleken met de Verenigde Staten. Alors là, c’est grave. Zo ben ik in New York eens op stap geweest met een zwarte zanger, die op de koop toe nog erg bekend is ook (ze bedoelt toch niet Jermaine Jackson, zeker ?) en we kregen ternauwernood een plaatsje toebedeeld vlakbij de keuken, waar de kelners constant af en aan liepen, om toch maar de rest van het cliënteel niet af te schrikken. En zo’n dingen zijn schering en inslag in de grote Amerikaanse steden. Daarom neem ik het steeds op voor het recht op anders zijn. Want daar ligt de basis voor alles : als je kan aanvaarden dat iemand anders is dan jezelf, dan ga je die niet discrimineren. En in dat teken wil ik mijn carrière wel stellen. »
Betekent dat dan ook dat je bereidbent om mee te werken aan projecten als Band Aid of Touche pas á mon póte ?
« Dat is nog een ander paar mouwen. Op het eerste gezicht zou ik natuurlijk geneigd zijn van ja te zeggen, maar ik vraag me toch af in hoeverre we hier niet met recuperatie te doen hebben, van de media of van de politieke partijen. Het begint allemaal goed en eerlijk, maar na verloop van tijd… Zelfs het artistieke peil gaat erop achteruit. Trouwens, dat moet je begrijpen, nietwaar, artiesten zijn ook mensen en zij willen misschien wel eens hun goed hart tonen, maar als ze voortdurend in de studio’s moeten kruipen voor een goed doel dan blijft er op de duur geen tijd meer over voor hun eigen carrière, en dus gebeurt het de laatste tijd meer en meer op een loopje. »
NIGHTCLUBS
Terug naar je eigen carrière dan maar. Wat kwam er na Joan Baez ?
« Na Joan Baez kwam Barbra Streisand. Om een beetje bij te verdienen en ook wel om het vak te leren ben ik namelijk een tijdlang in het nightclub-circuit verzeild geraakt, waar ik People zong en dergelijke dingen. »
Dat ze in zo’n nachtclub uiteindelijk Lou De Pryck tegen het lijf moest lopen, verwondert ons geen zier…
« Die nachtclubs zitten inderdaad vol gefrustreerden, des frustrés de la scène wel te verstaan, en producers op zoek naar talent. Alhoewel het in mijn herinnering allemaal een beetje een zwart gat is (?!?), moet het in 1983 geweest zijn dat Lou me daar heeft gezien. Hij heeft me onmiddellijk vertrouwen geschonken en me een plaat laten opnemen, maar het gevolg was alleen dat ik een tijdlang ben gestopt met zingen. Echt waar ! Ik had me mijn eigen stem helemaal anders voorgesteld. Ik dacht dat ik een « zwarte » stem had, gebroken, genre negro spirituals, versta je. En dan bleek ik uiteindelijk vrij « klassiek » te klinken, ook al heb ik nooit zanglessen genomen. Lou en zijn omgeving hebben dan al hun overtuigingskracht nodig gehad om mij ertoe aan te zetten ermee door te gaan. »
Het gerucht doet de ronde dat Lou op zoek was naar een nieuwe Hollywood Banana ?
« De hemel beware me ! Wat ik wel moest doen, dat was bandjes inzingen, o.a. voor de Bananas. Ik werk immers zeer vlug. Ik kom de studio binnen, neem de partituur even door en na maximum drie opnamen staat het erop zoals het hoort. Eigenlijk ben ik dus erg goedkoop. vandaar dat ik nogal veel werd gevraagd voor achtergrondkoortjes en zo. Maar bij de Bananas liep het wel een beetje de spuigaten uit. Zij zongen immers geen noot. Vandaar dat op de duur uit pure schaamte onderaan op het label ook in kleine lettertjes werd vermeld « met de medewerking van Viktor Lazlo » en nog later ben ik zelfs nog mee op de scène gekropen. Maar wel een eindje van hen verwijderd, ha ja ! »
MANNEQUIN
Zich afzetten tegen de Hollywood Bananas, tegen het imago van « het domme blondje » (ook al is er obligaat ook een koffiekleurig dametje bij), dat is allemaal goed en wel, maar zelf is ze toch ook niet vies van haar charmes uit te spelen (zie foto’s). En is ze ooit geen mannequin geweest ?
« Ja, maar daar praat ik niet graag over. Ik heb het gedaan voor het geld – dat klinkt cru, maar van teksten zetten bij Pour zal je niet rijk worden, dat kun je je toch ook wel inbeelden — en voor mijn latere carrière is het van geen enkele betekenis geweest. Ik hoorde gewoon dat een bureau op zoek was naar een donkerhuidige mannequin en ik heb me aangeboden, zo simpel is dat. Maar voor de rest wil ik met dat wereldje niets te maken hebben. Men zegt dat meisjes die in die branche werken stom zijn en dat is waar en niet waar tegelijkertijd. Je zou immers net zo goed kunnen zeggen dat mannequins erg intelligent zijn, dat ze namelijk zo intelligent zijn dat ze weten hoever ze mogen gaan. Want tot op zekere hoogte is het wel « sois belle et tais-toi ». Maar alles opkroppen, dat is wel het laatste dat men van mij kan verwachten en zo ben ik er ook tamelijk vlug uitgestapt. Het meest kenmerkende is misschien nog dat ik aan die periode helemaal geen vrienden heb overgehouden. Ik had echt geen affiniteiten met dat milieu. ’t Was me te oppervlakkig, te futiel. In dat beroep zijn enkel de ontwerpers echt creatief, maar daar kom je als mannequin haast niet mee in aanraking. »
Maar goed, die single (« Casanova ») heeft uiteindelijk behoorlijk genoeg gelopen om af en toe in een televisieshow te mogen optreden en daar…
« Daar ben ik dan Alain Chamfort op het lijf gelopen, die in Frankrijk wel een en ander betekent (men noemt hem daar de Franse Bryan Ferry, kan je nagaan, red.), al hou ik meer van de man zelf dan van de muziek die hij maakt. Om eerlijk te zijn moet ik trouwens zeggen dat hij naar mij toegekomen is en niet andersom. Ik ben nooit het type groupie geweest. Hij heeft me dan voorgesteld om een nummer te zingen voor de soundtrack van een film die hij aan het schrijven was. De film heeft uiteindelijk niet zo heel veel gedaan (« A mort l’arbitre » van Jean-Pierre Mocky), maar de single « Back door man » werd wel een hit, ook al werd het nummer slechts op het eind tijdens de generiek gespeeld en heeft wellicht dus niemand het gehoord in de bioscoop. »

00


Wanneer Verlant als interludium de plaat even laat opleggen (misschien kunt u dat ook doen en haal dan meteen laar die fles cognac uit de kast), zegt Viktor Lazlo : « Je déteste de l’écouter », maar het is niet duidelijk of ze het nummertje beu gehoord is of er integendeel nooit van gehouden heeft.
Nadien kwam dan nog een tweede single, maar dat was eigenlijk « un bouche-trou », want Lou had toen reeds doordat hij niet zozeer een hitparade-ster onder de handen had, maar wel een longseller. Vandaar dat alle aandacht ging naar de elpee « She ». Maar hoeveel « she » is dat en hoeveel « he » (Lou) ?
« Er is een evenwicht en zo hoort het ook. Het mag zeker niet zo zijn dat een artiest uitsluitend in dienst staat van een producer. Als een artiest dan al in dienst van iemand moet staan, dan is het van het publiek. »
Dat houdt toch ook gevaren in ?
« Heel zeker, maar als je je daarvan niet bewust bent, dan moet je ook niet in dit vak stappen. Dat wil niet zeggen dat ik allerlei toegevingen ga doen om in de publieksgunst te blijven, maar wel dat ik op het ogenblik dat ik op de scène stap mij helemaal aan hen overgeef. Zij hebben daar recht op, op een droom van een uur, anderhalf uur. Vandaar dat ik trouwens sweet and soft music breng en dat ik ook vind dat ik er goed moet uitzien ».
STUK ZEEP
« She » werd onmiddellijk vergeleken met Sade…
« Ja, dat is iets wat me vreselijk dwars zit, al kan ik het de journalisten moeilijk kwalijk nemen dat ze vergelijkingen gaan maken. Anderzijds, toen ik mijn eerste plaat opnam, was er van Sade nog geen sprake. Je kan dus wel begrijpen dat ik er mijn buik van vol heb dat ze steeds maar blijven herhalen dat ik haar zou kopiëren. Laten we eerlijk zijn, indien « She » een wereldwijde distributie had gekend, dan had men juist van Sade beweerd dat ze mij kopieerde… Kom, er is gewoon op dit moment een trend die men nu eens jazz revival en dan weer cool wave noemt en waarin ook Working Week en Everything But The Girl b.v. thuishoren, maar dat zijn allemaal mensen die onafhankelijk van elkaar werken. Laten we zeggen dat ze allemaal van Billie Holiday houden (denk b.v. aan That old devil called love van Alison Moyet, red.), c’est tout. »
Er is in dat verband trouwens een nieuwe film over het leven van Billie Holiday uitgekomen (vroeger was er reeds Lady sings the blues met Diana Ross). Had Viktor Lazio daar niet graag de hoofdrol in vertolkt ? (Het is Deedee Bridgewater geworden).
« Billie Holiday is voor mij de volmaakte vrouw, ook al had ze dan ongetwijfeld een aantal gebreken en al heeft ze in haar leven toestanden meegemaakt die ik niemand toewens, daarvoor moet je er haar biografie « Lady sings the blues » maar eens op nalezen, dat is gegarandeerd huilen op iedere bladzijde. Maar haar muziek overstijgt dat allemaal. Ik heb dan ook een enorme bewondering voor haar, maar dat betekent ook dat ik haar nooit heb willen imiteren. Vandaar dat ik niet echt die rol zou willen, nee, want dan zou ik die nummers op mijn manier willen zingen en dan zou het Billie Holiday niet meer zijn. Bovendien, al wil ik ooit wel eens een film maken, een carrière streef ik er niet in na : ik wil blijven zingen tot ik erbij neerval. »
Hoe dan ook, lang zal het wereldsucces niet meer op zich laten wachten, want Jermaine Jackson is de laatste tijd vaak in de nabijheid gesignaleerd van Viktor Lazlo. Er circuleren zelfs geruchten dat hij haar voor een astronomisch bedrag zou « afkopen » van Lou Depryck.
« Hoe voelt het aan, » vraagt Verlant, « om als een stuk zeep te worden verkocht ? » Maar dan komt Lou Depryck, lichtjes aangeschoten door een paar vroege whisky’s maar toch tamelijk gedecideerd, uit de coulissen, grijpt de micro en zegt : « Als Viktor Lazlo een stuk zeep is, zit er dan iemand in de zaal die zich met haar wil wassen ? » Lazlo lacht geforceerd.
« Op een bepaald moment van je carrière moet je inderdaad uitkijken voor gieren. Op zo’n ogenblik is het belangrijk dat je omringd bent door de juiste mensen, een goede advocaat b.v. Maar dat hele gedoe is natuurlijk typisch voor de Verenigde Staten, nietwaar. Als men daar van iets houdt, dan wil men dat direct « kopen ». Maar men moet daarmee uitkijken : ik heb immers niet alleen mijn stem om te verkopen, maar ook mijn zwijgen. Sommige mensen uit het vak zijn immers bereid je te kopen, precies om je te doen zwijgen als je in concurrentie bent met een ander « product » dat meer « opbrengt ». Vandaar dat al die geruchten een beetje voorbarig zijn. Het is juist dat Jermaine Jackson bezig is met de samenstelling van een « stal » van Europese vedetten, omdat dit in de VS nu de laatste snobtrend is. Maar ik heb helemaal geen zin om tot een « stal » te behoren, ik ben geen stuk vee en bovendien weet ik precies wat ik wil zingen en wat ik niet wil zingen en wat Jermaine Jackson ervan bakt op zijn laatste elpee, van dat koekje lust ik echt geen deeg. »
En dan heeft Verlant, die zich wat aanstelt maar in feite toch een erg goede rockjournalist is, weer een briljante ingeving. « Het beste, » zegt hij, « aan een samengaan tussen jou en Jermaine Jackson is dat de mensen zich dan zullen afvragen wie wie is, met een jongen die Jermaine heet en het meisje Viktor… »

00

Er wordt gelachen, maar voor alle zekerheid is de volgende elpee van Viktor Lazio toch maar voor een jaartje uitgesteld, omdat die « world wide distribution » er wel in zal zitten en de huidige elpee in bepaalde landen (b.v. Duitsland, Japan) pas nu begint te lopen. Voor België en Frankrijk komt er in afwachting wel een single uit in het najaar, wat zal gepaard gaan met een promotie-tournee. Tot zolang zullen er echter geen live-optredens van Viktor Lazlo in ons land te zien zijn. Gelukkig hebben we dus deze rode vaan nog om onder ons hoofdkussen te leggen. Hoe zouden we anders een regenachtige zomer doorkomen ?

Referentie
Ronny De Schepper, “Het rode boekje, het communistisch manifest, ik heb het allemaal gelezen”, De Rode Vaan nr.20 van 1986

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.